Sunday, January 21, 2018

Andal, Vairamuthu and a People Gone Berserk

The Brahmin community that has been running amuck for 10 days and the Hindutva brigade that's been baying for his blood all owe an apology to Vairamuthu or at least, if any decency is left, drop this topic and get on with their lives.

Vairamuthu's ONLY sin was sourcing a quote and like the many who are pillorying him, being a non-academician and accepting what's printed as God's own truth without probing further. If this is sin worth lynching him then what do we with the authors of Hindutva rag sheets or the many wanderers in the portals of academia that have become cesspools of revisionism servicing linguistic chauvinism or nationalist jingoism?

Vairamuthu (Image Courtesy sbllPOijgdhcg.jpg)
I've finally managed to get hold of the book, "Indian Movements: Some Aspects of Dissent Protest and Reform" edited by S.C. Malik.The book is published by "Indian Institute of Advanced Study - Simla", not by Indiana University. The copy Vairamuthu used was issued by Indiana University. The poor dilettante just mistook it for being a university publication.

The essay, in that book, "Bhakti Movement in South India" is by M.G.S. Narayanan and Veluthat Kesavan, both professors from Calicut University. Before we get to the offending lines let’s understand who these authors were.

Wikipedia has good details on Muttayil Govindamenon Sankara Narayanan aka M.G.S. Narayanan. He is a very highly regarded historian. Unlike Vairamuthu and his detractors I’ve taken pains to go to some of the sources of the quotations just to verify the context and reassure myself that no misrepresentation creeps.

Wikipedia supplies a quote from A.L. Bhasham to affirm the merits of Narayanan as a historian. Bhasham, referring to an index of inscriptions in Narayanan’s book “Perumals of Kerala” had said that the index alone is “a contribution to knowledge more valuable than many PhD theses”. This was excerpted from a review of a recent edition of the book, published in Frontline, and reviewer was none other than Veluthat Kesavan.

The mob spawned many conspiracy theories on the motivations of Vairamuthu to foreign universities meddling in India at the behest of a world conspiracy to undermine Hinduism were mentioned.

M.G.S. Narayanan was, interestingly, appointed Chairman of Indian Council of Historical Research in 2001 during Vajpayee’s tenure and was assured by Murli Manohar Joshi, then education minister, that there would be no interference in academic matters. Of course the honeymoon lasted just 2 years and Narayanan was ousted. Narayanan, Ramachandra Guha characterizes, in a column, as one who “knows his Vallathol and his Basheer, but also his Foucault and his Sartre”. Guha adds that unlike Paul Zachariah who calls himself a ‘man of the left’ Narayanan could best be described as ‘a man of the “anti-left”’.

Narayanan’s book “Perumals of Kerala” is subtitled “Brahmin Oligarchy and Ritual Monarchy: Political and Social Conditions of Kerala Under the Cera Perumals of Makotai (c. A.D 800-A.D 1124)”. Kesavan Veluthat takes issue with the anti-Brahmin flavor of that title in his review and points out that the book in fact shows Brahmins of that era in a very favorable light. Combining Kesavan’s observation and Guha’s characterization one can say that Narayanan cannot be boxed into the knee jerk neo-nazi anti-Brahmin lumpen crowd led by Karunanidhi. To be fair to Vairamuthu one cannot say he believed in everything Karunanidhi espoused or came to symbolize. I’ve not come across any overt anti-Hindu or anti-Brahminical flavored uttering of Vairamuthu.

About Kesavan Veluthat there’s little info like a wikipedia page. His bio-data is at 

With that back drop let’s look at the words by Narayanan and Kesavan Veluthat. The paragraph deserves to be quoted in full:
“A specific consequence of the movement was the encouragement it gave to devadasis or handmaids of gods, tevadiccis  Tamil. As bhakti spread through the media of songs, dance and beauty, devadasis played a significant role in the popular appeal of the temple. Thus, Sundaramurtti Nayanar was involved with a devadasi. Cheraman Perumal Nayanar notes the reception given to Shiva by devadasis of all ages while he went out in a procession around the streets in Kailasa, and Andal was herself a devadasi who lived and died in the Srirangam temple”. 
The reference to Sundaramurtti Nayanar was sourced from, according to references provided by the authors, K.A.Nilakanta Sastri’s ‘History of South India’. The authors do not mention the edition or date of publication of the book, a common citation required in academic papers to distinguish the source used. The 2009 Oxford University edition does not bear out the reference made and a google search took me to an archived version of the book which is an expanded version. The expanded version, published in 1958, does not exactly corroborate the quote (see Reference). However, folklore does corroborate it.

A work by scholars when citing a reference cannot use words, especially when connotations are loaded, to summarize what the source said. Sastri only says Nayanar wanted to marry a ‘dancing girl’ and a ‘sudra girl’. Of course one could argue that dancing girls were ‘devadasis’ in that era. If so the historian should suitably word it in his reference.

The Andal reference, the epicenter of the controversy, is handled in a very shoddy manner. An unpardonable error in a work by historians of Narayanan and Kesavan’s caliber. The source for the authors was T.A. Gopinatha Rao’s ‘History of Sri Vaishnavas” (1923, Madras University). Gopinatha Rao (1872-1919), an archeologist, is best known for his book “Elements of Hindu iconography”. provided a copy of ‘History of Sri Vaishnavas’ scanned in from a copy owned by University of Chicago. This is not a book but a lecture presented as part of a series titled “Sir Subrahmanyan Ayyar lectures” on 17th and 18th December 1917. After referring to Andal as Periyalvar’s daughter Gopinatha Rao writes:
“When she reached marriageable age, she refused to marry any one except the God Ranganatha of the Srirangam temple. The God appeared to the Alvar in a dream to declare before him his acceptance of the girl in marriage and ordered her to be brought to his residence at Srlrangam. Periyalvar took her there with great eclat and left her in her Lord's house and returned to his quiet residence at Srivilliputtur.”
According to mythology Andal was not left to live in Srirangam but that she merged with the presiding deity at Srirangam temple. Gopinatha Rao’s characterization of Andal being left at Srirangam in a marriage to the deity provided Narayanan and Kesavan the notion that she was a ‘devadasi’. Very unfortunately they did not elucidate that this was ‘conclusion’ they reached but stated it like it was a fact. Read into context with the paragraph talking about the “encouragement” given to the rise of devadasi tradition as ‘consequence’ of the Bhakti movement the authors too hastily clubbed Andal’s life into a traditional devadasi life.

The construction of this paragraph conflicts mildly with the authors’ earlier reference to Andal where they cite the work of Dr. K.C. Varadachari and write, “Since her love was so intense Ranganatha called her into the shrine where she disappeared”. I could not find the exact source of Varadachari’s that’s cited but I stumbled upon a treasure trove of Varadachari’s writings and biography. Online edition of books by that great scholar are available (see Reference) and his chapter on Andal in a book on Alvars does not  contradict anything cited from his work by Narayanan and Kesavan.

That said, the authors’ contention about rise of devadasis as a result of Bhakti movement is not without basis. Saskia Kersenboom-Story in ‘Nityasumangali’ underscores the connection, “The significance of Manikkavacakar for the tradition of the devadasi-nityasumangali consists in the fact that his work seems to represent a completion of the synthesis of the bardic Tamil culture and Brahmanic traditions of ritual and philosophical thought”.

It is instructive to quote K.A.Nilakanta Sastri on some of the eddies that accompanied the currents of the Bhakti movement. The Radha cult, Sastri says, “tended to degenerate into erotic excesses”. Of course, Sastri could not leave it there and he had to add, for good measure, “Nevertheless, Vaishnavism continued to be, in general, a noble and sweet influence on life”.

On the Saivaite Bhakti tradition there were, other than the Manickavasagar type, “other types of worshippers of Siva whose tenets and practices are gruesome and repellent to modern taste”. “Some of these sects, if not all, were addicted to the worship of the female principle, which often degenerated into licentious orgies”. Unlike the certificate of conduct he provides Vaishnavism Sastri doesn't provide one for Saivaites. One wonders.

It was a very complex era that needs to be recalled with due justice for the richness and counter currents and not sanitized to serve jingoistic narratives.

Though the Hindutva brigade and many Hindus today tend to characterize the devadasi tradition, stretching from 10th-20th century, as one glorious era when women were empowered and were repositories and transmitters of fine arts the latter day stigma attached to the tradition rankles them instinctively. That is why though the authors were not entirely wrong in calling Andal’s relationship as ‘devadasi’, literally slave of god, the characterization became a lightning rod.

Vairamuthu, other than mistakenly believing that the book was published by University of Indiana, did not misrepresent anything. The quote he used was accurate and the source of the authors was a Brahmin himself who delivered a lecture in memory of another Brahmin. It is pertinent to recall that Rajaji, a Congress stalwart and a darling of the Brahmins, went to the extent of even doubting whether Andal existed or was her name a pseudonym for a male. Rangarajan, a Vaishnavite author, better known by his pen name ‘Sujatha’, wondered how did a plain woman write such verses and concludes she was probably tutored by her adopted father Periyalvar. One wonders whether other alwars, all male, wrote poetry untutored.

The ever redoubtable Aravindan Neelakandan, considered an intellectual by the Hindutva brigade, something like the Dravidian party members calling Annathurai a ‘Bernard Shaw’, as usual spewed his conspiracy theories and discredited Vairamuthu’s contention that Andal was a voice of feminist assertion in an era when such assertion was unheard of.

Here is vaishnavite Sujatha on what Andal means, “In the 9th century she provided women an awakening that they are not objects of pleasure but privileged to awaken the sleeping lord to hear them. She taught women that they can attain oneness with the lord by their purity, external and internal, and that makes her a revolutionary woman”. (Translation by me. Original quote in references). I hope it is not Vairamuthu’s caste or profession as movie lyricist that robs him of his right to come to a conclusion similar to that reached by a vaishnavite writer who wrote pot boilers and dabbled in movies.

Neelakandan thrashes about and blames “Marxist or Dravidiainist Hinduphobia” for “speculative forays are invariably negative, deeply distortionary, seldom based on robust historic scholarship”. Unfortunately for Neelakandan it is Brahmin and anti-left historians whose opinions formed the basis of this unholy mess.

Narayanan and Kesavan are not lumpen brahmin hating Dravidian party stooges. Here’s what they write on Brahmin contribution in the Bhakti era. “Brahminism with its institutional base in the temple centered agrarian settlements, had emerged as the most dynamic progressive force”.

The authors pre-date Saskia Kersenboom in concluding “the ideology of Bhakti served as the cementing force bringing together kings, brahman priests and the common people in a harmonious manner”. Is this what Neelakandan calls ‘hinduphobia’? Oh wait, he did not bother to read the source but instead uses Vairamuthu, more importantly for his friendship with Karunanidhi, as a straw man.

Essentially Vairamuthu did not say anything that other Brahmins have not said. Vairamuthu’s only real sin was that he is a dark skinned non-Brahmin and that too from a caste known for martial prowess and not literary pursuits. Understandably the community which has come to believe in its own mythical collective intellectual prowess could not brook such impudence on behalf of a lower caste member.

The torrent of abuse from Brahmins in particular and Hindus in general was unbelievable for those who are unfamiliar with history. A vaishnavite savant coolly cited a poem that called for either beheading, when able, or, when not able, to shut one’s ears when faced with an abuse of the lord. Another sadhu gesticulating furiously recalled the myth of a crow being maimed and for good effect added “the crow, too, is dark”, a clear allusion to Vairamuthu’s dark skin.

A senior functionary of the ruling party, never one to be outdone in dishing out venom, called Vairamuthu a whore’s son. That functionary also gloated how Y.S.R. Reddy, a Christian (he rarely used his full name), died a gruesome death after slighting a Hindu god. “His flesh had to be scraped from the mountains where his helicopter crashed” said the functionary and people clapped. A handful of Hindutva brigade dissociated themselves from his remarks on Vairamuthu but coolly neglected to dissociate from his remarks on Y.S.R.Reddy. I’m sure Reddy’s religion had nothing to do with that speciously selective disavowal.

Not to be outdone by a BJP functionary popular movie director Bharathiraja decided to offer his support to Vairamuthu and issued explicit threats of violence to anyone who may harbor ideas of harming Vairamuthu. Sheer madness.

It is illustrative to recall how these same Brahmins encountered fellow vaishnavite Kamal Hassan, a matinee idol, who relishes pricking Hindu sentiments. Sure, they rant and gnash their teeth but compared to the scorn and ridicule and threat of violence against Vairamuthu it was nothing. Needless to say Kamal Hassan is not dark skinned either.

Vairamuthu has now released a comprehensive statement repeating the regret he had expressed when the controversy broke out. His speech, as he claims, was indeed respectful to Andal, largely. He has in the past used Andal’s poetry in his lyrics. His admiration of Andal is genuine.

It is interesting that the entire ire was focused on Vairamuthu and none was directed at the original authors of the quote. The conduct of Dinamani, a newspaper, which sponsored the event where Vairamuthu spoke was shameful cowardice. Instead of standing by their invitee, especially when all he did was quote, they buckled too eagerly and cravenly. In buckling they compounded their cowardice by asserting that the intent was only to honor the memory of literature and religion and not to besmirch it. Is this how a newspaper conducts itself? Alas there's no journalistic ethos left to be defended.

The Brahmin community which had chafed for decades at Karunanidhi’s taunts and was mostly mute in the face of lack of cohesive political power has burst forth in blind fury at a man whose list of sins include being friends with Karunanidhi and the time is opportune because Karunanidhi, who if he was not incapacitated would’ve neutralized the protests.

Ironically the Brahmin community really cared a damn about existential issues like the reservation policy for which one guy, K.M. Vijayan, is carrying on a valiant fight against heavy odds and he has already paid a huge price for that. This community that is wailing in every street for Andal did not raise a whimper when utterances like “the day there’s no Brahmin in MBBS course would be a golden day” were made. Apparently their rituals and religious icons matter much more than the welfare of their progeny.

The only silver lining in this fracas is that no Brahmin can, anymore, look smugly at other caste outfits when they act less than Socratic in encountering opposing views or inconvenient truths.

Post-Script: Dr. K.C. Varadachariar is a person to be read. He writes like Sarvapalli Radhakrishnan. Well, they both were graduates from the philosophy department of Madras Christian College. M.G.S. Narayanan too is an alumnus of Madras Christian College. Before the Hindutva brigade runs around yelling, "ah see the Christian conspiracy" I suggest they read Varadachariar.


1. ‘History of South India” Published 1958, Oxford University Press 2nd Edition.- K.A.Nilakanta Sastri
a. "About a century later came Sundaramurtti of Navalur. He was born of poor Brahmin parents but his beauty as a child was such that he attracted the attention of the local chieftain Narasinga Munaiyadaraiyan who, with the consent of the parents, brought him up. When his marriage with a girl of his own caste was about to take place it was stopped by the mysterious intervention of Siva who claimed him as his slave. A little later Sundara fell in love with two women, one a dancing-girl of Tiruvalur and the other a sudra girl of Tiruvorriyur. Their jealousies, it is said, could only be resolved by Siva himself acting as a messenger to one of them. Like the other nayanars, Sundara is also credited with many miracles and the contemporary Chera ruler, Cheraman Perumal, was his friend. They visited each other regularly and made their last journey to the abode of Siva in Mount Kailasa together, Sundara on a white elephant and Cheraman Perumal on a horse. Sundara’s devotion to Siva was that of an intimate friend so that he was given the title Tambiran-Tolan (‘ Friend of God ’). —- Page 414
b. “The only woman among them, Andal or Kodai (Skt. Goda), was the real or adopted daughter of Periyajvar. In her intense devo- tion to Vishnu she dreamt of her marriage with that god, and described her experience in her hymns. This mystical union was the only one she knew, and in many ways the ardour of her devotion resembles that of Manikka-vasagar, and her hymns are replete with allusions to Krishna stories.” —- Page 416.
c.“Occasionally the cult, especially that of Radha, tended to degenerate into erotic excesses. This is particularly true of the followers of Vallabhacarya (1479-1531), a Telugu Brahmin contemporary of Chaitanya. He was born in Benares, wrote several works in Sanskrit including a commentary on the Veddnta sutras and became the founder of a system called suddhadvaita which exalted bhakti above knowledge. He is said to have vanquished Smarta scholars in public debate at the court of Krishnadeva Raya. The acharyas of the sect were known as Maharajas and lived luxurious lives. The highest ambition of his followers was to become gopis and sport eternally with Krishna in his Heaven, an ideal which in practice degenerated into gross eroticism. Further, disputes be- tween rival sects sometimes flared up with unusual violence. Nevertheless, Vaishnavism continued to be, in general, a noble and sweet influence on life. “ — pg 421-422
d.“To return to the history of Saivism; we must note that by the side of the pure school of bhakti represented by the three saints of Devdram and Manikka-vasagar, there existed other types of worshippers of Siva whose tenets and practices are gruesome and repellent to modern taste. Such were the Pasupatas, Kapalikas, Kalamukhas, and others whose presence in considerable numbers in centres like Kanchl, Tiruvorriyur, Melpadi and Kodumbalur is attested by inscriptions and literature from the seventh century onwards. Smearing the body with ashes from a burning ghat, eating food in a skull, and keeping a pot of wine, were some of the common practices of the Kalamukhas; and some of these sects, if not all, were addicted to the worship of the female principle, which often degenerated into licentious orgies. The practice of the devotee offering his own head as a sacrifice to the goddess is shown in the sculpture and literature of the age of the Pallavas and Cholas."  — pg 422
4. Ramachandra Guha’s article 
5. Kesavan Veluthat book review in Frontline 
6. Gopinatha Rao’s paper ‘The history of Sri Vaishnavas” 
7. K.A.Nilakanta Sastri “History of South India” 
8. Aravindan Neelakandan article on Vairamuthu 
9. Dr. K.C. Varadachariar on Andal 
10. Nitya Sumangali - Saskia Kersenboom
11. Indian movements: Some aspects of dissent protest and reform - Edited by S.C. Malik.
12. ஆழ்வார்கள் ஓர் எளிய அறிமுகம் - சுஜாதா
"ஒன்பதாம் நூற்றாண்டிலிருந்து ஒரு பெண் தன் தோழிகளிடம் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி, நீங்கள் வெறும் போகப் பொருள்களல்ல; புறத் தூய்மையாலும் அகத்தூய்மையாலும் அவனை அடைய உங்களால் முடியும் என்ற புது நோக்கில் அவரை ஒரு புரட்சிப் பெண்ணாகப் பார்க்க முடிகிறது" (Page 73)

Monday, January 15, 2018

ரஜினிகாந்த் என்கிற கோமாளியும் தமிழக அரசியலின் வெற்றிடமும்

மறைந்த எழுத்தாளர் ஞாநி, "இவர்கள் என்றாவது எந்தக் கல்வியாளரின் உரையையாவது ஒரு மணி நேரத்திற்குக் கேட்பார்களா?" என்று 8 மணி நேரம் சினிமாக்காரர்களின் குத்தாட்டத்தையும் அருவருப்பான துதிப்பாடலையும் தன் சகல அமைச்சரவை சகாக்களுடன் முழுவதும் கண்டு களித்த கருணாநிதியையும் அவர் அமைச்சர்களையும் நோக்கிக் கேட்டார். 1967-இல் ஒரு சினிமா கூத்தாடியின் விளம்பரத் துணையோடு ஆட்சியைப் பிடித்த திராவிட இயக்கம் இன்று தமிழகத்தை ரஜினிகாந்த் போன்ற கோமாளியிடம் ஆட்சியதிகாரத்தைத் தூக்கிக் கொடுக்கும் நிலைக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டிருக்கிறது. இது அவலம். கேவலம். வீழ்ச்சி.

ரஜினிகாந்த் குறித்த என் ஆட்சேபம் அவர் சினிமாக்களின் தரம் பற்றியதோ அவர் நடிப்புத் திறன் பற்றியதோ அல்ல. மாறாகப் பொது வாழ்க்கைக்கு எந்த வகையிலும் லாயக்கற்ற கோமாளி அவர் என்பதால் தான்.

1967-இல் சினிமா கூத்தாடியின் 'விளம்பரத் துணையோடு' ஆட்சியைப் பிடித்தனர் என்று தான் சொன்னேன் அவர்கள் ஆட்சிக்கே தகுதியற்றவர்கள் அல்ல. ஆட்சிப் பீடம் ஏறுவதற்கு அண்ணாதுரையும் அவர் கட்சியும் எல்லா வித ஜனநாயகத் தகுதியும் பெற்றிருந்தனர். அவர்கள் முன் வைத்த கருத்துகள், ஜனநாயக மரபுகளூடாக வெகு ஜன அரசியலை கைக்கொண்ட முறைகள் என்று தொடங்கிப் பல தளங்களில் அவர்களை எதிர்ப்பதோ நிராகரிப்பதோ நியாயமானது. ஆனால் அண்ணாதுரை ஓர் இயக்கித்தின் வேர். பல்லாண்டு உழைப்பில் மக்கள் பிரச்சினைகளைப் பேசும் இயக்கமாக இருந்து பின்னர் ஆட்சிக்கு வந்தனர் திமுகவினர். அண்ணாதுரை பதவியேற்ற போது அவருக்கும் அவர் கட்சியனருக்கும் குறைந்த பட்சக் கொள்கைகள் இருந்தன. பிரிவினை வாதத்தை நிராகரிக்கலாம் ஆனால் அதுவும் ஒரு கொள்கை தானே? பிராமணத் துவேஷத்தை குறைச் சொல்லலாம் ஆனால் அதனடியில் அதிகார பரவலாக்கம் நிகழ்ந்ததையும் அதனால் முன்னெடுக்கப்பட்ட விவாதங்களையும் ஒட்டு மொத்தமாக விலக்க முடியுமா? 1967-இல் அமைச்சரவை அமைத்த போது அரசியல் அரங்கில் பாலகர்கள் அல்ல அண்ணாவும் திமுகவும். பேரியக்கமான காங்கிரஸையும் பெருந்தலைவரான காமராஜரையும் வீழ்த்தியது சாதாரணமல்ல.

"The Politics of Cultural Nationalism in South India" by Marguerite Ross Barnett அறுபதுகளின் அரசியலைப் புரிந்து கொள்ள ஓரு அற்புதமான தகவல் களஞ்சியம். திமுக வெகு ஜன இயக்கமாகத் தன்னை முன்னிறுத்தும் போதே தங்களைப் 'படித்தவர்களின் இயக்கமாகவும்' முன்னிறுத்தியது ஒரு முரன். அதன் அடித்தளத் தொண்டர்கள் காங்கிரஸ் தொண்டர்களை விட அதிக விகிதம் படிக்காதவர்களைக் கொண்டிருந்தாலும் தலைமைப் பொறுப்புகளில் காங்கிரஸும் திமுகவும் படித்தவர்களை முன்னிறுத்தியது. கல்லூரிகள் திமுகப் பாசறைகள் ஆயின. இன்று வரை திமுகப் படித்தவர்களின் ஆதரவையும் அதிமுகக் கிராமப்புற ஆதரவையும் நம்பியே இருக்கின்றன.

கருணாநிதி முறையாகப் படிக்காதவராயினும் புலமை மிக்கவராகவே பார்க்கப்பட்டார். திமுகவின் முக்கியப் பேச்சாளராகவும், தளக் கர்த்தராகவும், சூத்திரதாரியாகவும் கருணாநிதி வளர்ந்தார். அவரைப் பற்றி மிக மிகக் காட்டமான பதிவுகளை எழுதியிருக்கிறேன் அது அவர் பின்னாளில் அடைந்த சறுக்கலினால். போர் குணமிக்கச் சாமர்த்தியசாலியான கருணாநிதியை இன்று வரலாறும் இன்றைய தலைமுறையும் கிட்டத் தட்ட மறந்தேவிட்டன. அண்ணாதுரை கருணாநிதிக்கு கணையாழி அணிவித்த வரலாறு இன்று, கண்ணதாசன் புண்ணியத்தில், சந்தி சிரித்து விட்டது ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் நாம் மறக்கக் கூடாதது அந்தத் தேர்தலில் உண்மையிலேயே கருணாநிதியின் சுறுசுறுப்பும் அவர் வியூகம் அமைத்த ஆற்றலும்.

எல்லோரும் ஜெயகாந்தன் அண்ணாதுரையின் இரங்கல் கூட்டத்தில் பேசிய உரையை மட்டும் நினைவில் கொள்கிறோம். 1972-இல் 'சினிமாவுக்குப் போன சித்தாளு' எழுதிய ஜெயகாந்தன் ஜூலை 10 1979-இல் கருணாநிதியை சந்தித்து நீண்டதொரு பேட்டியெடுத்திருக்கிறார். அதைப் பற்றித் தனிப் பதிவே எழுதலாம். அந்தப் பேட்டியில் மிகப் பண்போடு இருவரும் உரையாடிக் கொள்கிறார்கள். திமுகப் பற்றி அதற்குப் பின்னும் ஜெயகாந்தன் மிகக் கடுமையான விமர்சனங்களை வைத்தார். அந்திமக் காலத்தில் கருணாநிதியோடு அவர் கொண்டிருந்த நட்பை ஆச்சர்யத்தோடு பார்த்தவர்கள் எவரும் எழுத்துகளோடு பரிச்சயமில்லாதவர்கள். கவனிக்க வேண்டியது கருணாநிதியைக் கூட நெருங்கிப் பார்க்க ஆட்சேபமில்லாத ஜெயகாந்தன் எம்.ஜி.ஆரை நெருங்கியதேயில்லை. ஓர் ஆவணப் படத்தில் எம்.ஜி.ஆரை சந்திக்க வாய்ப்பு வந்ததையும் தான் அதை நிராகரித்ததையும் ஜெயகாந்தன் நினைவு கூர்ந்தார். இந்த வித்தியாசத்தைப் புரிந்து கொண்டால் ரஜினி பற்றிய என் கோணம் விளங்கும்.

எம்.ஜி.ஆர் திமுகவை விட்டுப் பிரிந்த போது கருணாநிதியின் மீது அசூயைக் கொண்ட சில மூத்த தலைவர்களும், நெடுஞ்செழியன் போன்றோர், அவரோடு வந்தார்கள். அதிமுக என்பது நீண்ட அரசியல் பாரம்பர்யம் கொண்ட திமுகவில் இருந்து பிரிந்தக் கட்சி. அதன் சாதகங்கள் அதிகம். எம்.ஜி.ஆர் வெறும் சினிமாக்காரராகப் பார்க்கப் படாததற்கு இது முக்கியக் காரணம். ஆட்சியமைத்த போது அனுபவசாலிகள் அமைச்சரவையில் கொஞ்சமாவது இருந்தார்கள். ஆனால் கூடிய சீக்கிரமே எம்.ஜி.ஆர் அரசாட்சியைச் சினிமாவில் ஜாலம் காட்டுவது போல் நடத்தத் துவங்கினார் என்பது தான் உண்மை. ராமாவரம் தோட்டம், எம்.ஜி.ஆரின் நடை, உடை, பாவனை எல்லாவற்றிலும் சினிமாத்தனம் இருந்தது. எம்.ஜி.ஆர் அறிவு பூர்வமாகப் பேசியதாக எந்த ஒரு வரியையும் யாரும் இன்று மேற்கோள் காட்டிவிட முடியாது.

எம்.ஜி.ஆருக்கு இருந்த குறைந்தப்பட்ச அனுபவம் கூட ஜெயலலிதாவிடம் இல்லை. ஜெயலலிதாவின் முதல் ஆட்சிக் காலம் கந்திரக்கோளம். "அவர் ஐயங்கார் இல்லை ஆயிரம் கார்" என்றார் நண்பராக இருந்த சோ. அரசாங்கம், ஆட்சி, கட்சி இது எதையும் நடத்தத் தெரியாமல் ஜெயலலிதா தத்தளித்தார். காட்டு தர்பார் நடந்தது. கிட்டத்தட்ட 15 ஆண்டுகளும் மூன்று ஆட்சிக் காலமும் செலவாயிற்று ஜெயலலிதா என்கிறவர் முதிர்ச்சியடைய. பாவம் அவர் முன்னர்ச் செய்த தவறுகளும் நோயும் துரத்த இரும்பு மனுஷி என்கிற மாயையை நிறுவிய சாதனையோடு அவர் சகாப்தம் முடிந்தது.

இன்று ரஜினி முதல்வராக ஆசைப் படுகிறார். எம்.ஜி.ஆர், ஜெயா ஆகியோரின் பின் ஒன்றிரண்டு அனுபவசாலிகளாவது நின்றார்கள், கட்சி என்ற அமைப்பு இருந்தது. ஆனால் ரஜினியின் பின்னோ வெறும் விசிலடிச்சான் குஞ்சுகள். ஜெயலலிதாவால் கரண் தாபரோடு உரையாட முடிந்தது ரஜினிக்கு இரண்டு வரியைக் கூடச் சேர்ந்தார் போல் பேசத் தெரியவில்லையே.

விஜயகாந்த் கட்சிக்கு நேர்ந்த கதியைப் பார்த்தால் கமலும் ரஜினியும் என்னாவார்கள் என்பது விளங்கும். எம்.ஜி.ஆர் போலவே நீண்ட நாள் திட்டத்தோடு தன் சினிமாவை அரசியல் பிரவேசத்துக்கான இமேஜைத் தயாரிக்க விஜயகாந்த் பயன் படுத்தினார். 'ரமணா' படத்துக்குப் பிறகு விஜயகாந்த் என்றாலே அரசியல் திட்டங்கள் முன் மொழிவது, புள்ளி விவரம் அடுக்குவது என்று வாடிக்கையாகி மிமிக்ரி செய்வோர் கூட அதைக் கிண்டலடித்தார்கள். விஜயகாந்த் பேசியது போல் கூட இது வரை ரஜினி பேசியதில்லையே?

விஜயகாந்த் தன் கட்சியை மனைவி, மச்சினன் கையில் அடகு வைத்துக் குடும்பக் கட்சி நடத்தினார். கட்சியில் குடும்பத்தினர் பங்காற்றுவது, குடும்பத்தினர் என்பதாலேயே பதவியில் அமர்வது என்பதில் இருந்து குடும்பமே கட்சி என்ற கீழ்மை நோக்கிச் சென்றது விஜயகாந்த் கட்சி. எல்லாவற்றுக்கும் மகுடம் வைத்தார் போல் அவரின் சொந்த நிலையாமை. சட்ட சபையில் எப்படிப் பேச வேண்டும் என்று கூடத் தெரியாத விஜயகாந்த் அடுத்தத் தேர்தலில் காணாமல் போனார். எம்.ஜி.ஆர் இருந்த போது 13 ஆண்டுக் காலம் ஆட்சியில் இல்லாமல் இருந்தாலும் திமுக என்ற கட்சியை உயிர்ப்போடு வைத்திருந்ததோடு ஆளுங்கட்சிக்கு கூட இல்லாத பெரிய கட்சி அலுவலகத்தைத் திமுகவுக்காகப் புரோகிதர் உத்தியோகம் பார்த்துக் கட்டியெழுப்பிய கருணாநிதியை நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

எம்.ஜி,ஆர், ஜெயலலிதா, விஜயகாந்த் மூவரையும் வீழ்த்தியது அவர்கள் தங்கள் தனிப் பெரும் கவர்ச்சியை மட்டுமே நம்பி ஆட்சியையும் கட்சியையும் நடத்தியது தான். தனி மனித துதிப் பாடலின் மிகக் கேவலமான நிகழ்வுகளைத் தமிழகம் கண்டது. அவர்கள் யாரையும் விடச் சாமான்யர்கள் என்றில்லை சக சினிமா கலைஞர்கள் யாருடனும் கூட ரஜினிக்கு மனித அளவில் உறவே கிடையாதே? ரஜினியின் நண்பர்கள் யார்? அந்த மூவரில் இருவருக்குக் குடும்ப உறவுகள் சொல்லிக் கொள்ளும்படி கிடையாது. ரஜினியோ குடும்பத்திடம் இருந்தும் விலகி இருப்பவர்.

மனிதர்களிடம் இருந்து விலகி ஓடுபவர் ரஜினிகாந்த். தனிமையை நேசிப்பதோ நாடுவதோ அவர் தனிப்பட்ட விருப்பம் ஆனால் பொது வாழ்க்கைக்குச் சற்றும் லாயக்கில்லாத மன நிலை அவருடயது என்பதை யாராவது மறுக்க முடியுமா? ரஜினியின் சினிமா வாழ்வின் ஆரம்பத்தில் தன் மீது விழுந்த திடீர் வெளிச்சம், கொட்டிய பணம் எதையும் சமாளிக்க முடியாமல் தத்தளித்தார் என்பது 1980-களில் பத்திரிக்கைப் படித்த யாருக்கும் தெரியும். இன்று அந்தத் தத்தளிப்பு இல்லை ஆனால் அதில் இருந்து ஓடும் ஓட்டம் நிற்கவில்லை.

தமிழ் நாடு என்பது ஐரோப்பிய நாடுகளுடன் ஒப்பிட்டால் ஒரு நாட்டுக்குச் சமம் ஆனால் இன்று நம் முன் நிற்கும் முதல்வர் வேட்பாளர்கள் அல்லது முதல்வராக ஆசைப்படுவோர் ஸ்டாலின், இ.பி.எஸ், தினகரன், கமல் ஹாசன், சீமான் ஆகியோர் தான். கிட்டத்தட்ட தேய் வழக்காகிவிட்ட பாரதியின் மேற்கோள்களில் ஒன்று, 'விதியே விதியே தமிழ்ச் சாதியை என் செய்ய நினைத்தாய்'.

சீமானின் தமிழ் தேசியம் என்பது காமடியாகவும் விஷச் செடியாகவும் ஒரே நேரத்தில் தெரிவது எனக்கு மட்டுமா? அவர் கோமாளியாகப் பேசாத போது நாஜித்தனமாகப் பேசுகிறார். இவருக்குக் கைத்தட்டி இவர் பேசும் அபத்தத்தையெல்லாம் சித்தாந்தம் என்று பேசுபவர்களை விட ரஜினி ரசிகன் அறிவாளி.

தினகரனின் பேச்சை சமத்காரம் என்று வியக்கிறார் முரசொலியில் எழுதும் உயரிய தகுதி இருந்தும் 'தமிழ் இந்து' மாதிரி துண்டு பிரசுரத்தில் எழுதும் சமஸ். 'அரசியல்வாதி என்றால் கோவணத்தோடு இருக்க வேண்டுமா" என்று புது மொழியில் பேசினாராம் தினகரன். சமஸ் சொல்கிறார். தான் சோரம் போனது பற்றிய கேள்விக்கு நடிகை ஒரு வேசி என்று வாய்ச்சவடால் அடித்தார் அண்ணாதுரை அதற்கும் ஒரு கூட்டம் கைத் தட்டியது. அன்று ஆரம்பித்தது இந்த வெற்று வாய்ச்சவடால்களைச் சாமர்த்தியம் என்று சிலாகிக்கும் அருவருப்பான மனோபாவம்.

ரஜினியின் போதாமைகளைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள நாம கமல்ஹாசனை ஒப்பு நோக்க வேண்டும். ரஜினியின் விசிலடிச்சான் கூட்டம் இதற்கு மேல் படிக்காமல் இருப்பது அவர்களுக்கு நல்லது.

கமல் வாழ்க்கையை நேசிப்பவர். ரஜினி வாழ்க்கையில் இருந்து ஓட்டம் எடுப்பவர். பொது மேடைகள், தனி வாழ்க்கை என்று எங்குமே கமல் மிக நேர்த்தியான உடையோடவே இருப்பார். ரஜினியோ அலட்சியம். இதில் பெருமைப் படவோ, வியக்கவோ ஒன்றுமில்லை. உடையிலும் தோற்றத்திலும் காட்டும் அலட்சியத்தை ரஜினி என்றுமே பண விவகாரத்தில் காட்டியது கிடையாது.

20 வருடங்களுக்கு மேலாகத் தன் ரசிகர் மன்றத்தை நற்பணி இயக்கமாக ஆக்கப்பூர்வமான செயல்களில் ஈடுபடுத்துபவர் கமல். தன்னைக் காண்பதையே பெரும் கனவாக நினைத்து தன் பிறந்த நாளன்று திரண்டு வரும் ரசிகர்களை ஏமாற்றுவதைக் கேளிக்கையாகச் செய்பவர் ரஜினிகாந்த். இவரா பொது வாழ்க்கைக்கு ஏற்றவர்?

பல வருடங்களுக்கு முன் தீபாவளி சிறப்பு நிகழ்ச்சியாகத் தூர்தர்ஷன் கமலின் நேர் காணல் ஒன்றை ஒளிப் பரப்பினார்கள். அதில் ஜெய்ஷங்கர் கமலிடம் "எல்லோரும் சினிமாவில் சில்லறைப் பார்க்க நினைப்பார்கள் ஆனால் நீங்கள் நஷ்டம் ஏற்படுத்தும் படங்கள் எடுப்பது ஏன்" என்று நேரிடையாகக் கேட்டார். பாலு மகேந்திரா இன்னும் ஒரு படி மேலே போய் "கமலின் ஒரு நல்ல படத்தைப் பார்ப்பதற்குப் பத்துக் குப்பைகளைப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது" என்றார். கமல் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் புன்னகையோடு பதில் சொன்னார். கமலின் பேட்டிகளில் இது எப்போதும் தெரியும். அவர் மகாத்மா அல்ல ஆனால் ஒரு மனிதனாக அனுகக் கூடியவர். ரஜினி அப்படியல்ல. பொது வாழ்க்கைக்கு லாயக்கற்றவர். ஸ்டாலினும், கருணாநிதியும் ஜெயலலிதா, எம்.ஜி.ஆரோடு ஒப்பிட்டால் அனுகக் கூடியவர்களே.

இன்று கிட்டத்தட்ட சித்தாங்கள் அற்ற பிழைப்புவாத அரசியலுக்கு வந்துவிட்டோம். ஸ்டாலினோ ரஜினியோ இன்று யாருக்கும் பெரும் சித்தாந்தங்கள் ஏதுமில்லை. கமல் சித்தாந்தம் என்று ஒன்றிரண்டாவது சொல்வார். 'அன்பே சிவம்' மார்க்ஸியம் பேசியது. அவர் காந்தியின் வழி வந்தவர். தமிழை நேசிப்பவர். இலக்கியம் பயின்றவர்.

ரஜினி ரசிகர்களும் கமல் ரசிகர்களும் தத்தம் நாயகர்களின் குணாதிசியங்களாக முன் வைத்து சண்டையிடுவது பெரும் பாலும் முன்னவர் வெகுஜன நாயகன் என்பதும் இரண்டாமவர் அறிவு ஜீவித்தனமான பிம்பம் கொண்டவர் என்பதும். இதில் கமலின் அறிவுஜீவித்தனமான சினிமாவை, குறிப்பாக அவை தோல்வியுறும் போது, கலாய்ப்பதில் ரஜினி ரசிகர்களுக்கு ஒரு அலாதி சுகம் இருக்கும். இது சினிமா கலாய்ப்பில் ஆபத்தில்லாதது. ஒரு பெரும் மாகாணத்தின் ஆட்சிப் பீடத்தில் அமர்பவருக்குக் குறைந்த பட்ச அறிவுத் தேடல் இருக்க வேண்டும்.

ரஜினியின் 'மனிதன்' சினிமாவுக்கும் கமலின் 'நாயகன்' சினிமாவுக்கும் இடையே போட்டியில்லை அவை ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு தளத்தில் வெற்றிப் பெற்றன அந்த வெற்றியில் அவர்கள் இருவரும் மேலும் முன்னேறினார்கள் ஆனால் முதல்வர் பதவி என்பது ஒன்று தான் இருவரில் ஒருவர் தான் அதற்கு லாயக்கு. கமல், ரஜினி இருவரின் சினிமாப் பயணம் அவர்களின் ஆளுமையைத் தெளிவுப் படுத்துவதோடு அவர்களை வேறு படுத்தியும் காண்பிக்கிறது. மசாலாப் படத்தில் அடைந்த வெற்றியைப் பார்த்து இது தானே விற்கிறது அதையே கொடுக்கிறேன் என்ற பாதையில் சென்றவர் ரஜினி. 'சகல கலா வல்லவன்' வெற்றியைப் பார்த்து மிரண்டு வெகு ஜன ரசனைக்குத் தன்னை ஒப்புக் கொடுத்தால் பின்னர்த் தான் வெறும் மசாலா நாயகனாகி விடுவோம் என்று பயந்து வேறு பாதையைச் சுவாதீனமாகத் தேர்ந்தெடுத்து அதில் ஏற்றங்களும் இறக்கங்களும் கண்டு தொடர்ந்து பயணிப்பவர் கமல். இருவரில் யாருக்குத் தலைமைப் பண்புள்ளது?

பொது மக்களின் சுவையறிந்து ஒரு பெரும் ஜனத்திரளை தன் கைவசம் 30 வருடங்களுக்கு மேலாகத் தன் கையில் வைத்திருக்கும் ரஜினி சாமர்த்தியசாலி இல்லையா என்று வாதிடலாம். அதைச் சில்க் ஸ்மிதாவும் செய்தார். கேட்டதைக் கொடுத்து அபிமானத்தைச் சம்பாரிப்பது குறைந்த பட்ச சாமர்த்தியம். 'நாயகன்' படத்தோடு சேர்ந்து வந்த 'மனிதன்' படத்தை இன்று ரஜினியே மறந்திருப்பார்.

ரஜினி அடிப்படையில் தைரியமில்லாத கோழை. வியாபார நஷ்டம் பற்றிக் கவலைப் படாமல் (அதுவும் அது இன்னொருவரின் தயாரிப்பாக இருந்தால்) படம் எடுப்பவர் கமல். ரஜினியோ தன் வியாபாரத்தில் குறியாய் இருப்பவர். இது கதை தேர்வுக்கு மட்டும் என்றில்லை. 1992-96 காலத்தில் ரஜினியின் அரசியல் பிரவேசம் அதிகம் எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அன்றைய பிரதம மந்திரி நரசிம்ம ராவ் ரஜினியை நேரில் சந்தித்துக் காங்கிரஸ் பக்கம் இழுக்கப் பார்த்தார். கடைசி வரை போக்குக் காட்டினார் ரஜினி. பிறகு அரசியலுக்கு வருவாரா மாட்டாரா என்ற கேள்வியைத் தன் சினிமா வியாபாரத்திற்கு அப்பட்டமாக 20 வருடங்களுக்கு மேலாகப் பயன் படுத்தினார்.

இந்த 'ரஜினி வாய்ஸ்' என்பது பம்மாத்து. ரஜினி வாய்ஸ் கொடுத்து ஒரு வார்டு கவுன்சிலர் கூட ஜெயித்ததில்லை. 1996-இல் குருவி உட்கார பனம்பழம் விழுந்தது. வளர்ப்பு மகனின் ஆடம்பரத் திருமணத்திற்குப் பின் தமிழகத்தின் ஒட்டு மொத்த வெறுப்பை ஜெயலலிதா சம்பாதித்தார். 234 தொகுதியில் வரலாறு காணாத தோல்வி ஜெயலலிதாவுக்கு. திமுக-தா.ம.க கூட்டணி எதிர்க்கட்சிகளின் ஓட்டுச் சிதறாமல் மொத்தமாக அறுவடைச் செய்தன. ராமர் பாலம் கட்டுவதற்கு உதவிய அணிலை விடக் குறைவானப் பங்கு ரஜினியின் பங்கு. அடுத்து வந்த தேர்தல்கள் அதை வெளிப்படுத்தின.

பாராளுமன்றத் தேர்தலின் இடையே கோவையில் குண்டு வெடிப்பு நடந்த போது ரஜினி வாய்ஸ் கொடுத்தும் திமுக அணி தோற்றது. ஜெயலலிதா மறு பிறப்பெடுத்தார். எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்று பேசி வம்பை விலைக்கு வாங்குவது ரஜினியின் வேடிக்கை. மிகப் பயங்கரமான கோரச் சம்பவத்துக்கிடையே திமுக ஆதரவுக் குரல் எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது வாக்காளனுக்கு.

இன்னொரு தேர்தலில் பா.ம.கவை எதிர்த்து வாய்ஸ் கொடுத்தார் சூப்பர் ஸ்டார். ஆறு எம்.பி. தொகுதிகளில் போட்டியிட்ட பா.ம.கா ஆறிலும் வென்றது (நினைக்கிறேன்). இது தான் ரஜினி வாய்ஸ் எடுப்பட்ட லட்சணம். இதெற்கெல்லாம் சிகரம் வைத்தது போல் 'பாபா' தோல்வியில் இருந்து மீள கதாநாயகியை மையமாக வைத்த படத்தில் நாயகியின் பெயரே தலைப்பாக ரஜினி என்ற ஒருவர் நடித்த 'சந்திரமுகி' பெரு வெற்றியடைந்தது. ஒரு மெஷினின் பெயர் தாங்கிய இன்னொரு படம் இயக்குனர் புண்ணியத்தில் வெற்றி. ரஜினி கதாநாயகனாக நடிக்க, எப்போதும் போல், ஹீரோவின் பெயரோடு வெளியான 'லிங்கா' படுத் தோல்வி. ரஜினியின் சினிமா சகாப்தம் ஓவர். இப்போது சவுகரியமாகக் கையில் எடுத்திருப்பது அரசியல் பிரவேசம்.

தன் அரசியல் பிரவேச உரையில் எப்போதும் போல் துண்டு துண்டாகப் பேசினார். பேச்சினூடாகச் செய்தியாளர்களிடம் இருக்கும் பயம் பற்றிப் பேசினார். 'பிக் பாஸ்' நிகழ்ச்சியின் போது எழுந்த சர்ச்சையைச் சமாளிக்கப் பத்திரிக்கையாளர்களைச் சந்தித்த கமல் தேர்ந்த ஆட்டக் காரரைப் போல் கேள்விகளைச் சந்தித்தார். ரஜினி பாவம் அவர் முன்னால் மைக்கை நீட்டினால் உளறிக் கொட்டுவார். காவிரிப் பிரச்சனைக்காக நடந்த போராட்டத்தில் பங்கேற்க வந்த ரஜினியிடம் யாரோ மைக்கை நீட்டி "தமிழகத்துக்குத் தண்ணீர் கொடுக்கக் கூடாதென்று சொல்லும் கர்நாடக அரசியல்வாதிகள் பற்றி உங்கள் கருத்து" அப்படீன்னுக் கேட்க ரஜினி "அவங்களை உதைக்கனும்" என்றார். மேடையில் பேசிய கமல் நிதானத்தின் குரலாக இருந்தார். ரஜினியின் பேச்சுக் கர்நாடகாவில் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்த ரஜினி மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டுமென்றார்கள். அதற்கு ரஜினி "பர்வதம்மாள் சொல்லட்டும் நான் மன்னிப்புக் கேட்கிறேன்" என்றார். பர்வதம்மாள் என்ன கர்நாடகாவின் முதல் மந்திரியா? ஏதேனும் கட்சித் தலைவரா? எதுவும் இல்லை. இது தான் ரஜினியின் அரசியல் முதிர்ச்சியின் தரம்.

இந்த நேரத்தில் கமல் இக்கட்டான சூழலை எப்படி எதிர் கொண்டார் என்று பார்க்கலாம். 'விஸ்வரூபம்' பட வெளளியீட்டில் பிரச்சனை வெடித்த போது அவர் வீட்டின் முன் திரண்ட ரசிகர்களிடம் அமைதியாகப் பேசினார், கலைந்து போகச் சொன்னார். அவர் நினைத்திருந்தால் தூண்டும் வகையில் பேசியிருக்கலாம். அவருக்கு அப்படியொரு கூட்டம் கூடியதும் ஆச்சர்யம் அதை அவர் கையாண்ட விதமும் ஆச்சர்யம். 'பிக் பாஸ்' நிகழ்ச்சியைப் பார்த்தப் போது (முழுவதுமாகப் பார்க்கவில்லை. சகிக்கவில்லை) கமல் பார்வையாளர்கள், பங்கேற்பாளர்கள், நிகழ்ச்சியின் வணிக நிர்ப்பந்தம் எல்லாவற்றையும் சமாளித்த விதத்தில் ஒரு முதிர்ந்த மேனேஜ்மெண்டுக்கான தன்மை தெரிந்தது.

'ஆன்மீக அரசியல்' என்று பேசி இந்துத்துவர்களின் மனம் குளிர வைத்திருக்கிறார் ரஜினிகாந்த். அவர் ஆன்மீக அறிவைக் கொட்டி எடுத்த 'பாபா' திரைப்படம் சொல்லும் அவருக்கு ஆன்மீகமும் வியாபாரமே. மொன்னைத்தனமான புரிதல்களும் மூட நம்பிக்கைகளுமே ரஜினியின் ஆன்மீகம். நரசிம்ம ராவ் ஜெயலலிதாவோடு கூட்டு வைப்பதென்று கெட்ட நேரத்தில் முடிவு எடுத்து விட்டார் என்று ஆராய்ந்துச் சொன்னவர் ஆயிற்றே. ஆன்மீகத்திலும் அரசியலிலும் பாலப்பாடம் அறியாதவர் ரஜினி. விரலை மடக்கி முத்திரை காண்பித்தால் ஆன்மீகமா? அப்படி என்றால் இன்று சிலம்பரசனே தமிழ் நாட்டின் முதல்வராகும் தகுதிக் கொண்டவர். இவர் வந்து தானா இந்து மதம் காக்கப்பட வேண்டும்? இவரால் தானா அரசியலில் ஆன்மீகம் நுழைய வேண்டும்? அண்ணாதுரை என்றோ நாத்திகத்துக்கு முழுக்குப் போட்டார். எம்.ஜி.ஆரும் ஜெயலலிதாவும் மிக வெளிப்படையாகத் தங்கள் மத நம்பிக்கைகளைப் பறைச் சாற்றினர். ஸ்டாலினின் மனைவி போகாத கோயில் தமிழகத்தில் உண்டா? கனிமொழிக்காக யாகம் செய்யாத குறை தான். கமல் நாத்திகமும் பேசுவார் ஸ்லோகமும் பேசுவார்.

சரி அப்படியென்றால் கமல் தான் தகுதியானவரா? கிடையாது. கிடையவே கிடையாது. 'பிக் பாஸ்' நிகழ்ச்சியை நடத்தினார் என்பதெல்லாம் தகுதியா? அப்படியென்றால் கோட்டு கோபி முதல்வர் ஆகலாமே? கமல் தன் எல்லைகள் அறியாதவர். இடித்துரைப்பவர்கள் அவரை விட்டு விலகி ரொம்பக் காலம் ஆகிவிட்டது. அவர் சுவாரசியங்கள் நிறைந்தவர் ஆனால் நாடாளத் தகுதியற்றவர். சினிமாவுக்குத் தேவைப்படும் போது மட்டும் பொது விஷயங்களில் கருத்துச் சொல்பவர் அவர். சமீபமாக அவர் பேசுவதைப் புரிந்து கொள்ளக் கோணார் உரைத் தேவையாயிருக்கிறது.

தலைமைக்கு ஆசைப்படுபவர்களை அளக்க இன்னொரு அளவுகோல் அவர்கள் எத்தகைய உணர்வுகளை பொது மக்களிடம் உருவாக்குகிறார்கள் என்பது. சீமான் ஆதரவாளர்கள் கோமாளித்தனமான நாஜிக்கள். கமல் படத்துக்கு வரும் ரசிகர்கள் பெரும்பாலும் சினிமாவை பார்த்தோமா, ரசித்தோமா என்று அத்துடன் கிளம்புவார்கள். ரஜினி படத்துக்கு வரும் ரசிகர்களின் காலித்தனம் ஜகத் பிரசித்தம். அமெரிக்காவில் ரஜினி படம் ரிலீஸான திரையரங்குக்குச் சென்றால் தெரியும் நான் சொல்வது. இதில் வேடிக்கை இங்கே இப்படி காலித்தனம் செய்யும் படித்த இளைஞர்கள் சென்னையில் பால்கனியில் உட்கார்ந்து கொண்டு விசிலடிக்கும் தரை டிக்கெட்டுகளைப் பார்த்து உதட்டைச் சுழிப்பார்கள். ரஜினி தன் ரசிகர்களை காலித்தனம் செய்ய வெளிப்படையாகத் தூண்டியதேயில்லை. அந்த வேலையை அவர் படங்களும் அதன் வழியே உருவான பிம்பமும் செய்கின்றன. இந்த காலித்தனமான கூட்டம் தான் "ஆகா எங்க ஆளைப் பார்த்தீர்களா எப்படி சமூக வலைத் தளத்தை ஆக்கிரமித்து விட்டார்" என்று ஆர்ப்பரிக்கிறார்கள். அற்பர்கள். சுசி லீக்ஸ் இதை விட சமூக வலைத் தளத்தை ஆக்கிரமித்த காலத்தை மறந்த விடலைகள்.

தென்னாப்பிரிக்காவில் பெரும் சாதனைகளை நிகழ்த்திவிட்டு இந்தியா வந்த காந்தியை 'இந்தியாவைச் சுற்றி விட்டு வா. ஒரு வருடத்துக்கு ஒன்றும் பேசாதே" என்றார் கோகலே. காந்தியும் அப்படியே செய்தார். இன்றோ இரண்டு கூத்தாடிகள் ஒரு பெரும் மாகாணத்தை ஆள ஆசைப்படுகிறார்கள். ஆசைப்படுவதில் தவறில்லை. ஆனால் தகுதியை வளர்த்துக் கொள்ளவும் முனைய வேண்டாமா? அவர்கள் தொழில் புரிந்த சினிமாவில் சிறக்க தங்கள் தகுதியை மெனக்கெட்டு வளர்த்துக் கொண்டவர்கள் தானே இருவரும். அரசியல் என்றால் மட்டும் வானத்தில் இருந்து குதிக்கலாம் என்று நினைப்பதேன்? ஏனென்றால் இன்று அப்படி வந்த ஸ்டாலினும், ஜெயலலிதாவும் அரசியலில் குதித்ததால் வந்த வினை. உடன் பிறப்பே "ஸ்டாலின் எமெர்ஜென்ஸியில் வாங்கிய அடிகள்" என்று நா தழு தழுக்க வேண்டாம். அந்தக் காலத்தில் திமுகவின் எத்தனையோ தொண்டர்கள் அடி வாங்கினார்கள் அவர்களில் பலருக்கு இன்று முகவரி கூடக் கிடையாது.

மாற்று அரசியல் என்று கமலையும் ரஜினியையும் முன்னிறுத்துவது அயோக்கியத்தனம். அவர்களுக்கே எதை மாற்றப் போகிறோம் என்று தெரியாது. ஊழலற்ற ஆட்சி என்று சொல்லலாம். ரஜினியின் குடும்பத்தைப் பார்த்தால் இன்னொரு போயஸ் மாபியா என்றே தோன்றுகிறது. கமலுக்கும் நாம் எந்தச் சான்றிதழையும் வழங்கி விட முடியாது. அவர் சினிமா வாழ்வில் அவரால் பணம் இழந்தவர்கள் நிறைய. அது வெறும் வியாபார இழப்பா இல்லை வேறு காரணங்கள் உண்டா என்று நமக்குத் தெரியாது. அவர் அடிக்கடி தான் வருமான வரிக் கட்டுவதாகப் பெருமையோடு சொல்வார். அது தான் தகுதியென்றால் தமிழகத்தில் பல கோடி மாதச் சம்பளக்காரர்கள் அதற்குத் தகுதியானவர்கள். கமலும் ரஜினியும் இணையும் புள்ளி ஆணாதிக்கத்தில். இருவருக்கும் பெண்கள் ஏளனப் பொருள்கள்.

ஆமாம் திருமாவளவனின் பெயர் ஏன் தலைவராக உச்சரிக்கப்படுவதில்லை? கமல், ரஜினி, சீமான், ஸ்டாலின் ஆகியோரை விடத் திருமா தகுதியானவரே. ஆனால் நடக்காது. அப்படியானால் மீண்டும் கேள்விக்கு வருவோம். நிச்சயமாக ரஜினிக்கும் கமலுக்கும் தகுதியில்லை. தினகரனிடம் தமிழ் நாடு போனால் தமிழும் மிஞ்சாது நாடும் எஞ்சாது. மீண்டும் இ.பி.எஸ் அல்லது ஸ்டாலின் தான்.தேய் வழக்கு என்றாலும் வேறென்ன சொல்வது, "விதியே, விதியே தமிழ்ச் சாதியை என் செய்ய நினைத்தாய்".

Friday, January 5, 2018

The Koregaon Battle- Mahars in the Peshwa Regime and Indian Army

While Mumbai burns yet again we're confronted with the question of 'what really happened' and history has become, again, a political football. Ambedkar and the Mahar regiment are being characterized by Hindutva Brahmins as stooges of Colonial masters and anti-Indians. Ah, anti-Indian, that catchall term to tar and feather anyone who disagrees with the Hindu fundamentalism that Narendra Modi peddles. "What is the proof that Mahars were ill treated by Peshwas" asked one in an attempt to discredit history and the current imbroglio. Let's find out.

The East India Company and the Peshwa regime were locked in a war for survival in the third and final Anglo-Maratha wars from November 1817-February 1818. The battle of Koregaon, on January 1st 1818, was the last battle of the war in which the British army, numbering around 900 and led by F.F. Staunton were met by the Peshwa army, numbering nearly 20,000 and led "by the Peshwa himself". The battle ended indecisively but Staunton's army was able to retreat honorably including "carrying of their wounded". However, since the war itself was a decisive victory the battle was noted for its glorious valor against staggering odds. A memorial, an obelisk, was erected to commemorate the battle at Koregaon. Twenty two of the names listed in the memorial plaque at the obelisk are names of those from the Mahar caste who fought in the battle against Peshwa army. Now, Mahars were considered low-caste and the Peshwa regime was a Brahmin regime.

Dr. B.R. Ambedkar (Image Courtesy Wikipedia)
Wars have always ben important sign posts in the collective memory as matter of pride or of shame depending on who lost and won and which community is doing the recollection. During the colonial era Indians, especially Hindus, always felt a need to rekindle martial pride to overcome the fact that a small profiteering company from a small island was ruling a vast subcontinent. To Hindus this was a sting even as they were ruing the loss of power during the 500 year Islamic rule. Amongst the Hindus castes like Mahars needed a retelling of the past when they were part of something significant, particularly, against the Brahmins.

Pankaj Mishra in "From the ruins of Empire: The intellectuals who remade Asia" recalls how Asians and even African-Americans felt glorious about the Japanese victory in the Russo-Japanese war in 1905. Gandhi, an unknown lawyer in South Africa then, said "so far and wide have the roots of Japanese victory spread that we cannot now visualize all the fruit it will put forth". Jawaharlal Nehru, traveling to Harrow and a teenager then, remember hearing the news and how it put him in "high good humor". In America W.E.B. Du Bois "spoke of a worldwide eruption of 'colored pride'". Rabindranath Tagore led students in a victory march "around his little school compound". Mishra adds, "it mattered little to which class or race they belonged; the subordinate peoples of the world keenly absorbed the deeper implications-moral and psychological-of Japan's triumph".

Tamil literary tradition celebrates war and the exploits of war by their kings and chieftains. If BJP is afflicted by muscular nationalism fueled by religious pride Tamil Nadu politics is imbued with regional pride fueled by linguistic chauvinism. Often one could hear a plaintive recalling of the glorious past when a Tamil king undertook an expedition to the North and subdued the chieftains there. One story even mentions making the subdued chieftains act as mules to bring rocks from the north to construct a temple. Memories of war and what they mean for cultural and national pride is a fertile topic for sociologists and historians.

The Koregaon battle, a matter of pride for Mahars is a stigma of shame for the nationalists, many of whom are upper castes. The issue of Mahar regiment, their subsequent disbanding and demand for re-instatement became a major issue for Ambedkar, a Mahar.

The Mahars at one time constituted nearly 15% in the Bombay infantry in 1875 but with the introduction of the principle of recruiting based on classes identified as 'martial classes', mostly Punjabi, the Mahars lost and were 'excluded altogether from the Bombay army in 1892'. The ban on Mahar recruiting was only lifted in 1917 towards the end of World War I. "But after the war was over, caste prejudice led to that regiment being disbanded in 1922". "This time, though, the community had a strong advocate in the shape of B.R. Ambedkar", "a man who had grown up hearing stories from his soldier uncles and other community leaders about the great wrong done to the community". (Wilkinson 2015, 72-76).

Koregaon Memorial Pillar (Image courtesy Wikipedia)
It is little wonder then that Ambedkar chose to make the Battle of Koregaon a day to commemorate and the memorial a site of annual pilgrimage. Shraddha Kumbhojkar, a historian at the University of Pune,  has written a detailed chapter on the battle in "Sites of Imperial Memory: Commemorating Colonial Rule in the Nineteenth and Twentieth Centuries". Khumbojkar quotes a pilgrim to the site on the day of commemoration, "We are here to remember our Mahar forefathers fought bravely and brought down the unjust Peshwa rule. Dr. Ambedkar has started this pilgrimage. He asked us to fight injustice. We have come to take inspiration from the brave soldiers and Dr. Ambedkar's memories".

Khumbojkar gives a grisly summary of the plight of Mahars under the Brahmin Peshwas.
"The 'untouchable people' who were born in certain so-called low-castes were given harsher punishments tan would be meted out to high caste people for the same crimes. They were forbidden to move in public spaces in the mornings and evenings lest their long shadows defile high caste people on the streets.....Human sacrifices of 'untouchable' people were not uncommon" 
 Mukta Salave, "a 15 year old girl" from the Mang community provides further grisly material.
"Under Bajiro's rule, if any mang or mahar happened to pass in front of the gymnasium, they cut off his head and used it to play 'bat ball', with their swords as bats and his head as a ball"
[I verified the quote of Mukta Salave that Khumbojkar provided based on the reference cited. The quote is from 'Women Writing in India: Voume 1 600 BC to the Eraly Twentieth Century edited by Susie Tharu and K. Lakita pg 214-216. Muktabai is mentioned without last name and she's 14 years old when she wrote that in 1855 in a school founded by Savtribhai and Jotiba Phule. The essay was reprinted in Dnyaodaya Centenary volumes edited by B.P Hivale in 1942.

Khumbojkar, intentionally or otherwise, omits mentioning that Mukta also added that Mahars practiced the same untouchability, including fear of being polluted by shadow, towards mangs. A good historian should not have omitted that]

Sure, one could argue that the quote from Mukta needs to be considered with caution but a tradition of violence even in present day India towards Dalits when incidents of horrendous violence are not uncommon her narration gets a vote of trust.

Two other sources concerning slavery in Peshwa regime gives a glimpse of the nature of the regime and the era. Many Indians still think that slavery was only an institution in West, notably America. Not at all. India had a very well established slavery system. In 'Slavery, Abolitionism and Empire in India, 1772-1843' Andrea Major quotes the colonial official Elphinstone who ponders on what to do with slaves escaping from the Peshwa and seeking protection in British encampments. When 6 slave dealers were arrested their victims included children.

An essay in "Slavery & South Asian History" edited by Indrani Chatterjee and Richard Eaton mentions "Slaves-especially women and children- were highly acceptable gifts and often circulated from household to household. We find Peshva Balaji Bajirao acknowledging the gift of a European musical instrument and 'two women of the best quality'". In another letter Balaji Bajiao writes "you were instructed to buy and send me two beautiful ten-year old Hindu girls". "Definitely send on [my] personal account the following sort- two high-quality, pure Hindus of good caste, ten year olds".

When upper caste Brahmin fundamentalists shake their fists and ask "where is the proof" we struggle to come up with proof because history, in India, was never written in the Greco-Roman style and when written, at all, in the pre-colonial era, they were mostly poetic hagiographies by upper caste writers, mostly Brahmins, in the service of the Kshatriyas. Only with the arrival of Colonial era do we even get credible records. Sure the colonial era record keeping has its share of embellishments and biases but evidences such as the above are direct. From Bajirao's letter requesting ten year old girls of 'good caste' one can make an interesting inference that in his sick mind he doesn't consider girls of low caste to even be slaves.

Characterizing Ambedkar as a stooge of British is an old saw. Arun Shourie, a Brahmin and a former member of BJP government, used to be a journalist and then a hack historian. In his avatar as historian he was the darling of the Hindutva brigade particularly for writing his extremely polemical hack job of a book about Ambedkar, "Worshipping false gods: Ambedkar and the facts which have been erased". Ambedkar's differences with Gandhi, the Congress and the Freedom movement are legendary and they played out in public stage. There are no secrets there. William Shirer was shocked how Ambedkar, in his arguments during the Round Table Conference, appeared to be supportive of the Colonial regime. But, neither Shirer nor Shourie can even remotely appreciate the deep wounds in the psyche of Ambedkar due to India's caste system.

Sir Samuel Hoare, quotes Arun Shourie, in a letter to the Viceroy commends Ambedkar's 'good behavior' at the Round Table Conference and wants to 'strengthen his hands' by acceding to Ambedkar's demands to re-establish the Mahar regiment in the army. Then Shourie asks if Ambedkar was truly "serious" about the demand and casts an aspersion by citing a letter written by Roger Lumely, Governor of Bombay. Lumely writes that "does not put his weight" behind the recruitment of Mahars and says that the recruitment would've been better "if he were really keen to help". This is revisionism or plain failure of a journalist posing as historian.

Steven Wilkinson lays bare how the attitude towards caste continued to impact recruitment from non-martial classes. "There was no army-wide policy against employing Scheduled Castes, but most infantry and armored units recruited only from martial classes, which led to the same results as if there had been a formal policy. The fact that the essence of the martial-class policy had not been dismantled, though, was admitted in secret correspondence between the Indian Army and the Indian Office". A shameful coverup literally of non-recruitment was indulged by the Army and the government to pretend all was well. It was not Ambedkar who failed but it was the Colonial empire in cahoots with upper caste that were the cause for failure in recruiting Mahars.

Wilkinson provides further evidence of institutional discrimination. In later years when Jagjivan Ram, a defense minister and from a low-caste, demanded to know if India's policy of reservation for Scheduled Castes was being followed in the army General Manekshaw sent a note that as per the law army was excluded from the reservation policy but nevertheless there was Mahar regiment and nearly 15% were Scheduled Castes below the rank of officers. Now, Manekshaw was a war hero and there was little Jagjivan Ram could do then. Also, it is easy to guess that the presence of 15% Scheduled Caste in reality means little because the army recruits, particularly the non-officer class, were mostly drawn from families stuck in poverty and Dalits constituted a majority of them.

A Brahmin sitting in California advises that the government should just mow down with bullets the Dalit rioters. I wonder what would be his suggestion about the thugs who destroyed a monument in broad day light and created a fear psychosis in the heartland of India?

Dalits have suffered systemic oppression of the inhuman kind, their icons are subjected to merciless vivisection to show up their weaknesses and contradictions, their history is glossed over when it is written and mostly swept under the carpet. Whether it is Ambedkar or Gandhi one can freely criticize them but motives matter and the kind of criticism heaped matters and finally facts matter. Of course one doesn't expect honor from the Hindutva brigade and this blog is not meant to educate them. Rather this is for those who are curious about facts and open to reason.


  1. From the ruins of Empire: The intellectuals who remade Asia - Pankaj Mishra
  2. Sites of Imperial Memory: Commemorating Colonial Rule in the Nineteenth and Twentieth Centuries - Edited by Dominik Geppert and Frank Lorenz Muller.
  3. Army and Nation: The military and Indian democracy since independence -- Steven I. Wilkinson
  4. Women Writing in India: Voume 1 600 BC to the Earlyly Twentieth Century- Edited by Susie Tharu and K. Lakita
  5. Slavery & South Asian History"- Edited by Indrani Chatterjee and Richard Eaton
  6. Slavery, Abolitionism and Empire in India, 1772-1843' - Andrea Major
  7. Worshipping false gods: Ambedkar and the facts which have been erased - Arun Shourie
  8. Battle of Korean -

Tuesday, November 14, 2017

காந்தியை, பாரதியை, நேருவை ஏற்பதும் ஈ.வெ.ராமசாமியை நிராகரிப்பதும்

முதுகுளத்தூரில் கலவரச் சூழல் நிலவிய போது ஈ.வெ.ரா சொன்னார், “முதுகுளத்தூரில் நடக்கும் ஜாதிச் சண்டையை நிறுத்த நான் என் கருப்புச் சட்டைப் படையை அனுப்ப மாட்டேன். அங்கே போய்ச் சும்மா சாகவா? அல்லது தமிழனைத் தமிழன் சாகடிக்கவா? ஜாதிகள் ஒழிந்தாளொழிய சண்டைகள் தீராது”. இந்து-முஸ்லிம் கலவரங்களை அடக்கத் தன் உயிரை பணையம் வைத்த மகாத்மா என் மனக்கண்ணில் ஒரு நிமிடம் வந்து மறைந்தார். மேலும் யோசிக்கையில் என் ஆதர்சங்களான காந்தி, பாரதி, நேரு ஆகிய மூவரிடத்திலும் நான் கண்டு வியக்கும் குணாதிசியங்களோடு ஈ.வெ.ராவின் அரசியலை ஒப்பு நோக்கினால் எனக்கு ஏன் ஈ.வெ.ரா மீது பற்றுதல் மட்டுமல்ல மரியாதையும் வரவில்லை என்பது புலனானது. 

கலவர பூமியில் காந்தி: 

நவகாளியும் பீகாரும் மதக் கலவரங்களால் ரத்த பூமியானது. நவகாளியில் இந்துக்கள் கொல்லப்பட்டனர், அதற்குப் பதிலடியாகப் பீகாரில் முஸ்லிம்கள் கொல்லப்பட்டனர். நேரு பீகாரில் முகாமிட்டார். காந்தி நவகாளி நோக்கிச் சென்றார். நவகாளி சென்ற காந்தி டிசம்பர் 5-ஆம் தேதி ஓர் அறிக்கையில் "நான் எந்த முடிவுக்கும் தயாராக இருக்கிறேண். 'செய்' அல்லது 'செத்து மடி' என்பது பரிசோதிக்கப்பட வேண்டிய இடம் இங்கே. 'செய்' என்பது இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் இணக்கமாகவும் அமைதியாகவும் வாழக் கற்பது. இது நடக்காவிட்டால் அந்த முயற்சியில் நான் செத்தும் போகலாம்". 

லூயி பிஷர் எழுதுகிறார், "காந்தி நவகாளி யாத்திரையின் போது 49 கிராமங்களில் தங்கினார். காலை 4-மணிக்கு எழுந்து 3 அல்லது 4 மைல் தூரம் வெறுங்காலில் கிராமங்களில் நடப்பார், ஆங்காங்கே ஒன்றிரண்டு நாட்கள் தங்குவார், கிராமத்தாரோடு பேசுவார், விடாது ஜெபிப்பார் பிறகு அடுத்தக் கிராமத்துக்குச் செல்வார். ஒவ்வோர் இடத்திலும் ஏழைக் குடிசை ஒன்றின் முன் நின்று, பொதுவாக முஸ்லிம்களின் குடிசை, தங்குவதற்கு அனுமதி கேட்பார். ஆனுமதி கிடைக்காவிட்டால் அடுத்தக் குடிசைக்குச் செல்வார். நவம்பர் 7 1946 முதல் மார்ச்சு 2 1947 வரை இது தான் அவரது வழக்கம். அவருக்கு வயது 77". இவருக்கு நான் கொடுக்கும் மரியாதையில் பத்தில் ஒரு பங்கை கூட ஈ.வெ.ராவுக்கு என்னால் கொடுக்க முடியாது. 

மவுண்ட்பாட்டன் மமதையோடும் முன் யோசனை ஏதுமின்றியும் தெரிவித்து விட்ட சுதந்திர தேதியை நோக்கி இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் வரலாறு காணாத மனித இடப் பெயர்வுக்கிடையே, கிழக்கிலும் மேற்கிலும் வடக்கிலும் கலவரங்கள் வெடிக்க, விடுதலை நாளை நோக்கி நகர்ந்தன. எல்லோர் மனதிலும் பெரும் அச்சம் விளைவித்தது ஒரேயொரு கேள்வி மேற்கு வங்கத்தில் கலவரம் எவ்வளவு மோசமாக இருக்கும் என்பது தான். ஆகஸ்டு 16 1946-இல் ஜின்னாவின் 'நேரடிச் செயல் தினம்' அறைகூவலின் விளைவாக நடந்த கலவரத்தில் பெருமளவு இந்துக்கள் கொல்லப்பட்டனர். இப்போது முஸ்லிம்களின் முறையாக இருக்கும் என்று எல்லோரும் அஞ்சினர். கலவரத்தை அடக்கப் போதுமான அளவு ராணுவம் இல்லை. ஆகஸ்டு 9 1947 காந்தி கல்கத்தா வந்தடைந்து ஒரு முஸ்லிம் வீட்டில் சுராவர்தியோடு தங்கினார். 

ஆகஸ்டு 31-ஆம் தேதி அவர் தங்கிய வீட்டை ஒரு கலவர கும்பல் முற்றுகை இட்டது. காந்தியை தாக்க வந்த ஒரு ரவுடியை காந்தியே நேரடியாக எதிர்கொண்டு வணக்கம் சொல்ல அந்தச் சமயம் வீசப்பட்ட செங்கல் காந்தியருகே நின்றிருந்த இன்னொருவரைத் தாக்கியது. அடுத்த நாள் காந்தி சாகும் வரை உண்ணாவிரதம் அறிவித்தார். அவருக்கு வயது 78. செப்டம்பர் 4-ஆம் தேதி காந்தி உண்ணாவிரதத்தை முடித்த போது கல்கத்தா பெருமளவு அமைதிக்குத் திரும்பியது. கலவர கும்பல்கள் காந்தியின் காலடியில் தங்கள் ஆயுதங்களை ஒப்புவித்து அமைதி அறிக்கையில் கையெழுத்திட்டனர். இன்று அங்கிருக்கும் அருங்காட்சியகத்தில் அந்த ஆயுதங்களில் சில பார்வைக்கு வைக்கப்படுள்ளன. 

Weapons Surrendered to Gandhi at Hydari Manzil

காந்தி அசகாயச் சூரர் அல்லர். அவர் ஒன்றும் ஒற்றை ஆள் ராணுவமும் கிடையாது. நவகாளி யாத்திரை வெற்றி என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் அதற்காகச் சோராமல் தான் கல்கத்தா சென்றார். 'சத்தியாகிரஹிக்குத் தோல்வி கிடையாது' என்பார் காந்தி. அவர் கர்ம வீரர். மீண்டும், மீண்டும் மக்களின் மீதும் மனிதனின் இதயத்தில் ஒளிந்திருக்கும் நல்லியல்பை தன்னால் தீண்டி விட முடியும் என்ற நம்பிக்கையும் அப்படி முடியாவிட்டால் அந்த முயற்சியில் தன் உயிர் போவதே ஒரு சத்தியாகிரஹி செய்யக் கூடியது என்று நம்பியதோடல்லாமல் அப்படியே நடந்தார். இவர் எங்கே, கலவரம் வெடிக்கும் நிலையில் இருக்கும் ஒரு கொந்தளிப்பான சூழலில் 'நான் போக மாட்டேன்' என்று வெட்டி அறிக்கை விட்ட வைக்கம் வீரர் எங்கே? 

காந்தி ஜெயந்தி வரும் போதெல்லாம் இந்தப் பெரியாரிஸ்டுகளின் தொல்லைத் தாங்க முடியாது. ஈ.வெ.ரா என்றோ எழுதினாராம் காந்தியின் உயிருக்கு உயர் ஜாதியினரால் தான் கேடு வருமென்று. முக்காலமும் உணர்ந்த 20-ஆம் நூற்றாண்டி நாஸ்டிராடாமஸ் ஈ.வெ.ரா. இன்னும் கொஞ்சம் தேடினால் 2016 அமெரிக்கத் தேர்தலில் ஹிலாரியை மத அடிப்படைவாதிகளும் அமெரிக்க மனுவாதிகளும் தோற்கடிப்பார்கள் என்றும் கூட ஈ.வெ.ரா எழுதி வைத்திருப்பதைக் கண்டடையலாம். யார் கண்டது. 

காந்தியின் உயிருக்கான அச்சுறுத்தல்கள் வெகு காலமாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. ஜோசெப் லெலிவெல்ட் காந்திக்கு எதிராக மக்கள் திரும்பிய தருணத்தைத் துல்லியமாகக் கூறுகிறார். பூனா ஒப்பந்தத்திற்குப் பிறகு காந்திதீண்டாமைக்கெதிராக ஒரு மாபெரும் நடை பயணம் மேற்கொண்டார். அந்தப் பயணத்தில் காந்தி அரசியல் பற்றிப் பேசுகிறாரா எனகண்காணிக்க ஆங்கிலேய அரசு உளவுப் போலீஸாரை நியமனம் செய்தது. அவர்களின் குறிப்புகள் கூறுகின்றன காந்தி செல்லுமிடமெல்லாம்தங்களை ‘சனாதன இந்துக்கள்’ எனக் கூறிக்கொண்டவர்கள் காந்தியை நோக்கி “செத்துப் போ” என்று கூவுவதும், அவர் சென்ற ரயிலைக்கவிழ்க்கப் பார்த்ததும், அவர் மேல் காறி உமிழ்ந்ததும், கொலை முயற்சிக் கூடச் செய்ய முயன்றதும் எனப் பல செயல்களில், இஸ்லாமியரோ மற்றவரோ செய்யத் துனியாத செயல்களில், ஈடுபட்டனர். 

காந்தியை போன்ற ஒரு வாழ்க்கை நோயினாலோ வெறும் இயற்கை மூப்பினாலோ முடிவது வரலாற்று நியாயமே அல்ல. மானுடத்துக்காக வாழ்ந்த உயிர் மானுட சேவைக்கு அர்ப்பணிப்பாகத் தன் கடைசிக் குருதியையும் சிந்தி தான் முடிய வேண்டும். அது தான் அழகு. தன் பேத்தி மனுவிடம் காந்தி சொன்னார் "நான் நோயுற்று இறந்தால் நீ கூரை மீதேறி நான் பொய்யான மகாத்மா என்று கூவிச் சொல்ல வேண்டும். அப்போது தான் என் ஆன்மா சாந்தியடையும். மாறாக ஒரு வெடியினாலோ யாரோ ஒருவனின் துப்பாக்கிக் குண்டை என் வெற்று மார்பில் ஏற்று ராமனின் பெயரைச் சொல்லி இறந்தால் தான் நான் மகாத்மா". இவர் எங்கே தனக்குத் தானே சிலைகளை நிறூவி தானே அதைத் திறந்து வைத்து களிக் கொண்ட ஈ.வெ.ரா எங்கே? 

உயர் ஜாதியினர் மலம் அள்ளுவார்களா என்று இன்று பெரியாரிஸ்டுகள் போஸ்டர் ஒட்டி புரட்சி செய்கிறார்கள். காந்தியும், காந்தியின் ஆஸ்ரமத்தாரும் மலம் அள்ளுவதை வாடிக்கையாகவே கொண்டிருந்தனர். யார் மலம் அள்ளுவது என்பதைத் தாண்டி இந்தியர்களின் பெரும்பாலோர் கழிப்பறை வசதிகளின்றிப் பொது வெளியில் மலம் கழித்துச் சுகாதாரமின்மையால் நோய்களால் பாதிக்கப்படுவதைத் தடுக்க ஒவ்வொரு கிராமத்துக்குப் போகும் போதும் எளிய முறையில் கழிப்பறை அமைப்பதெப்படி என்று பாடமெடுப்பார் காந்தி. 

காந்தியின் அரசியல் வளர்ச்சிக் குறித்து எழுதிய நூலில் ஜூடித் பிரவுன் சம்பாரன், கேதா, அகமதாபாத் போராட்டங்கள் பற்றியும் அவை ஒவ்வொன்றிலும் ஒவ்வொரு போராட்ட முறையைக் கையாண்ட விதம், சாமனியர்களோடு காந்தி உறவாடியது, உள்ளூர் பிரச்சினைகளை முதலில் கண்டறிந்து அதற்கேற்ப தன் வியூகத்தையும் தீர்வுகளையும் வகுத்துக் கொள்ளும் திறன், வெறும் கூலிப் போராட்டங்களாக அவை முடிந்து விடாமல் அங்கிருக்கும் வாழ்வியல் முறைகளைத் தொகுப்பாக ஆராய்ந்து மேம்படுத்த முயன்றது என்று பல கோணங்களில் பிரவுன் காந்தி தலைவராக முகிழ்ந்ததைச் சொல்லியிருப்பார். நம் கல்வி முறையில் காந்தி சம்பாரனுக்குச் சென்றார் விவசாயிகளுக்கு ஏதோ நல்லது நடந்தது என்று படித்து மனனம் செய்து ஒப்புவித்து நமக்கும் வரலாறு தெரியும் என்று சொல்லிக் கொள்கிறோம். 

முதுகுளத்தூர் கலவரத்திடையே ஈ.வெ.ரா 'விடுதலை' பத்திரிக்கையில் எழுதுகிறார், "சாதி ஒழிபடவேண்டுமா வேண்டாமா? என்பதை முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள். தூக்குக் கயிற்றுக்கு உங்களைத் தயாராக்கிக் கொள்ளுங்கள். இளைஞர்களாயிருப்பவர்கள் இரத்தத்தில் கையெழுத்துப் போட்டு அனுப்புங்கள், காந்தி சிலையை உடைக்கிறேன், பார்ப்பானை ஒழிக்கிறேன் என்று". (முதுகுளத்தூரில் கலவரம் தலித்துகளுக்கும் தேவர்களுக்கும் தான் என்பதை இங்கே குறிப்பிட வேண்டும்). 

உண்மையில் என்னால் ஈ.வெ.ராவை எந்த விதத்திலும் மரியாதையோடு நோக்க முடியவேயில்லை. 


(முன்பொரு முறை சீனி விசுவநாதனின் 'கால வரிசையில் பாரதி படைப்புகள்' தொகுதிப் பற்றி எழுதியதில் இருந்து சில குறிப்புகள்)

கல்வியைப் பற்றி நிறைய எழுதிய பாரதி மீண்டும் மீண்டும் மேற்கத்திய விஞ்ஞான முன்னேற்றங்களை இந்தியர்கள் கற்கவேண்டுமென்று விரும்புகிறான். ஜகதீஷ் சந்திர போஸின் உரைகளைக் கவனமாகப் பின் தொடர்ந்து அவ்வப்போது அதைத் தமிழ்வாசகர்கள் படிக்கும் பொருட்டு மொழிப்பெயர்த்துத் தருகிறான் பாரதி. 

1916-இல் ‘லோக குரு’ என்ற தலைப்பிலான கட்டுரையில் போஸின் ஆராய்ச்சி பற்றித் துல்லியமாக ஒரு பத்தியில் எழுதிவிட்டுஅவரிடமுள்ள கருவிகளின் மேன்மைக் குறித்தும் எழுதிப் பிறகு “இப்போது “ஸயின்ஸ்’ பயிற்சியில் இவ்வளவு தீவிரமாக மேன்மைபெற்று வருகிறோம்; காலக் கிரமத்தில் தலைமை பெறுவோம்” என்கிறார். (Vol 9 page 500). 1917-இல் ‘உயிரின் ஒலி’ என்ற கட்டுரைபோஸ் தன்னுடைய ஆராய்ச்சிக்கூடத்தைத் திறந்து வைத்து தன் கண்டுபிடிப்பு பற்றி ஆற்றிய உரையைச் சரளமாகவும் விஞ்ஞானக்கருத்து சிதையாமலும் அப்படியே தருகிறார் பாரதி. (Vol 10 page 446). அந்தச் சுருக்கமான கட்டுரையால் திருப்தியுறாத பாரதி பின்னர்போஸின் முழு உரையையும் மொழிப் பெயர்த்து 1918-இல் ‘ஜீவ வாக்கு’ என்னும் 20 பக்க வெளியீடு ஒன்றை பிரசுரிக்கிறான். இவைவெறுமனே மொழிப் பெயர்ப்புகளல்ல. தெளிந்த நீரோடைப் போன்ற நடையில் சராசரி தமிழ் வாசகன் உயரிய விஞ்ஞான ஆய்வுமுடிவுகளைப் புரிந்து கொள்ளும் வண்ணம் எழுதியது முக்கியம். பாரதியின் சமகாலத்தவர் எவர் இதனைச் செய்தார்கள் என்று சீர் தூக்கிப்பார்ப்பது அவசியம். தென் கோடியில் வறுமையில் உழலும் வேற்று மொழி பத்திரிக்கையாளன் போஸின் இந்த உரைகளைத் தன்சமூகம் வாசிக்க வேண்டி செய்கிறன். கவனிக்கவும் ஐன்ஸ்டீனோடு நேரில் உரையாடக் கூடிய வசதியும் வாய்ப்பும் பெற்ற தாகூர் கூடச்செய்யாதது இது. 

“அன்ன யாவினும் புண்ணியம் கோடி ஆங்கோர் ஏழைக் கெழுத்தறி வித்தல்” என்றவன் “இத்தகைய கல்வி கற்பிப்பதில் பிள்ளைகளிடம்அரையணாக்கூடச் சம்பளம் வசூலிக்கக் கூடாது” என்று எழுதியதில் வியப்பில்லை. 

தாகூர் தன் செல்வத்தைக் கொண்டு உலகெலாம் சுற்றிப் பொருள் சேர்த்தும் விஸ்வபாரதி பல்கலையை நிறுவினார். ஆயினும் அவரைவிட மிகத் தீர்க்கமாகக் கல்வியைப் பற்றி நடைமுறை படுத்த கூடிய முக்கியமான யோசனைகளைப் பாரதி முன்மொழிகிறான். ‘தேசியக்கல்வி’ என்ற தலைப்பிலான கட்டுரையில் ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியர்களாக மெட்ரிகுலேஷன் படித்தவர்கள் போதும் என்றும், கற்பிக்கவேண்டிய பாடங்களாகச் சரித்திரம், பூகோளம், தத்துவம், வரி விதிப்பு, பிராந்திய வரலாறு என்று பட்டியலிட்டுப் பின் ‘ஐரோப்பியஸயன்ஸின் ஆரம்ப உண்மைகளைத் தக்க கருவிகள் மூலமாகவும்” என்று சேர்க்கிறான். மேலும் “பௌதிக சாஸ்த்திரங்கள் கற்றுக்கொடுப்பதில் மிகவும் தெளிவான எளிய தமிழ் நடையில் பிள்ளைக்கு மிகவும் ஸுலபமாக விளங்குபடி சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும்.” என்கிறான். பாடங்கள், குறிப்பாக அறிவியல் சொற்கள் எப்படித் தமிழ்ப்படுத்துவது என்றும் தெளிவாகச் சொல்லியுள்ளான். கற்றுக்கொடுத்தலையும் மாணவனின் சௌகரியம் ஆகியவற்றை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு தமிழ், சமஸ்கிருதம், ஆங்கில மூலச் சொற்கள்எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்று நடைமுறைவாதமாகச் சொல்கிறான். “யாத்திரை” (excursion) படிப்பில் ஓர் அங்கமாகவேண்டுமென்கிறான். இந்துக்கள் அல்லாத மாணாக்கர்களின் மதப்போதனை அவரவர்களின் மத நம்பிக்கையை ஒத்ததாகவும்“அன்னிய மதத் தூஷனை” இல்லாததாகவும் இருக்க வேண்டும். சாந்தினிகேதனில் விஞ்ஞானத்திற்கு இடமில்லை. தாகூரின் கல்விபற்றிய கொள்கைகள் மிகவும் பின்தங்கியவை, மேற்கை நிராகரிக்கும் மும்முரமே அதில் இருந்தது. தாகூர் தேசிய கல்வி பற்றி எழுதிய கவிதையைப் பாரதி மொழிப் பெயர்த்து வெளியிட்டுள்ளான். அக்கவிதையில் விசேஷமாக ஏதுமில்லை. சாரமில்லாத கனவு. 

'ஆகா வென்று எழுந்தது பார் யுகப் புரட்சி ' என்று ரஷ்யப் புரட்சியைப் பாராட்டிய பாரதி லெனின் மற்றும் கம்யூனிஸம் குறித்தும் மேலும் விரிவாக ‘செல்வம்’ என்ற தலைப்பிட்ட ஏப்ரல் 23 1920-இல் வெளியான கட்டுரையில் பேசுகிறான் (

“எந்தக் காரணத்தைக் குறித்தும் மனிதருக்குள்ளே சண்டைகளும் கொலைகளும் நடக்கக் கூடாதென்பது என்னுடைய கருத்து. அப்படியிருக்க ஸமத்வம், ஸகோதரத்துவம் என்ற தெய்வீக தர்மங்களைக் கொண்டோர் அவற்றைக் குத்துவெட்டு பீரங்கி துப்பாக்கிகளினால் பரவச் செய்யும்படி முயற்சி செய்தல் மிகவும் பொருந்தாத செய்கையென்று நான் நினைக்கின்றேன்..” 
“..'கொலையாளிகளை அழிக்கக் கொலையைத் தானே கைக்கொள்ளும்படி நேருகின்றது. நியாயம் செய்வோரை அநியாயத்தாலேதான் அடக்கும்படி நேருகிறது' என்று ஸ்ரீமான் லெனின் சொல்லுகிறார். இது முற்றிலும் தவறான கொள்கை. கொலை கொலையை வளர்க்குமே ஒழிய அதை நீக்க வல்லதாகாது. அநியாயம் அநியாயத்தை விருத்தி பண்ணுமேயொழிய குறைக்காது. பாபத்தைப் புண்ணியத்தாலே தான் வெல்ல வேண்டும். பாபத்தைப் பாபத்தால் வெல்லுவோம் என்பது அறியாதவர் கொள்கை..."
“பார்ப்ப னக்குலங் கெட்டழி வெய்திய பாழ டைந்த கலியுக மாதலால்” என்றும் “போலீசுக்கார பார்ப்பானுக்கு உண்டதிலே பீசு” எழுதியவன் ஒரு பகடியில் பிராமணர்கள் உஞ்சவிருத்தி தான் செய்யத் தெரியுமே தவிர வேறு கைத்தொழில் தெரியாதவர்கள் என்று எழுதுகிறான்.  

அக்காலத்தில் பிராமண எதிர்ப்பை மூலதனமாகக் கொண்டு அரசியல் சக்தியாக உருவெடுத்த ஜஸ்டிஸ் கட்சியினரை ஆங்காங்கே நிராகரித்தே எழுதுகிறான். “பிராமணர்களைப் பகைப்பதே மனித ஜன்ம மெடுத்ததின் பரம லட்சியமென்றும், தனிப் பெருங்கடமை யென்றும் நினைக்கும் “பிராமணரல்லாதார்” என்ற புதியதோர் எதிர் மறை நாமம் பூண்டு வெளிப்பட்டிருக்கும் ஸ்வதேச விரோதிகள்” என்று ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பே ஆரூடம் போல் எழுதியிருக்கிறான்.  

“ஆறிலொரு பங்கு” கதையின் முகவுரையில் பாரதி “நமக்கெல்லாம் உணவு கொடுத்து ரட்சிப்பவர்களாகிய பள்ளர், பறையர் முதலிய பரிசுத்த தன்மை வாய்ந்த வைசிய சகோதரர்களுக்கு அர்ப்பணம்” செய்கிறான். 

“காதலினால் மானுடர்க்குக் கலவியுண்டாம், கலவியினால் கவலைத் தீருமாம்” என்று எழுதியவன், விதவையாகி விட்டதாலேயே காம உறுப்புகள் மறைந்து விடுமா அல்லது காம உணர்வுகள் தான் மடிந்து விடுமா என்று கடுமையாகக் கேட்டான். 1920-இல் அதை எழுதுவதற்குத் தைரியம் வேண்டுமென்பதை சொல்லவும் வேண்டுமோ?  

‘பெண் விடுதலை’ என்று தலைப்பிட்டக் கட்டுரையில், ‘பிறருக்குத் தீங்கில்லாமல் அவனவன் தன் இஷ்டமானதெல்லாம் செய்யலாம் என்பதே விடுதலை’ என்று ஹெர்பர்ட் ஸ்பென்ஸர் சொன்னதை முன் மொழிந்து பென் விடுதலைக்கான ஆரம்பப் படிகளைப் பட்டியலிடுகிறான்: இஷ்டமில்லாத புருஷனை விவாகம் செய்ய வற்புறுத்தக் கூடாது, விவாகரத்திற்கு ஆதரவு, பெண் ருதுவான பின்பே திருமணம் செய்விப்பது, பிதுரார்ஜிதத்தில் பெண்ணுக்கு சம பாகம் கொடுக்க வேண்டும், விதவை மறுமணம், விவாகமே செய்து கொள்ளாமல் தனியாக இருப்பதும் தன் இஷ்டப்படி வியாபாராம் முதலியவற்றில் ஈடுபடும் சுதந்திரம், அன்னிய புருஷர்களோடு சம்பாஷிக்கும் சுதந்திரம், கல்வி மற்றும் உத்யோகத்தில் பெண்களுக்குச் சம உரிமை.  

கற்பு பற்றிய கட்டுரையில் பாரதி “அறிவு சம்பந்தப்படாத வெறும் உடலாசை “காதல்” அல்லது பிரேரனை என்று சொல்வதறகுத் தகுதியுடையதில்லை.” “பெண்களுக்குக் கற்பு நிலை எத்தனை அவசியமோ, அத்தனை ஆண்களுக்கு அவசியமில்லையென்று நினைப்பதைப் போல் மூடத்தனம் ஏறு கிடையாது”.  

வ.வே.சு ஐயர், அரவிந்தர், வ.உ.சி, ஜி. சுப்ரமணிய ஐயர் என்று நீளூம் பட்டியலில் குறைவாகப் படித்தது பாரதி தான். வ.வே.சு. ஐயரும் அரவிந்தரும் மெத்தப் படித்த ஞானிகள். இதனாலேயே அவர்களுடன் பழகியே பாரதியின் உலக ஞானம் இரவல் பெற்றது போன்ற ஒரு பிம்பம் நிலவுகிறது. உண்மையில்லை. 1905 நடந்த ருஷ்ய புரட்சி பற்றி 1906-இல் கட்டுரை எழுதுகிறான், ஜப்பான் யுத்தம், துருக்கி பற்றி, இங்கிலாந்து பாராளுமன்ற விவாதங்கள், 1917 ருஷ்யப் புரட்சி பற்றிக் கவிதை (ஆஹாவென்று எழுந்தது பார் யுகப் புரட்சி), பிஜித் தீவில் ஹிந்து பெண்கள், யதுநாத் சர்க்கார் மொகலாயச் சாம்ராஜ்யம் பற்றி எழுதியது, இத்தாலி பற்றி என்று அவன் பார்வையில் இருந்து எதுவும் தப்புவதில்லை. 

எனக்குப் பாரதியிடம் கிடைக்காத எதுவும் ஈ.வெ.ரா என்ற எளியரிடம் கிடைத்துவிடப் போகிறதா என்ன? 

ஜவஹர்லால் நேரு: 

காந்தியும், பாரதியும், நேருவும் வெவ்வேறு தளத்தில் சிந்தனையாளர்கள். இதில் காந்தியும் மற்ற இருவரும் இரு வகையான சிந்தனையாளர்கள். பாரதியும் நேருவும் கற்றுத் தேர்ந்தவர்கள் அதிலும் நேரு கல்வியில் மிகத் தேர்ந்தவர், தேடித் தேடி புத்தகங்களை வரவழைத்துப் படித்துக் கற்றுத் தேர்ந்தவர். 

ஈ.வெ.ரா அவருக்கே உரிய பாணியில் தடாலடியாகக் கல்லூரிகளை முடச் சொன்னார். ஏன் அப்படிச் சொன்னார் என்று ஒரு பேட்டியில் கேட்டதற்கு அவர் பதில் - “"நான் எதிர்பார்ப்பது நடைபெறவில்லை. படிச்சவனுக்கு வேலை கிடைக்கல்லியே! ஒரு பையன் எட்டாம் வகுப்பு வரைக்கும் படிச்சா, உடல் உழைப்பிலே அவன் நம்பிக்கை இழக்கிறான். வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் அதிகமாயிடுத்து. உதாரணம் சொல்றேன். 1940-இல் கம்மானுக்கு 9 அணா 10 அணா கூலி கொடுத்தேன். கொல்லத்துக்காரனுக்கு ஒரு நாள் சம்பளம் 12 அணா. பெண் பிள்ளைக்கு ஒரு அணாதான் கூலி. இன்னிக்கு எட்டு ரூபா பத்து ரூபா கூலி கேட்கிறாங்க. காரணம், ஜனங்க எண்ணம் படிப்பிலே ஈடுபட்டது. கொஞ்சம் படிச்சவன் மண்வெட்டி கையிலே எடுக்கிறது கௌரவக் குறைச்சல்னு நினைக்கிறான். வேலைக்கு ஆள் இல்லை. இன்னொரு பக்கம் படிச்சவனுக்கு வேலையில்லை; வேலையில்லாத் திண்டாட்டம். காலேஜ் இருந்து என்ன உபயோகம்?” 

இவர் எங்கே தான் படித்த உலகப் புகழ் பெற்ற பல்கலைக்கு நிகரான கல்லூரி இந்தியாவின் குடிமகனுக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்று அபுல் கலாம் ஆஸாத்தோடும் ஹோமி பாபாவோடும் திட்டம் போட்டு கல்லூரிகளை உருவாக்கிய நேரு எங்கே? 

1947-இல் இந்தியா அணு ஆராய்ச்சி நிலையம் ஆரம்பிக்கும், அதுவும் ஏழே வருடங்களில் என்று யாராவது உலக அரங்கில் சொல்லியிருந்தால் கேட்பவர் வாயால் சிரித்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் நடந்தது. 1954-இல் பாபா அணு மின் நிலையம் ஆரம்பிக்கப் பட்டது. 1947-இல் இந்தியாவில் இருந்த உயர் கல்வி நிலையங்கள், ஆராய்ச்சி நிலையங்கள் ஆகியவற்றைக் கணக்கெடுத்து பிறகு 1964-இல் நேரு இறக்கும் போது இருந்த கணக்கை ஒப்பு நோக்கினால் இந்தியாவின் பாய்ச்சல் எத்தகையது என்று புரியும். அதில் ஒவ்வொன்றிலும் நேருவின் பங்குள்ளது. நேருவை பற்றி எழுதிய குறிப்பொன்றில் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் அவரை “சிறியன சிந்தியாதான்” என்று சொல்லியிருப்பார். 

தன் கட்சியில் சேர்ந்து விட்டால் தன்னைக் கேள்விக் கேட்கக் கூடாதென்றவர் ஈ.வெ.ரா ஆனால் காந்தியோ தன்னை முக்கியமான கொள்கைகளில் மறுத்த நேருவை தன் வாரிசாகவே நினைத்தார். நேருவை விமர்சித்துப் படேல், ராஜாஜி, பிரசாத் ஆகியோர் எழுதிய கூட்டறிக்கையைத் தன் கடிதத் தொகுப்பில் சேர்த்தே வெளியிட்டார் நேரு. பின்னாளில் தன்னைப் பிறிந்து தன்னை மிகவும் காட்டமாக விமர்சித்த ராஜாஜியை நேரு ஒரு சுடு சொல் சொல்லியிருப்பாரா? தன்னைப் பிரிந்த அண்ணாத்துரையையும் திமுகவினரையும் ஈ.வெ.ரா ஆபாச அர்ச்சனை செய்தார். 

நேருவை எதிர்த்து அரசியல் புரிந்த ராஜாஜியோ நேரு பற்றிய இரங்கல் குறிப்பில், “என்னை விடப் பதினோறு வயது இளையவர், என்னை விட இந்நாட்டிற்குப் பதினோறு முறை முக்கியமானவர், என்னைவிடப் பதினோறாயிரம் முறை தேசத்தால் நேசிக்கப் பட்டவர் நேரு”, என்று அங்கலாய்த்தார். 

இன்றைக்கும் இந்துத்துவர்களின் தீராப் பகையை நேரு சம்பாதித்தன் காரணம் இரண்டே இரண்டு தான். ஒன்று அவரின் மிக மிகத் தீர்க்கமான மதச் சார்பின்மை. இரண்டு பல்லாயிரமாண்டு பாரம்பர்யம் மிக்கத் தொன்மையான மதத்தை அரசியலமைப்பைக் கொண்டு சீரமைத்தது தான். இந்து மதச் சீரமைப்பு மசோதா மிகப் பெரும் சாதனை. 

நேருவின் மிகப் பெரிய பங்களிப்பு மிகக் கொந்தளிப்பான காலக் கட்டத்தில் ஜனநாயக மரபுகளைக் கட்டிக் காத்ததோடல்லாமல் சராசரி இந்தியனின் மனதில் ஜனநாயகத்தின் குறியீடாகவே நேரு வாழ்ந்தது தான். தான் சர்வாதிகாரியாகக் கூடுமோ, தன்னிடம் எதேச்சாதிகாரத்தின் சாயல் இருக்கிறதோ என்று தன்னைப் பற்றியே அநாமதேயமாகக் கட்டுரை எழுதி வெளியிட்ட நேரு 17 வருடங்கள் ஜனநாயகத்தைக் குடத்தில் இட்ட விளக்காகக் காப்பாற்றினார். மாநில முதல்வர்களுக்கு நேறு எழுதிய கடிங்களின் தொகுப்பை படித்தால் ஜனநாயக மரபுகள் அற்ற ஒரு தேசத்தில் ஆசானாகவே அவர் இருந்திருக்கிறார் என்பது புரியும். 

அறிவியலாளாராக அரசின் உதவிப் பெற்ற மேக்நாட் சாஹா பின்னர்ப் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஆகி நேருவை எதிர்த்தார். அப்போதும் நேரு தன் நிலைத் தவறியதில்லை. ஜனநாயக மாண்புகளைக் காப்பதிலும் அதற்கான அடித்தளத்தை உருவாக்குவதிலும் காந்தியை விட நேரு மேன்மையானவர் என்றே சொல்லலாம். 

நேரு பற்றி எழுதிய கட்டுரையைக் கிளெமெண்ட் அட்லீ (Lord Clement Atlee), “With malice towards none” என்று தலைப்பிட்டார். நேருவின் நீண்ட அரசியல் வாழ்வில் அவரோடு பயணத்தை ஆரம்பித்துப் பின்னர்ப் பிரிந்தவர்கள் உண்டு, அவரோடு என்றும் எதிர் கருத்துடையவர்கள் உண்டு ஆனால் யாராக இருந்தாலும் அடிப்படை மனிதப் பண்போடு அவர்களை நேரு அனுகினார். இவருக்குக் கொடுக்கும் மரியாதையை நான் எப்படி ஈ.வெ.ராவுக்குக் கொடுக்க முடியும்? 

காந்தி, பாரதி நேருவின் பொதுப் பண்புகளும் ஈ.வெ.ராவின் கீழ்மைகளும்: 

காந்தியும், பாரதியும், நேருவும் பல தரப்பட்ட அறிவுஜீவிகளோடு கடிதத் தொடர்பும், நட்பும் கொண்டிருந்தனர். முக்கியமாகக் காந்தியும் நேருவும். காந்தி டால்ஸ்டாய்க்கு எழுதிய கடிதங்கள் மிகப் பிரபலம். காந்தியால் ஈர்க்கப்பட்டு அநேக அறிவுஜீவிகள் அவரைச் சந்தித்து, உரையாடி வாதிட்டு தொடர்பிலிருந்திருக்கின்றனர். காந்தியின் தத்துவார்த்த வளர்ச்சியின் பின் முக்கியமான நூல்கள் இருந்துள்ளன. ஜான் ரஸ்கின், தோரூ, டால்ஸ்டாய், விவிலியம், கீதை ஆகியவை காந்தியின் மீது தாக்கம் ஏற்படுத்திய நூல்கள். 

நேரு புத்தகங்களை மிக நேசித்தவர். அன்றைய மிகப் பிரபலமான பதிப்பகங்கள் ஒவ்வொரு வருடமும் வெளியாகும் நூல் பட்டியலை நேருவுக்கு அனுப்புவார்கள் அவற்றில் இருந்து பல்வகையான நூல்களைத் தருவித்துக் கொள்வார் நேரு. தன் சகோதரிகளுக்கும் மகளுக்கும் எழுதும் கடிதங்களில் அநேகப் புத்தகங்களைப் பரிந்துரைச் செய்வார். நேரு அவர் தங்கைக்கும் மகளுக்கும் எழுதிய கடிதங்கள் வாசிப்பதற்கு ஓர் சுகானுபவம். அக்காலத்தில் பெண்களுக்கு இப்படிக் கடிதம் எழுதிய மற்ற ஆண்கள் இருந்தார்களா என்று தெரியாது. 

நேரு செல்லுமிடமெல்லாம் விஞ்ஞானிகளையும், இலக்கியவாதிகளையும் சந்திப்பதை பழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். பெர்னார்ட் ஷா, ஐன்ஸ்டீன் ஆகியோரைத் தேடிப் போய்ப் பார்த்தார். மார்டின் லூதர் கிங் இந்தியா வந்த போது மிகச் சிறப்பான வரவேற்புக் கொடுத்தார் நேரு. கிங் சென்னைக்கும் வந்தார் ஆனால் அவரை ஈ.வெ.ரா சந்திக்கவில்லை. ஈ.வெ.ரா எந்த அறிவு ஜீவியோடும் நெடிய உறவோ சந்திப்போ செய்து கொண்டதில்லை. அதெல்லாம் அவருக்கு அப்பாற்பட்டது. 

ஈ.வெ.ரா பள்ளிப் படிப்பைத் தாண்டாதவர் என்பது ஒரு புறம் அதன் பின் எதையும் படித்தறியாதவர் என்பது தான் நகைப்பான உண்மை. தமிழை ஏன் காட்டு மிராண்டி மொழி என்று சொன்னார் எனக் கேட்டதற்கு நமதருமை பகுத்தறிவுப் பகலவன் சொன்னார்: 

“ஆமாம், சொன்னேன். என்ன தப்பு? ஒருத்தனோடு ஒருத்தன் சண்டை போட்டுக்கிட்டுத் தமிழில் திட்டறானே - எப்படித் திட்டறான்? சண்டைக்காரனை மட்டுமா திட்டறான்? அவன் அம்மா, அப்பா, அக்கா, பொண்டாட்டி - எல்லாரையும்னா இழுக்கிறான்? (இந்த இடத்தில் சில நடைமுறை தமிழ் வசவுகளை உதாரணத்துக்குக் குறிப்பிடுகிறார் திரு. பெரியார்.) 

அதே மாதிரி சண்டை வந்து இங்கிலீஷ்லே திட்டினா '·பூல்'னு திட்டலாம்; 'இடியட்'னு திட்டலாம். தமிழிலே திட்டற மாதிரி அவ்வளவு கேவலமாத் திட்டறதுண்டா? அதுவும் கிராமங்களிலே பெண் பிள்ளைங்க சண்டை போட்டுக்கிறதைக் கேட்டா நான் சொல்றது புரியும்! 

இந்தி மேலே இருந்த துவேஷம் தமிழ் மேலே அன்பா மாறித்து. அதுதான் உண்மை. குழந்தைகளெல்லாம் வீட்டிலேயே இங்கிலீசில் பேச வேணும். அது நல்ல நாகரிகத்தைக் கொண்டு வரது. ஏன், 'குறளை' எடுத்துக்குங்க! நான் மட்டுந்தான் குறளைக் கண்டிக்கிறேன்!” 

பாவம். ஆங்கிலம் அறிந்த யாரிடமாவது தமிழிலுள்ள வசைகளுக்கு இணையான சொற்கள் இருக்கின்றனவா என்று கேட்டறிந்திருந்திருக்கலாம். சுய புத்தியும் கிடையாது. சொல் புத்தியும் கிடையாது. 

காந்தியின் தலைமையில் காங்கிரஸில் பெண்கள் முக்கியப் பொறுப்புகள், தலைமைப் பொறுப்பு உட்பட, ஏற்றனர். சுதந்திர இந்தியாவில் நேருவின் அமைச்சரவையில் சுகாதார அமைச்சராக இருந்த சுஷீலா நாயர் பெண்கள் கருத்தடைச் சாதனமான ‘லூப்’ என்பதை இந்தியாவில் பிரபலமாக்கியதை மிக வியப்போடு 1965-இல் டைம் பத்திரிக்கை பதிவுச் செய்துள்ளது. சும்மா ‘பெரியார் கர்ப்பப் பை சுதந்திரம் பேசினார்’ என்பதெல்லாம் வாய்ப்பந்தல். செய்து காட்டியது சுஷீலா நாயர். (,33009,841894-1,00.html

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார் பற்றிப் பெரியாரிஸ்டுகள் வாய் கிழியப் பேசுவார்கள் (முத்துலக்‌ஷ்மி ரெட்டி பற்றி வாய் திறக்க மாட்டார்கள் ஏனென்றால் அவர் காங்கிரஸ்காரர்) ஆனால் பெரியார், “"தனக்குப்பிறகு இயக்கத்தைக் கட்டிக் காத்து நடத்த மணியம்மையாரை விட்டால் வேறு யாருமில்லை'' என்று சொன்னதையும் அதற்கு இராமாமிர்தம் அம்மையார் “"ஏன்? எனக்குக் கூடவா அந்தத் தகுதி இல்லை’' என்று கேட்டதையும் பற்றிப் பேச மாட்டார்கள் (

பெண்களைத் தலைவர்களாக, அவர்கள் தகுதியின் பால் மதிப்புக் கொண்டு, உருவாக்கிய காந்திக்கும் நேருவுக்கும் கொடுக்கும் மரியாதையை நான் எப்படி ஈ.வெ.ராவுக்குக் கொடுப்பது? 

தேசாபிமானிகளானவர்களும் தேசத்தின் முன்னேற்றம், தேச விடுதலை ஆகியவற்றுக்காகப் பல இழப்புகளைத் தாங்கிய காந்தி, பாரதி, நேருவுக்குக் கொடுக்கும் இடத்தின் அருகில் கூட ஆகஸ்டு 15-ஐ கருப்புத் தினமாக அறிவித்த ஈ.வெ.ராவை வைக்க முடியாதே? 

பெரியாரிஸ்டுகள் அடிக்கடி “பெரியார் ராஜாஜியோடும் கல்கியோடும் நட்பாக இருந்தார்” என்று நெக்குருகுவார்கள். இது அரை வேக்காட்டுத்தனம். ‘பெரியார் ராஜாஜியோடு நட்பாக இருந்தார்’ என்பது சரியல்ல ‘பெரியாரும் ராஜாஜியும் நண்பர்கள்’ என்பது தான் சரி. நட்பு என்பது இருவர் விரும்பி பேணும் உறவு. பெரியார் பிராமணர்களைப் பேசியதைப் போல் தேவர்களைப் பற்றிப் பேசி விட்டு முத்துராமலிங்கத் தேவரிடம் நட்புக் கரம் நீட்டியிருந்தால் கரம் திரும்பி வந்திருக்காது. 

தன்னைச் சிறை வைத்த ஜெனரல் ஸ்மட்ஸுக்கு காந்தி தென்னாப்பிரிக்காவை விட்டு கிளம்பும் போது ஒரு ஜோடி செருப்பகள் தைத்துக் கொடுத்தார். பின்னர்க் காந்திக்கு 70-வயது ஆன போது அதைத் திருப்பிக் கொடுத்த ஸ்மட்ஸ், “இந்தச் செருப்புகளை நான் பல காலம் உபயோகித்திருக்கிறேன் கோடைகளில். ஆனால் இந்தச் செருப்பகளுக்கு நான் அருகதையானவன் அல்ல” என்றார். தன்னை நோக்கி அம்பேத்கர் எத்தனை வசைகளை வீசினாலும் ஒரு வசையைக் கூடக் காந்தி அவர் மீது தொடுத்ததில்லை. அவர் எங்கே வாயைத் திறந்தாலே வசை மாறிப் பொழிந்த ஈ.வெ.ரா எங்கே? 

The Sandals Gandhi made for Smuts. 

காந்திக்கும் ஈ.வெ.ராவுக்கும் உள்ள இன்னொரு பெரிய வித்தியாசம் தலித்துகள் சம்பந்தமானது. ஈ.வெ.ரா தலித்துகள் தனக்கு நன்றியுள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்த பிரபுத்துவச் சீமான். காந்தியோ தலித்துகளுக்குத் தானோ பிற உயர் ஜாதி இந்துக்களோ சேவை செய்வது முன்னர் இழைத்த பாவத்திற்குப் பிராயசித்தம் என்று நினைத்தவர்.

1928, ஐனவரி 24 ல் செளராஷ்ராவின் பவநகர் பகுதியில் வர்தேஜ் கிராமத்தில் பட்டியல் இனமக்களுக்காகக் கட்டப்பட்ட ராமர் கோவிலுக்கு அடிக்கல் நாட்டி காந்தி பேசியது— 

“ஒரு சாதி-இந்து, தீண்டத்தகாதவர் ஒருவருக்குச் சேவை செய்தால், அதற்காக அத்தீண்டத்தகாதவர் சாதி-இந்துக்குக் கடமைப்பட்டவராக ஆகிவிட முடியாது. சாதி-இந்து தான் செய்யவேண்டிய கடமையைத்தான் செய்தவனாகிறான். 
“தீண்டத்தகாத சகோதரர்களின் இந்நிலைமைக்குக் காரணமானவர்கள் சாதி-இந்துக்கள்தான். மிக அதிகமான பாவங்களைச் செய்திருக்கிறார்கள். சுயமாகத் தன்னைத் திருத்திக் கொண்டோ, பரிகாரங்களைச் செய்தோ கழுவ முடியாத அளவிற்கு அதிகமான பாவங்களைச் செய்திருக்கிறார்கள். எனவே, தீண்டத்தகாதவர்களுக்கு உதவி செய்ய எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் அது கடவுளாக எனக்குக் கொடுத்த வாய்ப்பு, பழைய பாவங்கள் நீங்குவதற்கு ஒரு சிறிய சந்தர்ப்பம் என்று எண்ணவேண்டும்். சேவை செய்துவிட்டோமே, போதும் இனி நாம் நம் பாவங்களுக்குப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று நினைக்கவே கூடாது.  
ஒரு இந்துவால் இழைக்கப்படும் கொடுமைகளுக்கு இந்துக்களாகிய நாம் அனைவரும் பொறுப்பேற்க வேண்டும். சாதியும், மதமும் இருக்கும் வரை, ஒவ்வொரு தனிமனிதத் தவறுக்கும், பாவத்திற்கும் ஒட்டு மொத்த சமுதாயமும் பொறுப்பேற்க வேண்டும். 
தீண்டத்தகாத சகோதரனிடம் இதைக்கூற விரும்புகிறேன். உங்களுடைய முன்னேற்றத்திற்கு நீங்கள் தான் உழைக்க வேண்டும். சாதி-இந்துக்கள் உங்களுக்கு உதவுகிறார்கள் என நம்பிக்கை கொள்ளவேண்டாம். உங்களுக்கு உதவுவதால் சாதி இந்துக்கள், தங்களுக்குத் தாங்களே உதவிக் கொள்கிறார்கள் அவ்வளவுதான். உங்கள் மன உறுதியை,வலிமையைக் காட்ட விரும்பினால் உடனே விழித்தெழுங்கள்” 
ஈ.வெ.ரா செப்டம்பர் 17, 1956-இல் ஒரு சொற்பொழிவில் (விடுதலைப் பத்திரிக்கையில் 21-9-1956 அன்று வெளியான செய்திக் குறிப்பில்) இப்படிச் சொல்கிறார்: 

“வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவம் பார்ப்பானுக்கு விரோதம் என்று புரிந்து, 1950-ல் அதை எடுத்துவிட்டார்கள். நாங்கள் இடையறாது செய்த கிளர்ச்சிகளின்பயனாய் சில திருத்தங்கள்செய்துள்ளார்கள். படிப்பு, பதவி, சமூகம் ஆகியவற்றில் பின் தங்கியவர் களுக்குச் சலுகைகள் செய்யலாம் என்பதே அந்த அரசியல் சட்டத் திருத்தம். அதனால் ஆதித்திராவிட மக்களுக்கு அவர்களுக்குரிய விகிதாச்சாரம் முழுவதுமே கிடைத்து விடுகிறது. மற்ற திராவிட மக்களுக்கு விகிதாச்சாரம் கிடைக்கவேயில்லை என்பதைச் சுட்டிக் காட்டும்போது, ஆதித்திராவிட மக்கள், நாங்கள் அவர்களுக்கு எதிராக இதைச் சொல்லுகிறோம் என நினைப்பது நன்றி கெட்ட செயல். ஆதித்திராவிடர்களின் கோயில் நுழைவு, தெரு நுழைவுக்காக முதன் முதல் போராடிச் சிறை சென்ற எங்களையா சந்தேகப்படுவது? இன்றைக்கு ஆதித்திராவிட மக்கள் படித்தவர்களாகவும், உத்தியோகஸ்தர்களாகவும், சட்டசபை உறுப்பினர்களாகவும், மந்திரிகளாகவும் ஆனார்கள் என்றால், பார்ப்பனர்களாலா? இதற்கெல்லாம் அவர்கள் நமக்கு நன்றி, செலுத்தவில்லை என்றாலும், நமக்கு விரோதிகளாகவாவது ஆகாமல் இருக்க வேண் டாமா?” 

இந்தப் பிரபுத்துவ மன நிலையை இன்றும் திமுகவினரிடம் காணலாம். திருமாவளவன் மென்மையாகக் கருணாநிதியை விமர்சித்தாலும் “அவரைத் தலைவர் கலைஞர் தன்னோடு உட்கார வைத்து தொகுதிப் பங்கீடு பேச்சு வார்த்தை நடத்தினார்” என்பார்கள். சக அரசியல்வாதியை உட்கார வைத்துப் பேசுவதே இவர்கள் இடும் பிச்சை என்கின்ற அருவருப்பான தொனி. 

ஈ.வெ.ராவின் இந்தப் பேட்டியைப் படித்த போது சிரிப்பதா அழுவதா என்று தெரியவில்லை. ஏன் தினமும் குளிப்பதில்லை என்ற கேள்விக்குப் பகுத்தறிவாளர் பதில், ( ) 

“குளிக்க வேணுங்கிற ஞாபகமே எனக்கு வர்றதில்லை. அதை ஒரு தொந்தரவாகவே நினைக்கிறேன். இப்ப நான் குளிச்சி ஆறு நாள் ஆச்சு! அந்தக் காலத்திலே, நான் சின்னப் பையனா இருந்தப்போ, எங்க வீட்டிலே எல்லோரும் தவறாமே குளிப்பாங்க. சந்தைக்குப் போய் வந்தா குளிப்பாங்க. போன இடத்திலே பல பேர் மேலே பட்டிருப்போமே, தீட்டாயிருக்குமே என்று குளிப்பாங்க. ஏன் கக்கூஸ் போயிட்டு வந்தாக்கூடக் குளிப்பாங்க. 'தீட்டு', 'தொடக்கூடாது' என்பதெல்லாம் அவ்வளவா லட்சியமில்லை எனக்கு. வீட்டிலே என்னை அடக்கிப் பார்த்தாங்க. முடியல." 

எப்படி நாத்திகரானார் எனக் கேட்டதற்குப் பதில், “"நான் அதுக்காகன்னு ஒண்ணுமே படிக்கல்லே; ஆராய்ச்சி பண்ணலே. பக்குவம் அடையலே. என் பகுத்தறிவுக்கு எட்டினதைச் சொல்றேன்." 

படிக்கவில்லை, ஆராய்ச்சி செய்யவில்லை, பக்குவம் அடையவில்லை ஆனால் பகுத்தறிவுக்கு எட்டியதைச் சொன்னாராம். இந்தத் தரத்தில் தான் இன்றைய தமிழ் நாட்டுக் கல்வியும் அறிவுச் சூழலும் இருக்கிறது. இதனால் தான் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் தமிழ் நாட்டின் வறண்ட அறிவுச் சூழலில் தான் ஈ.வெ.ரா போன்ற கள்ளிச் செடி ஆராதிக்கப்படும் என்றார், 

இறப்பதற்கு முன் கடைசியாக ஈ.வெ.ரா பேசியது, “பார்ப்பானைப் பார்த்தால் ‘வாப்பா தேவடியாள் மகனே’ என்று அழைக்க வேண்டும். ஏனென்றால் நாமெல்லாம் தேவடியாள் மகன் என்று அவன் எழுதி வைத்துள்ளான்”. இது தான் ஈ.வெ.ரா. கடைசி மூச்சு வரை ஆபாசம், வெறுப்பு, நாஜித்தனம். 

காந்தியும், பாரதியும், நேருவும் புனிதர்களல்ல ஆனால் மிக மேன்மையான மனிதர்கள். எல்லா மனிதர்களிடமும் காணப்படும் குறைகள் அவர்களிடமுண்டு. காந்தி மிகுந்த சிக்கல்களும் குறைகளுமுடையவர். ஆனால் வரலாற்றில் அவர்களின் இடம் மகத்தானது. ஈ.வெ.ரா மனிதர்களிடம் இருக்க வேண்டிய அடிப்படையான பண்புகளுக்காகவே வானளாவப் புகழப்பட்டு மனிதர்களிடம் எக்காலத்திலும் குடிக் கொண்டுவிடக் கூடாத ஆபசமும், மடமையும், வெறுப்பும் கடைசி வரை கொண்டிருந்தார் என்பது மறக்கப் படுகிறது. 

கொல்லப்படும் கடைசி நிமிடம் வரை இந்து-முஸ்லிம் ஒற்றுமை, இந்தியாவின் எதிர்காலம் என்று தான் காந்தி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார். ஐன்ஸ்டீன் காந்தி இறந்த போது, “இப்படி ஒரு மனிதன் எலும்பும் தோலுமாக நம்மிடையே நடமாடினான் என்று சொன்னால் வருங்காலச் சந்ததியினர் நம்ப மாட்டார்கள்” என்றார். அது மிகையில்லை. காந்தியின் கொலையோடு இந்தியாவுக்குள் மதக் கலவரங்கள் பெருமளவு ஓய்ந்தன. இயேசு மனிதனின் பாவத்திற்காகச் சிலுவையில் மாண்டதாகக் கிறித்தவர்கள் நம்புவார்கள். இயேசு என்பவர் வாழ்ந்தாரா இல்லையா என்பதற்கு ஆதாரம் இல்லை ஆனால் காந்தி வாழ்ந்தார். காந்தியின் கொலை தேசத்தின் ஆன்மாவைத் தொட்டது, பெரும் கலவரங்கள் ஓய்ந்தன. 

இறப்பதற்குச் சில மாதங்கள் முன் கிட்டத்தட்ட கடைசியாகப் பாரதி சுதேசமித்திரனில் 19 ஜூலை 1921 இதழில் “ஐர்லாந்தும் இந்தியாவும்” என்ற கட்டுரையை எழுதியிருக்கிறான். கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் தாமஸ் ஆல்வா எடிஸன் பற்றிய குறிப்பைச் சொலிவிட்டு ஐர்லாந்துக்கே சீக்கிரம் விடுதலை கிடைத்து விடலாம் என்றும் இந்தியாவிற்கு எப்போது கிடைக்கும் என்றும் வினவுகிறான்.
“5000 வருஷங்களுக்கு முன்னே வேதாந்தப் பயிற்சி செய்தது; முப்பது கோடி ஜனங்கள் உடையது; இன்றைக்கும் ஜகதீச சந்த்ரர் முதலியவர்களின் மூலமாக உலகத்தாருக்கு நாகரிகப் பாதையிலே வழிக்காட்டுவது; பூமண்டல சரித்திரத்திலே வீர்ய முதலிய ராஜ குணங்களில் நிகரற்றதாகிய இந்தியாவுக்கு விடுதலை எப்போது தரப் போகிறீர்கள்?” 

இறப்பதற்குச் சில தினங்கள் முன்பு எழுதிய கடைசிக் குறிப்பில் ராபர்ட் பிராஸ்டின் கவிதை ஒன்றை நேரு எழுதி வைத்திருந்தார், அக்கவிதையில் “ காப்பாற்ற வேண்டிய சத்தியங்கள் இருக்கின்றன, கண் உறங்குவதற்குள் செல்ல வேண்டிய தூரத்திற்கு மைல்கள் இருக்கின்றன” என்ற வரிகளை எழுதி வைத்திருந்தார். நேருவின் அஸ்தி அவர் நேசித்த இமய மலைச் சாரல், கங்கை என்று இந்தியாவெங்கும் தெளிக்கப்பட்டது அவர் உயிலில் எழுதியிருந்த படி. 

இந்தியர்களால் தான் எப்படி நினைவுக் கூறப் படவேண்டும் என்று நேரு எழுதியிருக்கிறார், மொழியாக்கத்தின் சிதைவுகளின்றி, அவர் வார்த்தைகளிலேயே, “If any people choose to think of me then, I like them to say: This was the man who, with all his his mind and heart, loved India and the Indian people. And they, in turn, were indulgent to him and gave him of their love most abundantly and extravagantly”.