Tuesday, April 17, 2018

மோக முள்: மோகமுமில்லை இசையுமில்லை

'மோக முள்' தமிழ் இலக்கியத்தில் தகுதிக்கு மீறிப் புகழப்பட்டுவிட்ட ஒரு நாவல். தி.ஜாவுக்கு மோகமும் தெரியவில்லை இசையை கலை வடிவமாகவோ இலக்கிய ஆக்கத்தின் உள்ளுறை கலையம்சமாகவோ வடிக்கத் தெரியவில்லை. இப்பதிவு கூர் தீட்டப்பட்ட விமர்சனம் அல்ல. நண்பர் ஒருவர் பேஸ்புக்கில் மோக முள்ளை சிலாகித்து எழுதவும் அதில் விவாதம் வளர்ந்தது. முறையாக தொகுக்கப்பட்ட இலக்கிய விமர்சணமல்ல இது. எளிதாகச் சொன்னால் எனக்கு ஏன் மோக முள் பிடிக்கவில்லை என்கிற விளக்கக் குறிப்பு என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.

அயன் ராண்ட் பெயரைக் கேட்டாலே இலக்கியவாதிகளுக்கும் தீவிர இலக்கிய வாசகர்களுக்கு ஒவ்வாமை உண்டு. தமிழ் நாட்டில் மட்டுமில்லை, அமெரிக்காவிலும் தான். ஆனால் எனக்கு அவர் தான் ஆதர்சம். உடனே, எனக்கு இலக்கிய வாசிப்பே பத்தாது என்று முகம் சுளிப்பவர்கள் இத்தோடு படிப்பதை நிறுத்தி விடலாம். காமம் என்பது யாசகப் பொருளல்ல என்று தெளிவுற புரிய வைத்தவர் அயன் ராண்ட். காமம் என்பதின் நிறைவு அடைதற்கரிய ஆணையோ பெண்ணையோ அவர்களின் அறிவுச் சார் அகங்காரமும் ஈகோவும் உயர்ந்து நிற்கும் போது அடைந்து அந்த அடைதலில் முழுமைப் பெறுவது. "உன் சந்தோஷத்துக்காக நான்" என்று சுய பலிக் கொடுத்தோ "உனக்கு கொடுக்க உடம்பு தான் இருக்கிறது" என்றோ அளிக்கப்படுவது காமம் அல்ல யாசகம் அந்த யாசகத்தில் திளைப்பவனுக்கு மோகம் என்பது பலகாலம் தைத்த முள் அல்ல. அந்த வகை உடலுறவில் திருப்தியுறுபவனுக்கும் சுய இன்பத்தில் கிளர்ச்சி அடங்கி வேறு வேலையில் அடுத்த கணமே மூழ்குபவனுக்கும் அதிக வித்தியாசமில்லை. பாபு அதைத் தான் செய்கிறான்.



யமுனா சவுந்தர்யமாகவும் இளமையாகவும் இருக்கும் போது அணுகும் பாபுவுக்கு யமுனா கிடைக்கவில்லை. ஆனால் காலப்போக்கில் ஏமையில் மூழ்கி, சிருங்காரம் இழந்து பிச்சைக்காரியாகிவிட்ட தனியளான யமுனா பாபுவை தன்னை எடுத்துக் கொள்ளச் சொல்கிறாள். அந்த சம்பாஷனை துயரமான சம்பாஷனை.

யமுனா: "உன் திருப்திக்காகத் தான் நான் உயிரை வச்சிருக்கேன். உன்னைத் திருப்தி செய்யறதுதான் என் கடமை. எனக்கு அது தான் ஆசை...ஆனால் எனக்கு ஒன்றிலும் ஆசையில்லை. உன் திருப்திக்குத்தான். நீ எனக்குச் செய்தது கொஞ்ச நஞ்சமில்லை. எதையும் லட்சியம் பண்ணாமல் எனக்குக் கை கொடுத்திண்டே வந்திருக்கே. நான் ஏன் உன்னைத் திருப்திப்படுத்தப் படாது?"

யமுனாவுக்கு இதில் ஆசையேயில்லையா என்று பாபு மீண்டும் மீண்டும் கேட்க அதையெல்லாம் காலில் போட்டு மிதித்துவிட்டதாக யமுனா சொல்கிறாள்.

பாபு: "உயிரில்லா பபொருளையா என்னிடம் கொடுக்கிறாய்"
யமுனா: "நீ உயிர் கொடேன்"

மீண்டும் அவளுக்கு இதில் விருப்பமில்லையா, வெறும் சக்கையையா அவள் கொடுக்கிறாள் என்று பாபு வினவுகிறான்.

யமுனா: "நி செய்ததை எல்லாம் நான் எப்படி மறக்க முடியும்? அதற்காக நீ கேட்கிறதை எல்லாம் கொடுக்கக் கடமைப்பட்டவள் நான். சொல்கிறதை எல்லாம் செய்ய வேண்டியவள்"......"கடமையைச்செய்யறதிலே என்ன பயம்"

ஒரு விபசாரிக்குக் கூடத் தொழில் மீதும் தான் அளிக்கும் சுகத்தின் மீதும் கர்வம் இருக்க வாய்ப்புண்டு. நான் இந்தியாவில் இருக்கும் வாழ்க்கையைத் தொலைத்த விபசாரிகளைச் சொல்லவில்லை. அவர்களும் யமுனாக்கள் தான். ஜப்பானிய கெய்ஷாக்கள், எஸ்கார்ட்டுகள் என்ற வகை விபசாரிகளைச் சொல்கிறேன். அம்மா பெண்ணியவாதிகளே விபசாரிகள் என்று சொன்னதற்காக வையாதீர்கள். உலக வழக்கப்படி எழுதுகிறேன். ஹோவார்ட் ரோர்க்கிடம் இணங்கும் டாமினிக் பிராங்கன், ஹாங்க் ரியர்டனிடம் படுக்கும் டாக்னி டேக்கர்ட் போன்றவர்கள் அவர்களைப் பெண்டாளும் ஆண்களைக் கவுரவிப்பவர்கள். இங்கே, 'பெண்டாளும்' எனும் வார்த்தையை அப்பாத்திரங்களை அயன் ராண்ட் சித்தரித்திருக்கும் விதத்தில் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன். ஹாங்க் ரியர்டனுனான தன் தொடர்பை வைத்து அவனை மிரட்டி பணிய வைத்திருக்கிறார்கள் என்று தெரிய வந்தது டாக்னி அதை எதிர் கொள்வது அலாதியாக இருக்கும். ரேடியோ நிகழ்ச்சி ஒன்றில் பகிரங்கமாக "ஆமாம் நான் ஹாங்க் ரியர்டனுடன் படுத்தேன்" என்று கர்வத்தோடு சொல்வாள். அந்தக் கர்வத்தில் அப்படிப்பட்டவனுக்குத் தன்னை அளித்தேன் என்பதும் அவனுக்கு என்னைப் போன்ற ஒருத்தி தான் தேவையையாய் இருந்தாள் என்ற கர்வமும் கலந்திருக்கும். யமுனாவின் உடலை கேட்கும் பிச்சைக்காரனான பாபு வாழ்க்கையில் அந்தத் தருணத்தில் எதையும் சாதித்திராத மிகச் சாதாரணன். கேட்டவனிடம் உடம்பைத் தவிரக் கொடுக்க எதுவுமில்லாத துர்ப்பாக்கியசாலி யமுனா. இந்தக் கூடலில் என்ன மகிமை? சரி அவளிடம் பாபு அப்படி என்னத்தைத் தான் கண்டுவிட்டான்? மரப்பசுவில் ஒரு டயலாக் வரும். கோபாலி அந்தக் கதையின் நாயகியிடம் (?) "இடுப்புக்கு மேலே எல்லோரும் ஒன்னுதான்" என்பார் அதற்கு அவள், "இடுப்புக் கீழே வெவ்வேறே என்றால் இடுப்புக்கு மேலேயும் அப்படித்தானே" என்பாள். அப்படிப்பட்ட காம ஈர்ப்பை பாபு யமுனாவிடம் காண்பதில்லை மாறாக நபும்சகன் போல் பக்கத்துக்குப் பக்கம் அவளைப் பார்த்தால் அம்பாளைப் பார்த்தது போல் இருக்கிறது என்பான். பாபுவும் அவன் தோழனும் மரத்தடியில் பேசிக் கொள்ளும் போது பெண்களைப் பெண் தெய்வங்களோடு ஒப்பிட்டோ கோயிலுக்குப் போய்த் தரிசனம் செய்வதையோ தான் பேசுகிறார்கள். இந்த மாதிரி தயிர் சாதப் பசங்க எந்தக் காலேஜில் எந்தக் காலத்தில் இருந்தார்கள்? 60-களில் மருத்துவக் கல்லூரியில் படித்த என் தந்தை அக்காலத்தில் வழங்கிய ஒருவகைப் புடவை ஜாக்கெட்டை 'லஞ்ச் இண்டெர்வெல்' என்று மாணவர்கள் சொன்னதைச் சொல்வார். அவரும் அவர் நண்பர்களும் வகுப்புப் பெண்களுக்கு டெரராக இருந்தார்கள் என்று அவர் வகுப்புப் பெண் பல காலம் கழித்துக் காலேஜில் படித்துக் கொண்டிருந்த என்னிடம் சொன்னார். அப்பா ஹாவென்று சிரித்தார். பெண்களைப் பற்றித் தான் இப்படி ஒழுக்கச் சீலர்களாகப் பேசுகிறார்கள் என்றால் வேறு எதைப் பற்றியாவது இரண்டு கல்லூரி மாணவர்கள் பேசவே மாட்டார்களா? கதை நடக்கும் காலம் இந்தியா சுதந்திரன் அடைந்த காலக் கட்டம். காந்தியின் மரணம் கூட வரும் கதையில். ஊஹூம் நம்ம பாபுவோ விடாப்படியாகக் கோயில், அம்பாள் தான் பேசுவான். அந்தக் காலக்கட்டத்தில் கும்பகோணத்தில் அதே கல்லூரியில் படித்த என் ஆங்கிலப் பேராசிரியர் அரசியல் கொந்தளிப்புகளில் பங்கெடுத்தது பற்றிச் சொல்லியிருப்பார். தி.ஜா நிஜ வாழ்வில் பெண்கள் பற்றி அதிகக் 'குதுகுதுப்புடன்' பேசுபவர் என்று நினைவுக் குறிப்பில் சொல்லியிருப்பார் கரிச்சான் குஞ்சு. மீண்டும் மோகத்துக்கு வருவோம். 'பாரீஸுக்குப் போ' சறுக்கும் இடமும் இது தான். சாரங்கனும் அவன் மீது மையல் கொள்ளும் லலிதாவும் ஒருவர் மீது இன்னொருவருக்குள்ள காதலை வெளிப்படுத்தி அப்புறம் கடமை, தியாகம், சபலம் என்று அரற்றி நண்பர்களாகப் பிரிவார்கள். தோட்டக்காரனிடம் தன் இச்சையைத் தீர்த்துக் கொள்கிற அந்தச் சாட்டர்லி சீமாட்டி ஏனோ நினைவுக்கு வருகிறாள். ஷிவாகோவும் அவனுக்கு மோக முள்ளான லாராவும் கூட நினைவுக்கு வருகிறார்கள். ஓ அதுவல்லவோ மோக முள். அந்த லாரா எங்கே சும்மா திண்ணைப் பேச்சு பேசும் படிப்பறிவில்லாத யமுனா எங்கே? மோக முள் நாவலில் எந்த இடத்திலும் அறிவுஜீவீத்தனம் யாரிடத்திலும் வந்துவிடாத மாதிரி எழுதியிருப்பார் தி.ஜா. அவர் இயல்பே அது தானோ என்னமோ. யார் கண்டது. எந்த உரையாடலும் அறிவைத் தீண்டாத மாதிரி மேம்போக்கான உணர்வு எல்லையிலேயே நின்று விடக் கூடிய எழுத்து. உடனே "ஆ நீ அயன் ராண்ட் வாசகன்" என்று அலற வேண்டாம். மிலன் குந்தேராவின் "Unbearable Lightness of Being" கொஞ்சம் புரட்டிப் பாருங்கள். இசை, காமம், புரட்சி என்று அதகளம் செய்திருப்பார் குந்தேரா. குந்தேரா பீத்தோவானின் இசையை அந்நாவலில் கதையின் உட்கலந்திருக்கும் கருவாய் வைத்திருப்பார். மோக முள்ளில் இசை என்பது ஊறுகாய். அக்கதையைப் பாபு நகரின் மிகப் பிரபலமான மேஸ்திரியிடம் பயின்றான் என்று எளிதாக மாற்றி எழுதலாம். கதை கொஞ்சமும் சிதையாது. இசை என்பதைப் பல்வேறு தளத்தில் பேசலாம். இசையை வெறும் 'craft' மாதிரி ராகம், அதன் நுணுக்கம் என்று விவரிக்கலாம். அது எலிமெண்டரி நாலெட்ஜ். அதைத் தாண்டி தத்துவார்த்தமாக விவாதிப்பதும் இசை என்பதைக் கலை வடிவமாகப் பார்ப்பதும் கர்நாடக இசைக்கும் அதன் பல்லக்குத் தூக்கிகளுக்கும் அவ்வளவு எளிதாக வருவதில்லை. பிராக் நகரில் ருஷ்ய பீரங்கிகளைக் கொண்டு கம்யூனிசம் கட்டவிழ்த்துவிட்ட பயங்கரவாதத்தைக் கருவாகக் கொண்ட கதைக்குப் பீத்தோவன் தேவைப் படுவார். பாரீசுக்குப் போவின் பலம் இசை அங்கே கதையில் ஊடும் பாவுமாய்க் கலந்திருப்பது தான். சாரங்கனுக்கு அவன் தந்தைக்கும் இடையே நடக்கும் பனிப்போரில் சங்கீதம் முக்கியமான அம்சம். பாரீசுக்குப் போவை அதன் பலஹீனங்களைத் தாண்டி எனக்கு இன்றும் அனுக்கமாக வைத்திருப்பது அந்த அம்சம் தான். அந்நாவிலில், அது நாவலா என்பது வேறு விவாதம், மாடர்ன் ஆர்ட் பற்றி வரும் விவாதமும் இசைப் பற்றிய விவாதத்தோடு இசைந்தே வரும். That was an unintended pun.

ஒரு நாவலில் முக்கிய கதாபாத்திரம் செய்கிற வேலை செய்ய விழைகிற வேலையோ, கலையோ அந்த கதையில் இருந்துப் பிரிக்க முடியாததாக இருக்க வேண்டும் அப்போது தான் அது கதைக்கு மையமாகவோ கதையை கோர்க்கும் சரடாகவோ முடியும். சின்க்ளேர் லூயிஸின் 'Arrowsmith' இன்றும் அமெரிக்க மாணவர்களை மருத்துவத்துறையை தேர்ந்தெடுக்கத் தூண்டும் இலக்கியம். அந்நாவலில் கதாநாயகன் மருத்துவன் அதற்கும் அந்த கதையும் மையமான அறப் போராட்டங்களுக்கும் பிரிக்க முடியாத பிணைப்பு இருக்கும். யமுனாவை நண்பர் சுதந்திரமானவள் என்கிறார். நான் மோக முள்ளை படித்தது 2015-இல் ஜெயகாந்தன் மறைவதற்குச் சில மாதங்களுக்கு முன். அதனால் தான் அப்போது எழுதிய இரங்கல் குறிப்பில் (காலச்சுவடில் வெளிவந்தது) அந்தக் கதை முழுவதிலும் எல்லாக் கதாபாத்திரமும், முக்கியமாகப் பாபுவும் யமுனாவும், தாங்கள் ஒரு 'individual' என்பதை உணராமல் சமூகத்துக்கும், பெற்றோருக்கும், வேறு யார் யாருக்காகவோ பயந்தப் படியேவோ அவர்கள் அங்கீகாரத்தை எதிர்ப்பார்த்தோ தான் வாழ்கிறார்கள். லலிதா சாரங்கனோடு பாரீசுக்குப் போயிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். அப்படிச் செய்தால் எதிர்ப்பார்த்ததைச் செய்ததற்காக ஜெயகாந்தன் இன்னும் கொஞ்சம் வாங்கிக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும். கதாசிரியனின் திறமை எதிர்ப்பார்த்ததைத் தவிர்ப்பதில் அல்ல எதிர்ப்பார்த்தது நடக்கும் போது வாசகனை "அது அப்படித் தானே நடக்க முடியும்" என்று எண்ண வைப்பதில் இருக்கிறது. 'சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்' படமாக்கலின் போது லக்‌ஷ்மியின் நடிப்பில் லயித்து அந்நாவலுக்குத் தொடர்ச்சியாகக் 'கங்கை எங்கே போகிறாள்' எழுதியதாக ஜெயகாந்தன் ஒரு பேட்டியில் சொன்னார். அந்நாவலில் கங்கா கடைசியில் சீரழிந்து விடுவாள். அதற்கு எழுதிய முன்னுரையில் அக்கதை அதன் போக்கில் சென்று அப்படித் தன்னைத் தானே முடித்துக் கொண்டது என்றும் "சரயு நதியிலே ராமன் கலப்பது" வாசகனுக்கு உவப்பாக இருக்காது ஆனால் கதை தன்னை அப்படிச் செலுத்திக் கொண்டது என்பார். 'கங்கை எங்கே போகிறாள்' படித்த போது தோன்றியது அவருக்குக் கம்பீரமான நிமிர்ந்து நிற்கும் பெண்ணைச் சித்தரிக்கத் தெரியவில்லை என்பதே. இலக்கியம் என்பதே வீழ்ந்தவர்களையும், இழி நிலையையும் விதந்த்தோதுவதாகவே இருக்கிறது. வெற்றிகளை விடத் தோல்விகளும், சறுக்கல்களும், வீழ்சிகளுமே இலக்கியமாகின்றன போலும். பாபுவும் யமுனாவும் வாழ்க்கையில் அலைக்கழிந்து இருவரும் ஒருவரையொருவர் சேர்கிறார்கள். இருவரிடமும் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ள எதுவுமில்லை. இதனாலேயே பாபுவின் பெற்றோரின் சம்மதமும் சப்பென்று இருக்கிறது. பையன் பைத்தியமாய்க் காலமெல்லாம் பிரம்மசாரியாகவே இருந்து இசையையும் தொலத்து விடுவானோ என்று பயந்தப் பெற்றோருக்கு அவன் யாரைக் கட்டிக் கொண்டு வந்திருந்தாலும் சம்மதிக்கும் மன நிலை தான் இருந்திருக்கும். நாவலில் லயிக்க எதுவுமேயில்லையா என்றால். இருக்கிறது. ஆங்காங்கே. தி.ஜா ராஜேஷ்குமார் அல்ல. ஆனால் நாவலின் ஆதாரங்கள் சோபிக்கவில்லை. எனக்கு. திரும்பத் திரும்ப இசையையும், தெய்வீகத்தையும் குழப்புவது. எல்லாவற்றிலும் அதீத வணக்கம் காண்பிப்பது. எல்லோரும் என்னமோ போலி பணிவையே ஒழுக்கமாகக் கொண்டுவிட்டார்களோ என்று எண்ண வைக்கும் பாவணைகள். "உனக்கு இந்திய மரபுகள் அணுக்கமல்ல அதனால் இது உன்னைத் தீண்டாது" என்று சொன்னால் மறுக்க மாட்டேன். ஒரு வேளை இந்திய மரபுகளில் எதையெல்லாம் நான் மேன்மையல்லாதது என்று எண்ணுகிறேனோ அதெல்லாம் இருப்பதாலோ என்னவோ எனக்கு இக்கதை அவ்வளவாகப் பிடித்ததில்லை. அப்புறம், "அவர் அப்படியே கும்பகோணத்தைக் கண் முன்னாடி நிறுத்துவார்", "பிராமணச் சமூகம், தஞ்சாவூரின் ஒரு காலத்திய மரபு இதையெல்லாம் என்னமா சொல்கிறார் தெரியுமா" என்பதெல்லாம் டூ மச். அதைக் கூடச் செய்யவில்லையென்றால் அப்புறம் என்ன கதாசிரியன். தி.ஜாவின் பெண் அவர் தந்தை போர்னோகிராபி படிப்பதில்லை என்று ஒரு பேட்டியில் சொல்லியிருப்பார். ஹ்ஹ்ம்ம் நஷ்டம் இலக்கியத்துக்குத் தான். போர்னோகிராபி படிக்காததினால் தான் கணவனை உடலுறவில் மயக்கி தன் பிள்ளையை வேதம் படிக்க அனுப்ப வேண்டும் என்று தன்னை நிர்வாணப் படுத்திக் கொள்ளும் அலங்காரத்தை 'எந்த அலங்காரமும் இல்லாமல் குழந்தைப் போல் இருந்தாள்' என்று தயிர் சாத வர்ணனைச் செய்கிறார் தி.ஜா. தயிர் சாதம் என்று சொல்வது உப்புச் சப்பில்லாமல் இருப்பதைக் குறிக்கத் தான் வேறு நோக்கமில்லை. சூடான வர்ணனைகள் செய்த சாண்டில்யன் பிராமணர் தானே.

Who knows, some day re-reading might make me like it better. At least in portions if not wholly. Liking it wholly will most probably never happen.






Monday, April 16, 2018

A Murdered Child and a Divided Nation: Candle of Civilization Flickers as Bigotry and Jingoism Run Amuck

We live in shameful times when the world's oldest surviving republic, America, and the world's largest republic, India, make it fashionable to support Neo-Nazis and rapists fueled by tribal instincts of hyper-partisanship, naked bigotry and even jingoism, that insidious sibling of patriotism. How else does one comprehend the fact that faced with a brutal rape and murder of a child a nation is divided into those clamoring for justice and those actually more interested in conspiracy theories and some more interested in establishing, on very questionable statistics, that India is a land of safety. Alas, in Trump's America and Modi's India all of the above are possible.

Image Courtesy an145537656an-indian-man-ho.jpg
Asifa Banu, 8 year old girl from the nomadic Bakarwal community, a Muslim tribe, went absconding on January 10th in Kathua, a town near Jammu. Asifa, kept captive for 6 days was dumped on January 15th and found on January 17th. Subsequent investigations reportedly showed that the child was gruesomely drugged, raped, maimed and killed. A four month investigation identified 8 Hindus including a custodian of a local temple where she was allegedly kept captive and the heinous crime committed. Jammu is a Hindu majority twin of the Muslim majority Kashmir in the state of Jammu-Kashmir that India tenaciously holds on to with the brute force of the world's fourth largest army. The accused were Hindus and the murdered was a Muslim and in a state torn asunder with communal strife that was enough to light a keg. Hindu Lawyers, yes lawyers, joined with others and organized protests to prevent the lodging of a charge sheet against the accused.

A personal anecdote here. I went to Disney World at Orlando when my child was 5 years old. One day at the park as my wife and I were looking at a map in a minute our daughter slipped away from us. We found her within 5 minutes. Within those 5 minutes we lived a life time. Our thoughts raced from alerting park police, checking cell phones for latest pictures of her, figuring a strategy etc. When we found her we hugged her like there was no tomorrow. We're in Disney World where the chances of her really getting lost is almost nil. We're in America, she knew our address, contact phones, we had cell phones, so on and so on. Yet for those few minutes we were on edge. Asifa's parents are possibly dirt poor, else why should a girl who should be at school be out grazing and they live in a state that has not known peace for over 20 years. Words cannot capture the grief of a parent to find their child like that.

The murder of 17 year old Navarasu, a medical college student, by John David shook Tamil Nadu and led to the promulgation of stringent laws against ragging which was said to have been the root cause of that grisly murder. John David murdered and dismembered Navarasu's body and dispatched them. Though John David was acquitted in the High Court, overturning a lower court sentence of double murder, the Supreme Court reinstated the verdict after 11 years and John David surrendered. I cannot remember Tamil Nadu getting cleaved along religious lines then.

In the heels of Asifa's murder I find despicable posts about children or others being murdered in a mosque or by a christian priest etc. What the posts always fail to mention is the lack of support from anyone for those let alone support from lawyers and suspicions of orchestrated support amongst even the police. That the legal establishment would brazenly rally in support of the accused is what raised the ire of the country more.

That the venue of the crime was a temple and that the perpetrators were probably intending to terrorize the nomadic Muslim tribe have provided some patented idiots with the excuse to lampoon Hinduism and that in turn has provided the perfect cover for fundamentalist amongst Hindus, who are in no short supply these days, to trot out despicable posts about Islam.

A staunch fundamentalist Madhva, as he calls himself after some arcane sect of which I know little, posted on Facebook a questionable quote from Koran alleging that the prophet Muhammad married a 6 year old and that Koran supports such marriages. Muhammad lived in the 6th-7th century CE at which time such marriages were par for the course in India too. If one attended meetings conducted by atheist Davidar Kazhagam one could learn of contentious history of Hinduism, of course narrated without a nod to any nuance or context. This Madhva then had the cheek to argue how Hindu Srutis and Smritis do not offer any scriptural support for child marriage. This is shibboleth. The support offered to child marriage in 19th century by India's venerated freedom fighter Bal Gangadhar Tilak shreds the arguments of that Madhva fundamentalist. Here's a selection from an earlier blog of mine.

Historian Stanley Wolpert charts the ebb and flow of Tilak's ideas on India being a "Hindu state" and of various people in various states cannot "have one nationality". When a colonial official wanted to open a school for girls Tilak railed against it and waxed eloquent on the duties of girls as per Hindu Dharma. Commenting on the case of Rakhamabai, an educated woman who refused to go to her much older husband after her father's death, Tilak wrote "if a woman does not go to her husband she should be punished by the king, and if she disobeys the king's order she should be imprisoned" and then helpfully compared her to a eunuch from India's epic story Mahabharata, Shikandi.

Faced with opposition from reactionary Hindus to raising the 'age of consent' for marriage and sex from 10 to 12 (yes that was the age) the Colonial government balked until a 11 year Phulmani Bhai died of lacerations during intercourse in 1890. Tilak, Wolpert notes, did not see "any need of reforming the law at present". Arguing on behalf of Phulmani's husband Tilak wrote:
"Hari Mohun could not be responsible for intercourse with his wife, 11 years old - an intercourse which neither he nor almost the whole of India, nor even her legislators, had reason to think to be dangerous to life". 
Unlike Wolpert the Indian biographers praise Tilak for "his accurate knowledge of Hindu scriptures and his legal acumen...He took up cudgels on behalf of tradition and attacked all those who wanted to defy it. His retorts were crushing, his language biting and his tone was offensive throughout the controversy". Some cudgels, some acumen indeed. 

Several of India's founding fathers, as I wrote in an earlier blog, had taken child brides. Rabindranath Tagore married Mrinalini Devi in 1883 when he was 22 and she was 10. Tagore not only had a child-wife but gave one of his daughters in a similar marriage. Bharathiar too had a child-wife. Tilak, we learn, was married when he was 16. I'm sure his wife was not 17, to say the least. Sarvapalli Radhakrishnan married Sivakamu in 1903, he was 16 and she was 10.

Rajaji was married to one Alarmelu Managammal, known as Manga in 1897 (note, the biographer does not give the year I got it from wikipedia). Manga, Rajmohan writes, was a 'child-wife'. Manga was 10 years old, Rajaji was 18-19 years old. As was the custom Manga lived with her parents till she attained puberty. Meanwhile Rajaji passes his law exam in 1900. Then, aged 12 and apparently having reached puberty Manga comes to Rajaji. Manga, gave birth to their first child a "day after her 13th birthday".

20th century liberalism learned from Colonial rulers made these stalwarts recoil in horror at what their lives were and against much opposition from fellow Hindus outlawed child marriage. Only a bigoted fundamentalist would dredge questionable episodes of a religious leader's life in the 7th century while the country is mourning the mind numbing murder of a child. Apparently the Muhammad episode is very questionable. 

A simple google search led me to this column by Shaista Gohir in The Guardiam.


So why is the practice of child marriage sanctioned in Muslim countries? Unfortunately, ultra-conservative religious authorities justify this old tribal custom by citing the prophet Muhammad's marriage to Aisha. They allege Aisha was nine years old when the prophet married her. But they focus conveniently on selected Islamic texts to support their opinions, while ignoring vast number of other texts and historical information, which suggests Aisha was much older, putting her age of marriage at 19. Child marriage is against Islam as the Qur'an is clear that intellectual maturity is the basis for deciding age of marriage, and not puberty, as suggested by these clerics (https://www.theguardian.com/commentisfree/2010/apr/25/middle-east-child-abuse-pederasty)
This Madhva fundamentalist cheekily asked me if I, whom he considers a Christian, had condemned unequivocally the child abuse scandal of Catholic Church in US. Unfortunately for him I had written a note on Facebook just weeks earlier after having watched the Oscar Awarded movie, 'Spotlight'. Let me reiterate, I'd have preferred that the Boston diocese, the priests who were accused, the Boston Cardinal were all prosecuted to the fullest extent of the law and jailed. I wish the punitive damages were of such nature that the Church would've been compelled to root out the evil that was allowed lurk within its conscience. As for Pope John Paul II I prefer that he not be sainted, a ludicrous practice by itself, on account of how he handled the scandal. Of course, unlike me, the fundamentalist could not find it in himself to be unequivocal in this heinous crime. He had to wait to find an excuse to indulge in mudslinging to his hearts content. 

If one started citing religious texts then one can play football with any religion. When it comes to India this fundamentalist and others blather about Sruti and Smruti etc turning a blind eye to reality. Sruti or Smruti who cares, here's reality. Per the Census of Indian state even in 2001 the incidence of child marriage was 14.4%. The percentage then rapidly decline to 3.7% in 2011. Remember that's still in the thousands since it is 3.7% of nearly a billion people. Incidentally my maternal grandmother was a child bride in 1930s. She became a widow with 5 children, the youngest aged 6 months, when she was barely in her teens. This is reality and it'd be straining credulity to say that this happened over hundreds of years into the recent past without any scriptural support. Sure, India can feel proud about the reforms.

Incidentally, there are mosques, yes mosques, for LGBT in Paris, Berlin, Australia and Chicago. Two days ago I listened to a broadcast on NPR about the mosque in Chicago and need to write about it separately. I don't know of any temple that openly accepts LGBT. Protestant denominations have opened their churches and even clergy to LGBT. The Madhva fundamentalist and others exaggerate the liberalism of Hinduism while grossly underplaying the varieties and progressiveness of Abrahamic religions. The truth, as always, is in the middle. There's more theological variety and liberalism in Abrahamic religions than the Hindutva brigade and frankly even many Hindus realize. There's more unitary structure and orthodoxy in Hinduism than the Hindutva brigade would like to admit or Hindus would like to acknowledge. 

Given that my citizenship is an open secret I'm often faced with "oh is it great in America", "why don't you write about faults in America". I'll briefly answer both.

The movie 'Spotlight' deserves a blog by itself. So why would I postpone that or not write it with as much eagerness or immediacy as I write about Asifa? Simple reasons. In America I did not see Catholics rushing to defend the Cardinal or priests. In America a major newspaper published investigative articles and eventually that got made into a movie. The movie was celebrated at the world's most watched awards show. As I always says, there's no paradise on earth. Every nation and society has dark chapters but those nations that unflinchingly face up to their warts have a redemptive quality. I'm yet to see India measure  up the standards of the West on that. It is easier to get a Western Christian to accept that the Church had a bloody past than to get an Indian accept that the past in India had very dark chapters.

Columnist and writer P.A.Krishnan surprised me on a different count. While he would like to see justice done and he wages a daily battle against the worshippers of Modi his patriotism sometimes makes him take a jingoistic hue. I cannot fathom the reason as to why he chose this moment of grief to argue that India has far less cases of rape than United States. 

I looked up reports of rapes being underreported in India and I chose only reports from Indian newspapers lest I be accused of being a biased westerner. A report in Hindu says "husbands commit a majority of acts of sexual violence" and "only one per cent of marital rapes and six per cent of rapes by men other than husbands are reported to police". Anyone who has remotely lived in India will readily attest to not only that but will also add that thousands of blatant harassment and sexual violence, for example in mass transit and other places, are literally not reported. I know wives of friends and relatives who have commuted for 15 years to New York City or Washington DC without a single finger touching them and yet many of them have experienced horrifying assaults in Chennai buses. In the recent agitations for Cauvery water blatant sexual harassment of girls was recorded and shared on social media but not a single case, as far as I know, was registered for that. In another recent notorious case in Uttar Pradesh a BJP party MLA was arrested for rape only after months of the rape victim's relatives trying to register a case. 

Whether it is US or India reporting rape and prosecuting the perpetrators is a harrowing experience for the victim. The US certainly has made strides in that and India is yet to catch up. The smug question of "where's statistics" is completely a partisan question when it comes to iNdia, a nation that has a very, very long history of not maintaining history. Data and record keeping are pathetic in India, for many reasons, compared to the West. This is often used to sweep inconvenient truths under the carpet.

The movie Lion, based on a child who gets lost and comes back as adult in search of his parents, underscored the issue of missing children in India. Nearly 80,000 kids go missing in India every year says an article that also mentions that nearly 400,000 children go missing in US. The reason for the lopsided difference becomes understandable if one check the hyperlink to the data. In US the FBI maintains a data of a missing child and every time a child is reported missing it is counted, that includes children who often run away too. The missing kids website also informs that that number might still be underreported in US. 

In these days of social media lies travel around the globe in the time taken by truth to just put on its shoes. The fundamentalists are spreading a vile post by a known purveyor of lies, Shanknaad, that supposedly pokes holes in the police case against the accused. The Quint has done a decent job of debunking the lies at https://www.thequint.com/news/webqoof/what-really-happened-kathua-rape-case

I cannot for the life of me understand the Indian impulse to haughtily pretend that, against all evidence to the contrary, that things are not too worse compared to developed and advanced economies and may even be better. 

My plea to Indians is simple, "Let America be an uncivilized hell hole. That's ok. Just look at the numbers for India, even the underreported ones, it is still an unconscionable one".

Yes many American states do not have a proper age limit for marriage but actual incidences of child marriages are next to nothing in US. A PEW research report says five out of every 1000 15-17 olds in US are married. That's it. Now compare with the 3.7% (remember it is per cent not per thousand) of India's one billion are child marriages in 2011. A Times of India report puts the number of girls marrying before 18, the legal limit, at 7%. This is a problem. Accept it.

America is undergoing a pivotal moment after New York Times broke the story of movie mogul Harvey Weinstein's sexual harassments. The #Metoo movement spawned by that has felled many powerful men across entertainment industry and even corporations. Where is India's #Metoo movement? A court recently ruled in India that a feeble "no" by a woman is actually consent for sex. 

P.A. Krishnan angrily asked me, because of course I'm an American citizen, does not America have the world's largest prison population and are not most of them African-Americans? Guess what, today the Pulitzers were announced and in the general non-fiction category the prize went to a book titled, "Locking up our own: Crime and Punishment in Black America" by James Forman Jr. The last presidential election saw a vigorous debate on that topic. Show me when was the last time India's pathetic juvenile convicts condition was spoken of on a public platform of that nature?

India, as V.S. Naipaul, in a mellowed third part of what started as a bitter trilogy, put it, is a "million mutinies". While all my complaints and anger above are warranted it'd be unfair not to credit the part of the country, including thousands of Hindus, who would like to see harsh justice meted out to the barbarians who defiled a child. "Hope", as Alexander Pope wrote, "springs eternal in the human breast". 


References:

1. https://www.cbsnews.com/news/asifa-bano-case-india-rape-murder-trial-kathua-kashmir-2018-4-16/
2. https://www.cbsnews.com/news/india-rape-murder-muslim-girl-asifa-bano-hindu-radials-rally-for-suspects/
3. https://www.theguardian.com/world/2018/apr/16/eight-court-india-rape-murder-kashmir-girl-bjp
4. https://www.theguardian.com/world/2018/apr/13/indian-court-orders-arrest-of-politician-for-gang-rape-and-murder
5. https://www.theguardian.com/world/2017/sep/26/a-feeble-no-may-mean-yes-indian-court-overturns-conviction
6. https://en.wikipedia.org/wiki/Bakarwal
7. My blog referencing Tilak on 'Age of consent' http://contrarianworld.blogspot.com/2017/04/was-churchill-hitler-part-2-were-indias.html
8. My blog on Rajaji's marriage http://contrarianworld.blogspot.com/2018/03/rajajis-child-marriage-and-further.html
9. Pulitzer 2018 http://www.pulitzer.org/winners/james-forman-jr
10. PEW research report about child marriage in US http://www.pewresearch.org/fact-tank/2016/11/01/child-marriage-is-rare-in-the-u-s-though-this-varies-by-state/
11. Child marriage in India https://timesofindia.indiatimes.com/india/Nearly-50-fall-in-brides-married-below-18/articleshow/11829410.cms
12. https://en.wikipedia.org/wiki/Child_marriage_in_India
13. Rape cases underreported in India http://www.thehindu.com/todays-paper/tp-national/tp-newdelhi/majority-of-rape-cases-go-unreported-mps/article5063089.ece
14. Crimes underreported in India https://www.reuters.com/article/us-india-women-harassment/much-crime-unreported-in-indian-cities-sexual-harassment-complaints-ignored-survey-idUSKCN0XP2CL
15. Marital rape and other rapes underreported http://www.thehindu.com/news/national/marital-and-other-rapes-grossly-underreported/article6524794.ece
16. "Lion" movie and Scary Statistics https://www.bustle.com/p/the-scary-statistic-that-lion-brings-to-light-34751
17. http://www.missingkids.com/KeyFacts
18.





Thursday, March 29, 2018

பெர்னினி, மிக்கெலேஞ்சலோ, மேற்கத்திய சிற்பங்கள்: ஒரு குறிப்பு

யாரோ ஜெயமோகனிடம் "கலையுணர்வற்றவை, பரோக் [Baroque art] பாணியைச் சேர்ந்தவை" என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள் அதுவும் இந்திய சிற்பங்கள் அவ்வகையைச் சார்ந்ததென்று. ஜெயமோகனும் அக்கருத்து மேற்கத்தியவர்களால் கட்டமைக்கப்பட்டது என்கிறார். ச்சே இந்த மேற்கத்தியவர்களின் தொல்லை தாங்க முடியவில்லை. இந்திய சிற்பங்கள் பரோக் வகையைச் சார்ந்ததா என்று எனக்குத் தெரியாது ஆனால் கலையற்றவை பரோக் பாணியைச் சேர்ந்தவை என்று மேற்கத்தியவர்கள் சொல்லியிருக்கா வாய்ப்பு மிகக் குறைவு ஏனென்றால் செவ்வியல் இசை முதல் சிற்பக் கலை, கட்டிடக் கலை வலை 'பரோக்' வகையறா அலாதியான நுட்பங்கள் கொண்டவற்றைத் தான் குறிக்கும் சொல். பாக் (Bach), இசையும் பெர்னினியின் சிற்பங்களும் இந்த வகைக் கலையம்சத்தின் முக்கிய உதாரணங்கள். சென்ற வருடம் இத்தாலிப் பயணத்தின் போது நான் அதிகம் நினைத்தது பி.ஏ.கிருஷ்ணன் மற்றும் ஜெயமோகனை. ஜடாயுவையும் கூட நினைத்துக் கொண்டேன் வாடிகன் முழுக்க விரவியிருக்கும் பாகனிய குறியீடுகளுடைய கலைப் பொக்கிஷங்களைக் கண்ட போது. அங்கிருந்து ஜெயமோகனுக்குக் கடிதமும் எழுதினேன் ஏனென்றால் அந்தச் சமயத்தில் ஏதோ ஒரு பதிவை அவர் எழுத அது சம்பந்தமாக மறுப்பு எழுதினேன். பயணக் குறிப்புகள் எழுத நினைத்து வெவ்வேறு சண்டை சச்சரவுகளில் மாதங்கள் ஓடி விட்டன. இரண்டு, மூன்று பதிவுகளாவது எழுத உத்தேசம்.

Rape of Proserpina
ரோமின் மிக முக்கியமான கலைக் கூடம் 'வில்லா போர்கீஸீ' (Villa Borghese). அங்கே பெர்னினி ( Bernini) வடிவமைத்த சிற்பம் 'Rape of Proserpina'. புளூட்டோ என்கிற கடவுள் ப்ரோசெர்ப்பினாவை கவர்ந்து செல்லும் போது ப்ரோசெர்ப்பினா புளூட்டோவின் பிடியில் இருந்து விலகி கேசம் அலைப்பாயக் கண்ணில் நீர் வழிய தவிக்கும் காட்சியைத் தத்ரூபமாக வடிவமைத்திருப்பார் பெர்னினி. அதிலும் அந்த ப்ரோசெர்ப்பினாவின் செழுமையும் தின்மையுமான தொடையில் கை விரல்கள் பதிந்திருப்பதைச் சிற்பத்தில் கொண்டு வந்திருப்பது தான் ஹைலைட். இந்தச் சிலையைப் பார்த்தப் போது பல எண்ணங்கள் தோன்றின.


பெர்னினி கத்தோலிக்கக் கோயில்களுக்கும், வாடிகனுக்கும், ரோம் நகருக்கும் போப்புக்காகவும் மற்றவர்களுக்காகவும் சிலைகளை வடிவமைத்தவர். அவரே இப்படி ஒரு கற்பழிப்புக் காட்சிக்கும் சிலை அமைத்திருக்கிறார் என்பது விசேஷம். மேற்கத்திய இலக்கியம் மற்றும் கலைகளில் கற்பழிப்புகள் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இது எனக்கு விநோதமாகத் தோன்றியது. இச்சிலையைப் பார்த்தப் போது தான் ஷேக்ஸ்பியர் லுக்ரீஸின் கற்பழிப்பு (Rape of Lucrece) பற்றி எழுதிய கவிதையும், ரோமாபுரி கட்டமைக்கப்பட்ட ஆரம்ப நாட்களில் சபைன் இனப் பெண்கள் கூண்டாகக் கற்பழிக்கப்பட்டதையும் (Rape of Sabine Women) முக்கிய ஓவியர்கள் வரைந்துள்ளார்கள் அவை ரோம் நகர அருங்காட்சியகங்களில் காட்சி படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. மேற்கத்திய கலை மற்றும் அறிவுத் தளம் தரும் கிளர்ச்சி அலாதியானது. பெர்னினி, கரவாஜ்ஜியோ, மிக்கெலேஞ்சலோ, ரஃபேல் என்று ஒவ்வொரு ஓவியமும், சிலையும் ஒரு பண்பாட்டில் இருந்து துளிர்த்த மாபெரும் சிருஷ்டிக் கர்த்தாக்களின் வாழ்க்கை வரலாறும் அதனூடாக வரும் பண்பாட்டு வரலாறும் படித்தறிய நமக்குக் கிடைப்பது இவ்வனுபவங்களை வேறொரு தளத்துக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இந்தச் சிலைகள் வடிவமைத்தவன் பற்றியும் ஒன்றுமே தெரியாது, அவை வடிவமைக்கப்பட்ட சூழல் பற்றி ஏதோ கொஞ்சம் தெரியும், யார் இதைச் செய்விக்கப் பணம் திரட்டினார்கள், அதிலுள்ள சண்டை சச்சரவு ஆகிய எது பற்றியும் செவி வழி செய்திகளும் வரலாற்றுத் துணுக்குகளுமே இருந்தால் அது தரும் அனுபவம் வேறு. எனக்கு இரண்டாம் வகைக் கொஞ்சம் சப்பென்று இருக்கிறது. பெர்னினி வடிவமைத்த இன்னொரு சிலை 'பியாட்ஸா நவோனா' (Piazza Navona) என்கிற சதுக்கத்தில் இருக்கிற நான்கு நதிகள் சிற்பங்களின் தொகுப்பு. உலகின் நான்கு நதிகளைக் குறிக்கும் சிலைகள் அவை. அதில் கங்கையைக் குறிக்கும் சிலையின் கையில் துடுப்பு இருக்கும் கங்கைப் படகால் கடக்கக் கூடியது (navigable) என்பதைக் குறிக்க.

பெர்னினியின் கங்கை
நாம் மீண்டும் மீண்டும் வெளியுலகினர் இந்தியா பற்றிக் கொண்டிருந்த புரிதல்கள் பற்றி அங்கலாய்க்கிறோம். பெரும்பாலும் கொந்தளிப்பும் தாழ்வுணர்ச்சியும் கலந்தே. பொதுவில் சொல்கிறேன், ஜெயமோகனை சொல்லவில்லை. இந்தியாவைச் சரியாகவும் மிகுந்த மதிப்போடும் புரிந்து கொண்ட மேற்கத்தியர்கள் அநேகம், அநேகம், அநேகம். அதை விட முக்கியம் மேற்கத்தியர்கள் தங்களைத் தாண்டிய உலகை அவதானிக்கிறார்கள், அது பற்றிய குறிப்புகளைச் சேகரிக்கிறார்கள், தங்கள் கலைகளில் மிகச் சந்தோஷமாக வெளித் தாக்கங்களைச் சுவீகரித்து உருவாக்குகிறார்கள். ரோமாபுரி சிலைகள் முதல் மார்வின் கே இசை வரை இதைப் பார்க்கலாம். இந்தச் சிலைத் தொகுப்புக் கத்தோலிக்கப் போப்பின் கொடையில் உருவாக்கப்பட்டது. சிலையின் மையக் கருத்து நான்கு நதிகளும் சிலை மத்தியில் இருக்கும் ஊசி முனை (obelisk), போப்பை குறிப்பது, சிற்பத்ததின் மீதுள்ள பிரம்மிப்பை வெளிப்படுத்துவது. உடனே, "ஆகா பார்த்தீர்களா போப்புக்குக் கங்கை தலை குனிகிறது" இதை அரவிந்தன் கொண்டாடுகிறார் என்று ஒரு கூட்டம் ஆர்ப்பரிக்கும். ப்ளோரென்ஸ் நகரில் இன்னொரு அதிசயம் கண்டேன். ப்ளோரென்ஸ் நகரில் 'மெடிச்சி பேலஸ்' (Medici Palace) என்கிற இடத்தில் இருக்கும் 'பூகோள வரைப்பட அறை' உலக நாடுகளின் பூகோள வரைப்படங்கள் அடங்கியது. 16-ஆம் நூற்றாண்டில் அமைக்கப்பட்டது. இந்தியா பற்றித் துல்லியமான வரைப்படம் இருக்கிறது அங்கே. தமிழகத்து ஊர்கள் தெளிவாகக் குறிக்கப்பட்டுள்ளன. நம்மூர் ராஜாக்கள் யாராவது இப்படியெல்லாம் சேகரித்து இருக்கலாம் ஆனால் அவை இப்படிப் பாதுக்காக்கப்பட்டிருக்காது. தஞ்சை சரஸ்வதி மகாலுக்குப் போயிருக்கிறேன். ப்ளோரன்ஸில் அந்த நினைவு வந்தது. எரிச்சலும் வந்தது. நியூ ஜெர்ஸியில் நான் வசிக்கும் தெருவில் இருந்து பத்து நிமிடத்தில் அமெரிக்காவில் பிரபலமான புத்தகைக் கடையின் கிளை உண்டு. அங்கே இத்தாலியின் சிற்பங்கள், ஓவியர்களின் வரலாறுகள் எல்லாம் எளிதாகக் கிடைக்கும். நான் தஞ்சையில் 25 வருடம் இருந்திருக்கிறேன். அங்கே அப்போது இருந்த ஒரே புத்தகக் கடை 'அப்பர் புக் ஸ்டால்'. கல்லூரிக்குத் தேவையான புத்தகங்கள், கோனார் நோட்ஸ், கொஞ்சம் பாலகுமாரன், கண்ணதாசன், அப்புறம் ஒன்றிரண்டு ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் இவை தான் கிடைக்கும். திருச்சி இதை விட ஒரு இழை தான் சிறப்பு. இவ்விரு ஊர்களிலும் மூன்று, நான்கு கலைக் கல்லூரிகள், அநேகப் பள்ளிகள், மருத்துவம் மற்றும் பொறியியல் கல்லூரிகள் உண்டு, பல்கலைக் கழகமும் உண்டு ஆனால் புத்தக நிலையங்கள்? குப்பைக் கூடங்கள். அப்புறம் எங்கிருந்து தஞ்சாவூர் காரனுக்குப் பெரிய கோயில் சிற்பம், ஓவியம் பற்றியெல்லாம் தெரியும்? அன்னாந்துப் பார்த்து 'எப்படிக் கட்டியிருக்கான் பார் ராஜ ராஜ சோழன். சிவாஜி கணேசன் அப்படியே அவனைக் கண்ணு முன்னாடி கொண்டு வந்திருவார்' என்று கலயைப் பாராட்டிவிட்டு, கொஞ்சம் சுண்டலை கோயிலில் வாங்கிக் கொண்டு, கோயிலுக்கு வெளியே சர்பத் குடித்து விட்டு வீட்டுக்குப் போவது வழக்கம். 

இத்தாலியில் பெரும்பாலான கோயில்களில் தல வரலாற்றை, நேர்மையாக, தெரிந்துக் கொள்ள வசதி செய்திருக்கிறார்கள். ஒரு அல்லது இரண்டு யூரோ காசுப் போட்டால் வரலாற்றை பயாஸ்கோப் மாதிரி கருவி சொல்லித் தரும். சியென்னா மாதிரி இடத்தில் அற்புதமாக வடிவமைக்கப்பட்ட புத்தகங்கள் கோயிலேயே கிடைக்கும், விலைக்குத் தான். அவை அக்கோயிலின் சிற்பங்கள், ஓவியங்களை நமக்குச் சொல்லித் தரும் ஆவணங்கள். முன்பொருமுறை பிரஸ்ஸல்ஸ் அருகில் உள்ள ப்ரூஜ் என்ற நகருக்குப் போயிருந்தேன். அங்கேயிருக்கும் கோயிலில் மிக்கெலேஞ்சலோவின் 'மடோனாவும் குழந்தையும்' சிலையைப் பார்த்தேன். சிலை தந்த பிரம்மிப்பை விட 15-ஆம் நூற்றாண்டில் பல நூறு மைல்கள் தாண்டி வேறொரு தேசத்தில் வேறொரு மொழிப் புழங்கிய நாட்டில் இருக்கும் சிற்ப கலைஞனை நாடி அவனைக் கொண்டு சிலை வடித்து எடுத்துப் போயிருக்கிறார்கள்.

ப்ரூஜ் நகரில் மிக்கெலேஞ்சலோவின் மடோனா


இப்படி ஏதாவது இந்தியாவிலும் இருக்கலாம். எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் இங்கே வரலாற்றுக் குறிப்புகள் இருக்கின்றன. திட்டவட்டமாகச் சொல்லலாம். மிக்கெலேஞ்சலோ நமக்குத் தொன்மம் அல்ல. ரத்தமும் சதையுமாக வாழ்ந்த அந்த மகா கலைஞனைப் பற்றி நமக்கு அநேக விஷயங்கள் தெரியும் ஏனென்றால் அவன் காலத்திலேயே வாழ்ந்த ஜார்ஜியோ வசாரி என்கிற எழுத்தாளன் எழுதியிருக்கும் வரலாறு கிடைக்கிறது. கவனிக்கவும் இதெல்லாம் 15-ஆம் நூற்றாண்டு. கலை வரலாற்று எழுத்தின் முன்னோடி வசாரி என்கிறது விக்கிப்பீடியா. ஒரு சாதாரணக் கோயில் மாடிப்படி வரலாற்று முக்கியத்துவம் பெற்று விடுகிறது ஏனென்றால் அதை வடிவமைத்தது பெர்னினி. அந்த மாடிப்படியின் விசேஷம் என்னவென்றல் சுழல் மாடிப்படிகளில் (spiral staircase) முதுகெலும்பாக ஒரு தூண் இருக்க வேண்டும் அப்போது தான் அது வலுப் பெற்று நிற்கும் ஆனால் நத்தை ஓட்டின் சுழற்சியை ஒத்த வடிவில் அமைத்த அந்த மாடிப்படியில் அப்படி இருக்காது. இதைச் சுட்டிக் காட்டவும் அது பற்றிப் பேசி பிரபலமாக்குவதும் தான் இங்கே முக்கியம். இணையத்தில் 'Bernini staircase' என்று தேடினால் உடனே சாண்டா மரியா மஜ்ஜியோரே (Santa Maria Maggiore) என்ற கோயிலுக்குள் இருக்கும் இந்த மாடிப்படியின் படம் கிடைக்கிறது. அப்படிப் பிரபலமாவதற்கு எத்தனை ஆண்டுகளாக இது பேசப்பட்டிருக்க வேண்டும்?

பெர்னினி வடிவமைத்த படிக்கட்டு
மிக்கெலேஞ்சலோ, கரவாஜ்ஜியோ இவர்களை மையப்படுத்தியே தனிப் பதிவுகள் எழுதலாம். ப்ளோரென்ஸின் 'உஃப்ஃபிஸி கேலரி' (Uffizi Gallery) ஒரு வரலாற்றுப் பெட்டகம். ஒவியங்கள் வழியாக மேற்குலகின் முக்கிய நகரின் கலாசார பண்பாட்டு வரலாற்றையே எழுதி விடலாம். பி.ஏ.கிருஷ்ணனையும், ஜெயமோகனையும் அதிகம் நினைவுக் கூர்ந்த இடம் அது. ஓவியத்தில் உயர் குடிப் பெண்களுக்கு மிகவும் மேலேறிய மோட்டு நெத்தி இருப்பதாக சித்தரிக்கப்படும் என்பதை எடுத்துக் காட்டோடுப் பார்த்த போது நானறிந்த பெண் ஒருவரை நினைத்துக் கொண்டேன்.

கலிலேயோவும் வாடிகனும் மோதிக் கொண்டதும் கலிலேயோ முடக்கப்பட்டதும் பிரசித்தம். ஆனால் பலர் ஆறியாதது பிளோரன்ஸ் நகரின் மிக முக்கிய கத்தோலிக்க கோயிலில் பிரதான இடத்தில் கலிலேயோவும் மிக்கெலேஞ்சலோவும் புதைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். வாடிகனுடனான மோதலால் கிறிஸ்தவ முறைப்படி புதைக்கப்பட அனுமதி மறுக்கப்பட்ட கலிலேயோ அவர் இறந்து 95 வருடங்கள் கழித்து கோயிலேயே புதைக்கப்பட்டார். ஐரோப்பா கலை மற்று வரலாற்றை நேசிப்பவர்களுக்கு, கையில் காசும் இருந்தால், பல மாதங்களைச் சுற்றிப் பார்த்து பரவசமடைய எத்தனையோ. சாதாரண பேஸ்புக் குறிப்பாக எழுத ஆரம்பித்தது ஒரு பதிவாகவே மாறிவிட்டது. ரொம்ப நாள் கிடப்பில் போட்ட இந்தப் பதிவுகளைத் தொடர்வதற்கு இன்று ஒரு ஆரம்பம். ஆரம்பத்துக்கு காரணம் ஜெயமோகனே !!! ஜெயமோகனுக்கு நன்றி.

Reference:


Tuesday, March 13, 2018

"நீர் ஒரு பிராமணனா?" - ஜெயகாந்தனும் வர்ணாசிரமும்.

வர்ணாசிரமம் என்பது நெகிழ்வுத் தன்மை கொண்டது, உறைந்தது அல்ல மேலும் அது வேறு ஜாதி அமைப்பு வேறு என்றெல்லாம் சொல்லப்படுகிறது. எதையோ பிடிக்கப் போய்க் குரங்கானது வர்ணாசிரமம் என்பது தான் சரி.  இதற்கு முதல் உதாரணம் ஜெயகாந்தனே தான்.

ஜெயகாந்தன் கம்யூனிஸ்டா என்றே ஒரு விவாதம் செய்யலாம். அவர் கம்யூனிஸம் பேசினார், மார்க்ஸை படித்தார், கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் உறுப்பினர் ஆனார் என்பதெல்லாம் சரி ஆனால் அவர் கம்யூனிஸ்டா என்றால் இல்லை என்றே சொல்லலாம். அவர் காந்தியை, நேருவை, தேசியவாதத்தைப் போற்றினார் என்பதால் மட்டும் அப்படிச் சொல்லவில்லை. அவர் ஜாதி அமைப்பை ஆதரித்தார், வர்ணாசிரமத்தை 'சுரண்டல் அற்ற' அமைப்பு என்றார். ஜாதி ஒழிப்பில் நம்பிக்கையுமில்லை என்றார். அவர் மார்க்ஸையும் ஜாதிய அமைப்பையும் புரிந்துக் கொண்டாரா என்றே கூடக் கேட்கலாம்.

சென்னை நகரின் கார்ப்பரேஷன் தேர்தலில் திமுக அமோக வெற்றிப் பெற்றது (1950s). முக்கியக் காரணங்களுள் ஒன்று ராஜாஜியின் சுதந்திரா கட்சியினர் பிராமணர்களைத் திமுக நோக்கி இழுத்தது. பிற காரணங்களும் உண்டு. தமிழ் நாட்டு பிராமணர்களுக்கு அன்று இன்றும் ராஜாஜி ஓர் ஆதர்சம் தான்.

தோல்வியுற்ற தேசிய அணி பிராமணர்களையும், இஸ்லாமியரையும் தூற்றியது என்கிறார் ஜெயகாந்தன். 'முஸ்லிம்களும், பிராமணர்களும் இந்தத் தேசத்துக்கு எப்போதுமே துரோகிகள்' என்று மேடைகளில் பகிரங்கமாகப் பேசப்பட்டது என்கிறார் ('ஓர் இலக்கியவாதியின் அரசியல் அனுபவங்கள்'). இந்தப் பொய்யுரைக்கு எதிர் வினை ஆற்றுவதற்காகச் 'சென்னை நகரில் பிராமண வகுப்பினர் அதிகமாய் வாழுகின்ற மாம்பலத்தில் தென் சென்னை பிராமண இளைஞர்கள் மாநாடு ஒன்றைக் கூட்ட அவர்கள் முடிவு செய்தனர்'. அம்மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு உரையாற்ற ஜெயகாந்தன் அழைக்கப் பட்டார். மாநாடு கிருஷ்ண கான சபையில் நடைப் பெற்றது (1950-களில் கர்நாடக சங்கீத சபாக்கள் ஜாதிகளை ஒட்டி இடம் பெயர்ந்தன என்ற அமெண்டா வீட்மெனின் குறிப்பு இதைப் படித்த போது நினைவுக்கு வந்தது). அடுத்து வரும் செய்திகள் ஜெயகாந்தனின் நூலில் இருந்து எடுக்கப்பட்டவை.

காலையில் பிரதிநிதிகளின் கூட்டம் என்றும் தான் பார்வையாளனாகப் போயிருந்ததாகவும் ஜெயகாந்தன் சொல்கிறார். திமுக, சுதந்திரா கட்சி ஆதரவாளர்களும் அக்கட்சிகளுக்கு ஆதரவான பிராமணர்களும் பெருமளவில் வந்திருந்தார்கள். அம்மாநாட்டைப் பிராமணர்கள் மாநாடு என்று அழைக்கலாமா என்று கேள்வி எழுந்த போது மாநாட்டு ஒருங்கினைப்பாளர்கள் ஜெயகாந்தனை மேடைக்கு அழைத்து விளக்கச் சொன்னார்கள். ஜெயகாந்தன் அம்மாநாடு 'குறிப்பிட்ட சமூகத்தினரை ஒரு தேர்தல் தோல்விக்குப் பொறுப்பு என்று குற்றம் சாட்டுவதை'ச் சுட்டி அதை மறுக்கவே கூட்டப்பட்டது என்கிறார்.

மேலும் பேசிய அவர், "என்னைப் பொறுத்தவரை ஜாதி ஒழிப்புக் கொள்கைகளில் நம்பிக்கை இல்லாதவன் நான். ஜாதிகளுக்கிடையே பேதங்களும் பகைமையும் நிலவுவதையே மாற்ற வேண்டும்" என்கிறார். பேதங்கள் இருந்தால் தான் ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்று வேறுபட முடியும் என்பது அடிப்படை அறிவியல் விதி. பிராமணன் இதைச் செய்ய வேண்டும், சத்திரியன் அதைச் செய்ய வேண்டும் என்ற பேதமில்லாவிட்டால் அப்புறம் அங்கே ஜாதி எதற்கு? ஜெயகாந்தனும் காந்தியும் வழுக்கிய இடம் வர்ணாசிரமம்.

இப்படி அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கையிலே சலசலப்புகளை அடக்கும் விதமாகவும் எதிர்ப்பாளர்களின் குரலாகவும் கேள்விகள் ஆங்காரத்தோடு கேட்கப்பட்டது, "நீர் ஒரு பிராமணனா? இந்த மாநாட்டில் நீர் எப்படிக் கலந்து கொள்ளலாம்?". பிராமணப் பிரதிநிதிகள் கூட்டத்தில் அவர் பேசலாமா என்று மீண்டும் அழுத்தமாகக் கேட்கப்பட்டது. மாநாட்டு ஒருங்கினைப்பாளர் ஒருவர் "ஜெயகாந்தன் பிராமணன்தான்" என்று தவறாகச் சொன்னாராம். இதை ஜெயகாந்தன் "தவறாக அறிந்திருந்த விஷயம்" என்று குறிப்பிடுகிறார். இல்லை. படித்தவனும், இலக்கையம் படைப்பவனும் பிராமணனாகவே இருக்கக் கூடும் என்ற மனச்சாய்வின் வெளிப்பாடு அது. அக்காலத்தில் இலக்கியவாதிகள் பலரும் பிராமணர்கள் என்பதும் காரணம். அம்பேத்கரை சந்தித்த காந்தி அவரைப் பிராமணர் என்று எண்ணி விடுகிறார். படித்து, கோட்டும், சூட்டும் போட்டிருந்தாரே!!!



மாலையில் நடந்த 'Open forum'இல் ஜெயகாந்தன் கிட்டத்தட்ட 'யார் பிராமணன்' என்றே பேசினார். "பிராமணன் என்பவன் யார்? இங்குள்ளவர்களில் யார் பிராமணன்?". அவர் பேசியதை மேற்கோள்களிலும் என் எதிர் வினைகளையும் சேர்த்தே தருகிறேன்.

"நான் பிறவியில் பிராமணன் அல்லன். நான் வேளாளர் மரபில் பிறந்தவன். அதாவது சூத்திரன். இந்த வார்த்தையில் எனக்கு அவமானமோ ஆத்திரமோ இல்லை. சூத்திரன் என்பவன் நால்வருண அமைப்பின் அடிப்படை, அவனே வருணாசிரம தர்மத்தின் 'சூத்திர'தாரி."

ஜெயகாந்தனுக்குத் தன்னைச் சூத்திரன் என்று பிரகடனப் படுத்திக் கொள்வதில் சங்கடமோ அவமானமோ இல்லை என்பது அவர் சமூகத்தில் அடைந்திருக்கும் முதன்மைக்கும் அவருக்கு அவர் மீதே இருக்கும் மதிப்பீடும் காரணம். சமூகம் என்பது ஜெயகாந்தன்களை மட்டுமே உள்ளடக்கியது இல்லை. தலித் வியாபார எஜமானர்கள் கூடத் தங்கள் ஜாதியை பிரகடனப் படுத்திக் கொள்ள முனைவது இல்லை என்பது நிதர்சனம். காரணங்களை யூகிக்கக் கூட வேண்டாம். மேலும் சமூகக் கட்டமைப்பில், வர்ணாசிரம அமைப்பில், வேளாளர்கள் என்பவர்கள் தலித்துகளை விட மேலானவர்கள் ஆதலால் பொத்தாம் பொதுவாக 'நான் சூத்திரன்' என்று சொல்லிக் கொள்வதால் அவருக்கு மற்றவர்களின் அனுபவமோ அல்லது வலியோ இருந்திருக்காது. ஜெயகாந்தன் மேற்கொண்ட வாழ்வு பலரின் வாழ்வு அல்ல. ஒரு பள்ளியிலோ, அலுவலகத்திலோ அவர் வாழ்க்கையைச் செலவிட்டிருந்தால் அந்த அமைப்பின் மிருகத் தன்மை விளங்கியிருக்கும். பள்ளியில் பொதுக் குழாயில் தண்ணீர் அருந்தியதற்காகத் தனம் என்ற ஆறு வயது சிறுமியை பிரம்பால் வாத்தியார் விளாச குழந்தையின் கண் பாதிக்கப்பட்டது. என்பதுகளில் விகடன் இச்செய்தியை வெளியிட அந்த ஏழைக் குழந்தைக்குப் பார்வைக் கிடைக்கக் கமல் உதவினார். பரதம் பயிலும் இடத்தில் பிராமணரல்லாத மாணவி "சூ குட்டி" என்று அழைக்கப்பட்டதைப் பிராமண நண்பர் நினைவு கூர்ந்தார்.

அமெரிக்காவிலும் இங்கிலாந்திலும் படித்துப் பட்டம் பெற்ற அம்பேத்கர் அவர் வேலைப் பார்த்த அலுவலகத்தில் தண்ணீர் கிடைக்காமல் கஷ்டப்பட்டார். அவ்வளவு தூரம் போக வேண்டாம். 40-கள், 50-களில் பள்ளிகளில் பயின்ற தாழ்ந்த ஜாதியினரைக் கேட்டுப் பாருங்கள். நண்பர் ஒருவர், தலித், மத்திய அரசு பயிற்சி நிலயத்தில் அவருக்குக் கணிதப் பாடத்தை ஒதுக்க ஆசிரியர்கள் தயங்கினர் என்கிறார். இதெல்லாம் தான் நிதர்சனம். இந்த நெகிழுவுத் தன்மை, விஸ்வாமித்திரன் பிரம்ம ரிஷி ஆனான் என்பதெல்லாம் தொன்மம் சரித்திரமல்ல.

சூத்திரர்கள் நான்கு வருணத்திற்கும் 'சூத்திரதாரி' என்று சொன்னால் நான்கு வருணத்தில் சேராத அவர்ணத்தை என்னவென்று சொல்வது? புருஷ சூக்தத்திற்கு அப்பைக் கட்டுச் சப்பைக் கட்டுகிறார்கள் பலர். காந்தி உள்பட. உடம்புக்கு எல்லாப் பாகமும் முக்கியம் காலிலிருந்து வந்தவர்கள் என்று சொன்னால் கேவலமில்லை என்பது பசப்பு. முடமாக ஒருவன் வாழ முடியும், முண்டமாக வாழ முடியுமா? தலையை இன்னொருவர் காலின் முன்பு தாழ்த்துவது அதிகப் பட்ச மரியாதை என்பதால் தானே?

"பிறவியில் சூத்திரனான நான், கடமையில் பிராமணனின் தொழிலைச் செய்கிறவன்" என்று அந்த பிராமணர்கல் அடங்கிய சபையில் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன். சொல்லிவிட்டு, முன்பொருமுறை ஈ.வெ.ரா இருந்த மேடையிலேயே அவரை எதிர்த்து மஹாபாரத, சமஸ்கிருதம், பிராமணர்களின் மேன்மை அகியவற்றை, "ஓர் உண்மையான பிராமணனுக்கே உரிய ஞானாவேசத்தோடு கொதித்தெழுந்து அவரை நான் மறுத்துரைத்துப் பேசினேனே, அப்போது வந்து என்னை யாரும் கேட்கவில்லையே, 'உனக்கென்ன போயிற்று? நீ பிராமணனா?" என்று யாரும் கேட்கவில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டதாகவும் சொல்கிறார். இந்த இடம் மிக மிக முக்கியம்.

திருச்சி மாநாட்டில் ஈ.வெ.ரா முன் பேசிய உரையை இந்த இடத்தில் அவர் நீளமாக நினைவு கூர்கிறார். அது இங்கே தேவையில்லாதது. பிராமணச் சங்க மாநாட்டில் பேசியதை தொடரும் முன் அப்போது எழுந்த மன ஓட்டத்தைச் சொல்கிறார். தனித் தமிழ் இயக்கத்தினர் எழுத்தாளர் சங்கத்தில் நுழைந்து ஆக்கிரமித்த போது அதை எதிர்த்ததையும் அதற்காக "பார்ப்பன அடிதாங்கி", "இவனும் ஒரு அக்ரஹாரம் தான்' என்றும் வசைப் படப்பட்ட போது "'இல்லை' என்று சொல்லி ஓடாமல்" இருந்தததையும், அப்போதெல்லாம் ''நீ பிராமணனா?' என்றுக கேள்வி எழவில்லை என்றும் நினைத்துக் கொண்டாராம்.

(சுய புராணம்: நான் என்றுமே என்னை எழுத்தாளன் என்றெல்லாம் எண்ணிக் கொள்வதில்லை. அதெல்லாம் என் தகுதிக்கு மிக மிக அதிகம். ஆனால் மேலே சொன்னதோடு கொஞ்சம் தொடர்புடைய செய்தி. இணையத்திலும், சமூக வலைத் தளத்திலும் பிராமணத் துவேஷத்தையும், ஈ.வெ.ராவையும் மிக மிகக் கடுமையாக விமர்சித்து தொடர்ச்சியாக எழுதும் போதெல்லாம் என்னை நோக்கி, 'நீ என்ன எழுதினாலும் அவர்கள் உன்னைப் பிராமணனாக ஏற்க மாட்டார்கள்' என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு பிராமண எழுத்தாளரும் கிண்டலாக அதை வெளிப்படவையாகவே எழுதினார். அவர்கள் என்னை ஏற்க வேண்டுமென்று எதையும் எழுதுவதில்லை ஆதலால் அப்படிச் சொல்பவர்களை நகைப்போடு கடந்து விடுவேன். யூதர்களைப் பற்றியும் அவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட பேரழிவுப் பற்றியும் எழுதுயிருக்கிறேன். ஆஷ்விட்ஸ் போயிருக்கிறேன். அதற்காக நான் என்ன யூதனாகவா நினைக்கிறேன்? இல்லை. நேர்மையாக எழுத வேண்டும் என்பது தான் குறிக்கோள். தமிழ் பிராமணர்கள் பலரும் இன்று இந்துத்துவர்கள் அவர்களுக்கு நான் இந்துத்துவத்தை எதிர்த்து எழுதும் போதெல்லாம் ஈவெராவை விமர்சிக்கும் போது கேட்காத கேள்விகள் வரும். "நீ இந்துவா" என்பார்கள்)

பிராமணர்களை "பூணூலைப் பிடித்துக் கொண்டு" திமுகவுக்கு வாக்களியுங்கள் என்று சொன்னதற்காக ராஜாஜியை கண்டித்ததாலேயே தன்னைப் பார்த்து " 'இதைச் சொல்ல நீ யார்? பிராமணனா?'" என்று கேட்பவர்களை அப்படிக் கேட்பது "என்ன பிராமணத் தர்மம்" என்கிறார். அது தான் வர்ணாசிரம தர்மம் என்பது ஏனோ ஜெயகாந்தன் என்கிற கம்யூனிஸ்டுக்குப் புரியவில்லை. இரண்டு பிராமண வீடுகள் அல்லது இவர் பிறந்த ஜாதி தவிர்த்த வேறெந்த வீட்டிலும் இவர் பெண் கேட்டுப் போயிருந்தால் அவருக்கு நல்ல அனுபவங்கள் கிடைத்திருக்கக் கூடும்.

அதன் பிறகு ஜெயகாந்தன் பேசுவதெல்லாம் பெரும்பாலும் அங்கலாய்ப்பு தான். ஆதி சங்கரர் சண்டாளனை குரு என்றது, பாரதி கனகலிங்கத்துக்குப் பூணூல் போட்டது என்று வெறும் அங்கலாய்ப்புகள். பாரதி, காந்தி ஆகியோரின் எண்ணங்கள் நேர்மையானவை, இதயம் சுத்தம், ஆனால் அவர்கள் தலித்துகளைப் பற்றியும் அவர்களை மேம்படுத்துவது பற்றியும் கொண்டிருந்த எல்லாப் பார்வைகளையுமே அறிவு பூர்வமாக ஏற்க இயலாது. கனகலிங்கத்தின் தேவை பூணூல் அல்ல மனிதனாக மதிக்கப்படும் அடிப்படை மரியாதை தான்.

திருச்சி மாநாட்டில் தன்னை மறுத்துப் பேசிய 24 வயதே ஆன ஜெயகாந்தனை மிகப் பண்போடு ஈ.வெ.ரா நடத்தினார் என்பதைச் சொல்லிவிட்டு, "நீங்க பிராமணப் பிள்ளையா" என்று அவர் கேட்டதாகவும் இல்லை என்று சொன்னதும் "ரொம்பச் சந்தோஷம்" என்று ஈ.வெ.ரா சொன்னதாகவும் சொல்கிறார் ஜெயகாந்தன். அடுத்து அவர் எழுதுவது சுவாரசியமானதும் முக்கியமானதும்.

எழுத்தாளனாக இருப்பதாலும் அவர் பேசும் விதத்தினாலும், தேசியம் மற்றும் பிராமண ஆதரவு, பிராமணராகப் பார்க்கப்பட்டார் ஜெயகாந்தன். பலர் அவரிடம் "நீங்கள் பிராமணரா" என்று கேட்டிருக்கிறார்கள். "எத்தனை சந்தர்ப்பங்களில், எத்தனை விதமான மனிதர்களால் இதே கேள்வி என்னை நோக்கித் திரும்பத் திரும்பக் கேட்கப் பட்டிருக்கிறது" என்கிறார்.

குலங்களும், தொழில்களும் நெகிழ்வுத் தன்மையோடு சரமாரியாகப் பல நூற்றாண்டுகளாக ஏற்றமும் இறக்கமும் பெற்றிருந்தால் அந்தக் கேள்வி வந்திருக்காது. ஆனால் நடந்தது அது இல்லையே. இதை ஏன் மீண்டும் மீண்டும் மழுப்புகிறார்கள்? இந்தியா போன்ற ஒரு பெரு நிலத்தில் ஒரு மிக நீண்ட வரலாறில் எந்த வழக்கமும் மாறாமலேயே 100 சதவீதம் தேசம் முழுதும் பின்பற்றப்பட்டிருக்க முடியாது. ஆங்காங்கே சில மாறுதல்களும் சில மாற்றங்களும் இருந்தன. ஆனால் பொத்தாம் பொதுவாக நெகிழ்வுத் தன்மை இருந்தது என்பது அதீதம். அப்படிப்பட்ட நெகிழுத் தன்மையில்லாமல் பல நூற்றாண்டுகளாக நீடித்ததே வர்ணாசிரமத்தின் பெருமையும் கீமையும். இப்படியொரு சிக்கலான வரலாற்றில் பிராமணர்கள் மட்டுமே படித்தவர்கள் என்று நினைத்துக் கொள்வது முட்டாள் தனம். அப்படி நடக்கவில்லை. ஆனால் அதற்காக எல்லோரும் ஒருவர் தோள் மீது இன்னொருவர் கையைப் போட்டுக் கொண்டு சகஜமாக இருந்தார்கள் என்ற ரீதியில் பேசுவதும் சரியல்ல.

ராஜாஜியின் வாழ்க்கை வரலாறு பற்றிய சமீபத்திய விவாதத்தின் போது ராஜ்மோகன் காந்தி எழுதிய நூலை புரட்டினேன். ராஜாஜியின் மனைவி மிகச் சாதாரணக் குடும்பத்தில் இருந்து வந்த சிறுமி. இள வயதில் இறந்தும் விடுகிறார். அவர் அநேகமாக நடுநிலை பள்ளிப் படிப்பைத் தாண்டாதவர். அவர் குடும்பத்தினரும் அப்படியே. ஆனால் அவருக்குத் தெரிகிறது யாசகமாகக் கொடுக்கும் போது பிராமணருக்கு அரிசியையும் மற்றவர்களுக்கு வரகு, கம்பு போன்றவை தான் என்று. அவருக்கு அந்த அறிவைக் கொடுத்தது எது?

21-ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு முதலியார், மருத்துவர், பொறியியல் படித்த தன் பெண்ணுக்கு வரக் கூடிய முதலியார் பையன் மூன்று தலைமுறைக்கு எந்தக் கலப்படமுமில்லாத முதலியாராக இருக்க வேண்டும் என்று சிநேக பாவத்தோடு சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார் என்னிடம். வேறொரு நண்பர், பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர், அவரைக் காண தலித் ஒருவர் வீட்டுக்கு வந்து விட்டுப் போன பின்பு அவர் உறவினர் கேட்டாராம், "அவனையெல்லாம் முன் வாசல் வழியாகவா அனுமதித்தாய்". இதெல்லாம் எங்கோ 8-ஆம், 10-ஆம் நூற்றாண்டில் அல்ல இன்று நடந்தவை.

வெள்ளாளரும் மறவரும் கிறித்தவர்களான பின் மதம் மாறிய தலித்துகள் மதம் மாறிவிட்டதாலேயே புதிய உரிமைகளைக் கோரிய போது நீதி மன்றத்துக்கே போய் அவர்களுக்கு அந்த உரிமைகள் இல்லை என்று, இந்து மத வழக்கங்களை மேற்கோள் காட்டி, வென்றனர். இன்றும் கிறித்தவர்களிடையே தலித்துகளின் உரிமைகள் சொல்லிக் கொள்ளும்படி இல்லை என்பது உண்மை. தலித்துகளிடையேவும் இந்த ஏற்றத் தாழ்வுண்டு. அம்பேத்கர் அழகாகச் சொன்னார், "A progressive order of reverance and a graded order of contempt" என்று. இப்படி ஒரு படி நிலை தத்துவம் இவ்வளவு வேரூன்றி இவ்வளவு பரவலாக இத்தனை நூற்றாண்டுகளாக இருப்பது வேறெந்த கலாசாரத்திலும் கிடையாது என்றே நினைக்கிறேன்.

எங்கள் வீடு மற்றும் இந்து உறவினர்கள் வீடுகளில் "சாதம்" என்றே சொல்வார்கள். "சோறு" என்று சொல்பவர்களை அவர்கள் பார்க்கும் பார்வைச் சொல்லும் வர்ணாசிரமத்தின் நெகிழ்வுத்தன்மையின் அலாதி வரலாறை. குழம்பை சாதத்தில் பிசையும் முறையில் கூடச் சாதிய எள்ளல் இருக்கும். "தொம்பன் குடிசை மாதிரி" என்ற சாதிய வசை மிகச் சாதாரணமாக வீசப்படும். அமெரிக்காவில் 35 வருடங்களாக வாழ்ந்து மிக உயரத்தை எட்டிய என் உறவினர் 2015-இல் இந்தியா போய் விட்டு வந்து வருத்தத்தோடு சொன்னது "நம் சமூகத்தில் சாதிய எள்ளல் என்பது சிறிதும் குற்ற உணர்வில்லாமல் மிக மிகச் சகஜமாகப் பேசப்படுகிறது" என்றார்.

வர்ணாசிரமம் என்பது வெறும் பொருளியல் ரீதியான பாகுபாடு அல்ல. காந்தி முதல் இன்று அநேக இந்தியரும் மிக எளிதாகச் சொல்லும் வசனம் "இதெல்லாம் பிறப்புலேயே இருக்கணுங்க". ஜெயகாந்தனை பிராமணராக ஏற்க மறுத்ததும் அதனால் தான். என் பிராமண அலுவலக நண்பர் புலால் உண்பார், துப்பாக்கி சுடுவார், கராத்தேயும் பயில்கிறார். காந்தி வர்ணம் பற்றிச் சொல்கிறார்:

"Varna means pre-determination of the choice of man's profession. The law of varna is that a man shall follow the profession of his ancestors for earning his livelihood. Varna therefore is in a way the law of heredity. Varna is not a thing that is superimposed on Hindus, but men who were trustees for their welfare discovered the law for them. It is not a human invention, but an immutable law of nature—the statement of tendency that is ever present and at work like Newton's law of gravitation. Just as the law of gravitation existed even before it was discovered so did the law of varna. It was given to the Hindus to discover that law. By their discovery and application of certain laws of nature, the people of the West have easily increased their material possessions. Similarly, Hindus by their discovery of this irresistible social tendency have been able to achieve in the spiritual field what no other nation in the world has achieved.Varna has nothing to do with caste.

Down with the monster of caste that masquerades in the guise of varna. It is this travesty of varna that has degraded Hinduism and India. Our failure to follow the law of varna is largely responsible both for our economic and spiritual ruin. It is one cause of unemployment and impoverishment, and it is responsible for untouchability and defections from our faith.

The Rishis after incessant experiment and research arrived at this fourfold division, that of teaching, of defending, of wealth-producing, and of manual service.

In ancient times there were automatic trade guilds, and it was an unwritten law to support all the members of the profession. A hundred years ago, a carpenter's son never wanted to become a lawyer. Today he does, because he finds the profession the easiest way to steal money. "

காந்தியின் வாழ் நாள் போராட்டம் அவர் இந்து மதம் என்று புரிந்துக் கொண்டதையும் அவர் முன்னெடுக்க நினைத்த சீர் திருத்தத்தையும் ஒன்றொடொன்று, முரன்பட்டாலும், இசைந்து போகச் செய்ய நினைத்துத் தத்தளித்தது. மேலேயிருக்கும் மேற்கோள் முட்டாள் தனமானது. புவி ஈர்ப்பு விசையென்பது இயற்கையில் பொதிந்த ஒன்று என்பதற்கும் வருணத்திற்கும் முட்டாள் தனமாக முடிச்சுப் போடுகிறார். இதில் கொடுமை இவர் பிறந்த பனியா குல தர்மத்தின் படி இவர் வெறும் வியாபாரம் செய்திருக்க வேண்டும். இப்படிப் பேசிய ஒருவரை அம்பேத்கர் மிகுந்த எதிர் உணர்வோடும் சந்தேகத்தோடும் பார்த்ததில் ஆச்சர்யமென்ன?

அப்பட்டமான முட்டாள் தனங்கள் அந்த மேற்கோளில் இருக்கிறது. ரிஷிகள் ஆராய்ச்சி செய்து வர்ணாசிரமத்தை கண்டு பிடித்தார்கள் என்கிறார் காந்தி. எந்த விதமான ஆராய்ச்சியும் யாரும் செய்ததாகத் சான்று கிடையாது. ஒரு தொழில் புரியும் வர்க்கத்தின் உறுப்பினர்கள் எல்லோராலும் பாதுகாக்கப்பட்டார் என்பது எழுதாத விதி என்கிறார். சான்று? தெரியாது. நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் தச்சு வேலைச் செய்பவனின் மகன் வக்கீலாக விரும்பியதில்லை ஆனால் இன்றோ அதிகக் காசு சம்பாதிக்க அதுவே வழி என்பதால் செய்கிறான் என்கிறார். நொந்து கொள்வதா சிரிப்பதா என்று தெரியவில்லை. இவர் ஏன் வக்கீலுக்குப் படித்தார்? ராஜகோபாலச்சாரியும் இதே மாதிரி முடி திருத்துபவரின் மகன் படிப்பதற்குப் பட்டனம் போய் விட்டால் கிராமத்தில் யார் முடி வெட்டுவார்கள் என்று உண்மையான கவலையோடு கேட்டார். இவரைத் தான் இன்று பல பிராமணர்கள் சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் பிதா என்று கொண்டாடுகிறார்கள். உண்மையில் வேறு காரணங்களுக்காகக் கொண்டாடுகிறார்கள்.

இந்தப் பிராமணச் சங்க உரையை நிகழ்த்திப் பல ஆண்டுகள் கழித்து இன்னொரு உரையிலும் வர்ணாசிரமத்தைப் போற்றுகிறார் ஜெயகாந்தன். உழவுச் செய்வோரை உயர் நிலையில் வைத்த குறள்களை மேற்கோள் காட்டி நாம் வர்ணாசிரமத்தை ஒப்புக் கொண்டால் தான் உழவுச் செய்வோரை, அத்தொழில் செய்ததற்காகவே, வந்தனைச் செய்ய முடியும் என்கிறார். திருக்குறள் எழுதப்பட்ட காலம் வேறு இன்றைய நிலை வேறு. இறைச்சி வியாபாரம் செய்பவன் நமக்காக உழைக்கவில்லை மாறாகத் தனக்குத் தெரிந்ததைச் செய்கிறான் அவனுக்கு வேறு தொழில் செய்யும் வாய்ப்பும் அதனால் அதிகப் பணமும் வந்தால் அதைத் தான் செய்வான் என்றார் முதலாளித்துவத்தின் தந்தை எனப்படும் ஆடம் ஸ்மித். "நாங்கள் சேற்றில் கால் வைக்கவில்லை என்றால் நீங்கலள் சோற்றில் கை வைக்க முடியாது" என்று தமிழ் சினிமா ஹீரோ பட்டனத்தில் இருந்து வந்திருக்கும் ஹீரோயினிடம் வாய்ச் சவடால் அடிப்பார். ஹீரோயின் குட்டை ஸ்கர்ட் போட்டிருக்க வேண்டும் காமிரா லோ ஆங்கிளில் இருக்க வேண்டும் என்பது சினிமா விதி. கோயில் அர்ச்சகரின் பிள்ளையும் சரி விவசாயியின் பிளையும் சரி தங்களுக்கு வேண்டியதைச் செய்ய வேண்டும்.

பாரதி பிராமணர்கள் பற்றி எழுதிய ஒரு கட்டுரையில் சொல்வார் அர்ச்சகர் வேலைப் பார்க்கும் பிராமணர்களுக்கு அக்கிராஹரத்தில் வீடு கிடைப்பது கஷ்டம் என்று. அவர்களுக்கே வர்ணாசிரமம் அந்த அளவு தான் உதவியது.

5th BCE-இல் ரோமின் பாட்டாளிகள் அதிகாரப் பங்களிப்புக்குக் கிளர்ச்சி செய்கிறார்கள். 494-287 BCE காலத்தில் நிறைய வேலை நிறுத்தங்கள், கிளர்ச்சிகள் ஆகியவற்றின் பலனாக அதிகார மையங்களும், பாதிரிமார் வேலைகளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பாட்டாளிகளுக்குத் திறக்கப்பட்டதோடு அவர்கள் இரண்டாம் நிலை குடி மக்கள் என்பது இல்லாமல் ஆனது என்கிறார் வரலாற்றாய்வாளர் மேரி பியர்ட். இந்தியாவில் இப்படியான எந்த உரிமைப் போராட்டங்களும் நிகழாததைத் தான் நீலகண்ட சாஸ்திரி வர்ணாசிரமத்தினால் எந்த உரசலும் சமூக அடுக்குகளுக்குள் நிகழ்ந்ததாகத் தெரியவில்லை என்கிறார். அப்படி உரசல் வரவில்லை என்பதும் உண்மை அந்த உரசலை உண்டாக்கும் அறிவுத் தளத்தை மழுங்கடித்ததும் வர்ணாசிரமமே என்பதும் உண்மை. "உனக்கு இது விதிக்கப்பட்டது. இது தான் விதி. இது கடவுளின் விதி. நூற்றாண்டுகளின் விதி" என்று சொல்லி அதைப் பிராமண-சத்திரிய எனும் மிக வலிமையான கூட்டணி கொண்டு நிலை நிறுத்தியதும் உண்மை. அமைதி நிலவியதா என்றால் ஆமாம். அந்த அமைதியின் விலை என்பது தனி மனித உரிமைகள் பற்றி முன்னெடுப்புகள் இல்லாத சமூகமாக இருந்ததா என்றால் அதுவும் உண்மையே. நன்மையைப் பேசுபவர்கள் அதற்குக் கொடுக்கப்பட்ட விலையையும் பேச வேண்டும். தனி மனிதன் என்பதும் தனி மனிதனின் உரிமைகள் என்பதும் இன்றும் இந்திய ஞான மரபுக்கு அந்நியமான ஒன்றே. தயவு செய்து அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக உதாரணங்களை எடுத்துக் கொண்டு வந்து எனக்கு மறுப்பு எழுதாதீர்கள்.

தன் உரையிலேயே ஜெயகாந்தன் சொல்கிறார், "மேற்றிசை அர்த்தப்படி உள்ள தனி மனித சுதந்திரம் நமது சமூகத் தர்மத்துக்குப் புறம்பானது". "அந்தரங்கங்கள் புனிதமானவை" எழுதியவர் ஆயிற்றே. அது தத்துவார்த்தமான புரிதலின் மேல் சொன்ன துல்லியமான கருத்து. அதற்கு அடுத்த வரியிலேயே வரலாற்றுப் புரிதல் இல்லாமல் சொல்கிறார், "இன்றைய முதலாளித்துவச் சமூக அமைப்பு முறைகளும், வியாபாரச் சீரழிவுகளும், நிலப் பிரபுத்துவக் கொடுமையும் ஹிந்து தர்மத்துக்குப் புறம்பானவை".

வர்ணாசிரமம் சுரண்டல் அற்ற முறை என்கிறார் ஜெயகாந்தன். அவர் இலக்கியம் பயின்றவர் ஆனால் வரலாறு அறியாதவர். சாஸ்திரப்படி சொத்து வைத்துக் கொள்ள அனுமதி மறுக்கப்பட்ட தலித்துகளை நோக்கி "உங்களை வணங்குகிறேன்" என்றார் காந்தி. அம்பேத்கர் "ஏன் அந்த யோசனையை அவருக்குப் பணம் அளிக்கும் பிர்லாவுக்கும் பஜாஜுக்கும் சொல்லலாமே" என்றார். செட்டியார்களைப் பற்றி அற்புதமான புத்தகம், "Caste and Capitalism in Colonial India: The Nattukottai Chettiars" by David West Rudner. செட்டியார்கள் எப்படித் தங்கள் ஜாதியினருக்கு ஒரு வட்டி விகிதமும் வேற்று ஜாதியினருக்கு அதிக வட்டி விகிதமும் வைத்திருந்தார்கள் என்பதை அட்டவனை ஒன்று சொல்லும். இந்தியாவில் வால்மார்ட் போன்று பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் அங்காடித் தொழிலில் இறங்குவதற்கு முக்கியமான எதிர்ப்பு நாடார் சமூகமும் அவர்களைப் போன்றவர்களிடமிருந்தும் தான் வந்தன. வர்ணாசிரமம் சுரண்டல் அற்றது என்று சொன்னதற்காகக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஜெயகாந்தனை நீக்கியிருக்கலாம் ஆனால் அவர்கள் அதை வேறு காரணங்களுக்குச் செய்தார்கள்.

மீண்டும் மீண்டும் எல்லா ஜாதியினரும் தங்கள் தொழிலில் அல்லது தங்கள் பரம்பரை உரிமைகளில் மற்றவர்கள் நுழைவதை விரும்புவதில்லை. இதைத் தான் வர்ணாசிரமம் சாதித்தது. யூத வெறுப்பு, யூதர்களின் பகிஷ்கரிப்பு, அடிமைத்தனம், கறுப்பினத்தவரின் ஒதுக்குதல் ஆகிய எல்லாவற்றிலும் முயற்சி செய்தால் நெகிழ்வுத் தன்மையைக் காணலாம். ஆனால் இங்கே யாரும் அந்த மாதிரிச் செய்வதில்லை. வர்ணாசிரமம் ஜாதியத்தின் ஆணி வேர். வர்ணாசிரமம் ஜாதியத்தின் ஊற்றுக் கண். இந்து மதத்தில் பெருமைக் கொள்ளவும், இந்திய மரபுகளில் பெருமைக் கொள்ளவும் நிறைய இருக்கிறது ஆனால் இந்த வர்ணாசிரமத்துக்கு ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு ஆதரவு தேடுகிறார்கள்?

கடைசியாக ஒன்று. காந்தி, பாரதி, நேரு, ஜெயகாந்தன் ஆகியோர் என்றும் எனக்கு ஆதர்சமே. காந்தி தலித்துகளுக்காக செய்தது மகத்தானவை. பாரதி அவன் காலத்தை கடந்தவன். ஜெயகாந்தனின் அந்த உரையிலும் சரி அவர் திருச்சியில் ஈ.வெ.ராவை மறுத்த உரையிலும் அவர் மிளிறும் தருணங்கள் பல. ராஜாஜி ஜாதி வெறியர் அல்லர் அதற்கு அவர் ஆட்சியில் இயற்றப்பட்ட கோயில் நுழைவுச் சட்டங்களும் அவர் வாழ்வின் நிகழ்வுகளும் சாட்சி. இதுப் போன்ற பதிவுகள் பெரும்பாலும் வேறொருப் பார்வைக்கான எதிர் வினை அவ்வளவு தான். இவை முழுமையான மதிப்பீடுகள் கிடையாது. 

Sunday, March 11, 2018

Rajaji's Child Marriage and Further Thoughts on Rajaji and His Biographer . Thank You Kamaraj Nadar.

Thanks to a recent Facebook exchange on Rajaji's biography "Rajaji: A Life" by Rajmohan Gandhi I flipped through the book I've. The very first chapter relating to Rajaji's childhood and marriage both stunned and appalled me and set of a train of thoughts relating to Rajaji and Rajmohan Gandhi. This is a rambling post. Be forewarned.

Rajaji was married to one Alarmelu Managammal, known as Manga in 1897 (note, the biographer does not give the year I got it from wikipedia). Manga, Rajmohan writes, was a 'child-wife'. Manga was 10 years old, Rajaji was 18-19 years old. As was the custom Manga lived with her parents till she attained puberty. Meanwhile Rajaji passes his law exam in 1900. Then, aged 12 and apparently having reached puberty Manga comes to Rajaji. Manga, gave birth to their first child a "day after her 13th birthday".

At that precise passage I was stunned and appalled. My daughter is 12 today and we cuddle and pet her calling her 'baby'. She's still a child. Another reason that this appalled me was because I recently listened to a lecture by one N.L. Rajah, a Brahmin lawyer, waxing very appreciatively of how ancient Indian law was 'Dharmic' in nature and that modern law was 'civil'. Being a Brahmin lawyer who is in love with, what else, tradition and heritage he presented 'Dharmic' law as some benign elastic legal framework that was idyllic. Societies and cultures have always had such structures and India was no exception but the progress towards Civil law is the true progress. One can talk about history as a set of facts but one cannot twist history and speak of it like a lover pining for a heyday. I'm making a specific point of the caste of the speaker because, in my opinion, that is central to his worldview.

Having been appalled at that passage of Rajaji's marriage I did a further quick research on Gandhi, Nehru, Patel etc. Of course, none of this is new news but let's string the facts together and contrast it with another society to emphasize the differences.

Chakravarthy Rajagopalachari (Image courtesy wikipedia)

Gandhi and Kasturba were married in 1883 when Gandhi was 13 and Kasturba 14. First son Harilal was born in 1888 when Kasturba was 19. Jawaharlal and Kamala were married in 1916 when Jawaharlal was 27 and Kamala was 16. Indira Gandhi was born 1917 when Kamala was 17.

About Patel, here is Rajmohan Gandhi himself, "Vallabh must have been 17 or so at his own wedding. Jhaverba, the bride Ballabh's parents, uncles and aunts had chosen for him, was 12 or 13". Patel "seldom talked" about his wife says Rajmohan Gandhi. Jhaverba, like Kamala, died young.

Lal Bahadur Shastri and Lalita were married in 1928 when Shashtri was 24 and Lalita was 17. Rajendra Prasad was married when he was 12 years old. Rabindranath Tagore married Mrinalini Devi in 1883 when he was 22 and she was 10. Tagore not only had a child-wife but gave one of his daughters in a similar marriage. Bharathiar too had a child-wife. Tilak, we learn, was married when he was 16. I'm sure his wife was not 17, to say the least. Sarvapalli Radhakrishnan married Sivakamu in 1903, he was 16 and she was 10.

On a personal note, my maternal grandmother was married to my grandfather when she was a child. Her elder sister who had earlier married my grandfather had died leaving behind two children. So my grandmother was taken around during a festival and before she knew what was happening she was married off. Sadly, she became a widow in her early 20s and by the time she herself had had 5 children, 4 daughters and a boy. The youngest child was barely 6 months old. Two blessings she had. One was that my grandfather left behind considerable property and two was that she was not Brahmin but a Mudaliar. Her brother had in the meantime married a Christian under the DK self-respect marriage movement in the late 1930s. This brother ensured that the sister did not endure traditional horrors of widowhood that, while not as horrendous as Brahminical customs, were still horrible. Rajah happily talked of how widows were treated in Dharmic law without a word about the horrible state of widows until very recent times. My maternal grandmother, named Janaki, would in later years allude to her name and say "well anyone named Janaki has to suffer".

On and on and on the story goes. Many of these leaders, almost all, were upper caste, mostly Brahmins. To be fair to them most, except Tagore and Bal Gangadhar Tilak, decisively turned against child marriage in later years. The passage of reform bills relating to marriageable age for girls roiled the Hindu community much like how gay marriage bills are roiling the Christian societies of the west today. This is a comment not meant to say one religion or the other was blemish free and egalitarian. No. Not at all. No society is egalitarian to begin with. It is a journey. What I've distaste for is the jingoism that is coloring intellectual discourse in India today where anything past is presented as idyllic and everything in the present is traced back to extremely tenuous precedents of the past. I'll write a detailed critique of Rajah's address later.

Now, I contrasted the marriages of America's founding fathers.

Here's another fact to muse. We know more, much more, about Martha Washington than we do of Rajendra Prasad's wife. George Washington was married to Martha Dandridge in 1759, he was 27 and she was 28. Even more surprisingly, Martha was a widow and her husband had died only 2 years earlier. George Washington married a widow.

Thomas Jefferson and Martha Wayles were married in 1772. He was 29, she was 24 and a widow. Martha Wayles's was first married when she was 18 and widowed at 20.

The marriage of John and Abigail Adams is the stuff of legend. Their marital relationship has been studied a lot and Abigail holds a special position in the history of America's first ladies. He was 29 and she was 20 when they married in 1764.

Alexander Hamilton married Elizabeth Schuyler in 1780, he was nearly 25 and she was 23. Benjamin Franklin and Deborah Read married in 1730, he was 24 and she was 22 and a divorcee. Deborah had first married when she was 12 and separated from her husband at 17 in 1722.

It is interesting to note that these ladies all have pretty detailed wikipedia pages which only tells us that we know a good lot about them. While the Indian independence movement created a tectonic shift in how women were treated and charted a progressive course this short perspective gives us an idea of the place of women and the institution of marriage in that era in India. Barring Jawaharlal Nehru most Indian male leaders lacked a good relationship with women. Nehru loved women and women loved him back. Nehru loved women as mother, sister, daughter, friends and love interests too. Nehru, a westernized mind, was at ease with a woman who can share a swimming with him or a cigarette. To the prurient mind that is evidence of him womanizing and to the normal mind it is evidence of a man who related to fellow human beings.

Now, back to Rajmohan Gandhi as biographer and other observations.

Referring to the Brahmins, the caste to which Rajaji belonged, Rajmohan writes, "the quick minded Brahmins of South India". Ramachandra Guha writing about Gandhi going to England has this curious observation about the Brahmins and others. "Some brave Brahmins and Kshatriyas had also ventured overseas. The first valued textual learning (a sphere in which the West was clearly in the lead); the second were keen to acquire British manners and this ingratiate themselves with the overlord". What is it with these upper caste biographers of India that they, despite their education and the modern liberalism that surrounds them, could not help betraying their own caste prejudices? Ironically today Tamil Brahmins uniquely blame Nehru for being a westerner. Gandhi very eagerly aped the Englishman. Brahmins formed the bulwark of British administrative machinery thus earning the scorn of Brahmin and nationalist poet Bharathi. Bharathi mocked his fellow Brahmins for toadying up to the Englishman as lord.

So, how intelligent was this "quick-minded Brahmin" Rajaji. He failed in Tamil test. Interestingly that did not prevent him from graduating. Not too later Brahmin dominated Madras university syndicate would relegate study of Tamil to vernacular status. Rajaji passed in the 'second division' with 218/400 marks. Some quick mind that was. Later he passed the law exams in, lo behold, 'third division'. Put simply the quick-minded South Indian Brahmin was a below average student. I'm literally rubbing it in so it grates the minds of those who glibly pass through such passages and when pointed out cry 'nit picking'. Both Gandhi and Nehru too were very average students. Patel, was a better graduate and won a prize. Contrast this with the most academically accomplished leader of that era, Dr. B.R. Ambedkar. Gandhi, Nehru and Rajaji, their academic performances not withstanding were intellectual giants in later life.

I'm only trying to draw attention to biases of biographers. Rajmohan Gandhi and Ramachandra Guha, to be sure, are NOT bigots or casteist. They also lay out facts. A hagiography, which is what Rajmohan Gandhi's work is, is not propaganda. A hagiography misses opportunities for wider historical narratives that better contextualize the actions of the subject and that is what distinguishes a biography from hagiography. Hagiography will not contain blatant falsification or perversions of facts, if it did so it'd become propaganda or at worst a fiction. Guha and Gandhi are too decent for that.

When we read a book we bring to it a complex set of tools. Our own life experiences, our readings, our biases, our values all play a role in understanding the text. One can argue with my interpretations or even disagree but they've to establish a reasoning for doing that. Likewise I'd have to return such courtesy.

A common taunt I've seen Tamil Brahmin Hindutva employ towards Christians is "rice-converts". This is an interesting taunt. To the Tamil Brahmins who have been effectively marginalized as a political group in Tamil Nadu the advent of BJP provided a platform and a vent for long suppressed anger and habitual casteism. Unable to mock (or sometimes genuinely unwilling) other lower castes in Hinduism, their usual punching bags, they've now turned to mocking other religions, notably Christians, of whom a vast majority are Dalits. It is beyond the pale that they would employ such a loaded term for mocking. But the term has a history.

Manga, Rajmohan Gandhi writes, gave alms on Saturday, "Manga stored cereals for the purpose in tin vessels near the front door: rice for the Brahmins, and harder grain, rage or kambu for the others". Imagine that scene for a moment. She's not giving it personally. She just leave the vessels by the door. It's not only an honor system but a system reflective of, as Rajah would put it,  a 'Dharmic' system. I wonder if any lower caste man or woman would've had the temerity to pinch rice from the rice vessel or if a Brahmin would indeed have touched with his left foot the ragi vessels? What ensures that each pick their own? A centuries old 'Dharmic' system. This imagery was a realization only as I started typing the passage. This is why I always consider writing and debating as occasions that provide greater realizations.

Reading Mary Beard's SPQR and about slave revolts in ancient Rome I was reminded of K.A. Nilakanta Sastry's 'History of South India' where he'd have mused about the Varnashrama system and about the lack of friction while also acknowledging lack of records. Records, in India, were mostly written by Brahmins at the employ of Kshtariyas. Sure, one could make the case that Varnashrama kept the peace but there's a price for that peace and that often is forgotten or is intentionally white-washed.

The opening chapter on Rajaji dealing with early life also gives an idea of how advantageous it was to be a Brahmin. Attending a school in Bangalore Rajaji stand at a hostel for Brahmins. A lower caste boy could not only ill-afford schooling at a town that was not his home town he, I'm omitting 'she' because that was unthinkable, would not at all find places to stay. In college also he used a hostel run by one Biligiri Iyengar for "students from Mysore". The biographer did not give details as to how a Thorapalli born Iyengar stayed there. Possibly as a student coming from a Bangalore school he got in. The point being the network that he was able to tap simply because of an accident of birth and in no way connected whatsoever to any academic distinction which, of course, he showed nothing of. "Being Brahmin, being modern" by Ramesh Bairy goes into the advantages of being Brahmin in the Mysore state in great detail. Educational policies well into the 1950s were tilted to the advantage of Brahmins.

With that backdrop think of how Rajaji happily introduced the educational reform bill that eventually led to not only his downfall but to him being vilified, very unjustifiably, as a casteist Brahmin. Casteist Brahmin Rajaji surely was not. The opening chapter alone cites incidences of Rajaji standing up for Dalits and associating, much to the chagrin of his community, with Muslims. But it is also undeniable that Rajaji, a child of privilege, did not bring to the issue the understanding and compassion that Kamaraj, an illiterate non-Brahmin, did.

Rajaji's bill nonchalantly advised students coming from "occupational communities" to go home, when school is over for the day, to learn crafts from their father. The girl children were advised to learn from their mothers. The language reeks of arrogant Brahminism. Even in the face of mounting political opposition Rajaji, who became Chief Minister without facing an election and never understood the principles or spirit of democracy, dug in his heels and became even more obdurate. On this most pivotal event Rajmohan Gandhi completely fails as biographer because he's not one. Where Rajaji was more intent on balancing the budget and cheerfully sacrificing educational progress for the citizenry Kamaraj, shaped by his life, was more revolutionary. Notably, the panel set up by Kamaraj was headed by N.D. Sundaravadivelu, a non-Brahmin.

I had earlier written on Facebook about this.

According to the orders passed (see https://web.archive.org/…/ww…/cd50years/g/12/28/12280V01.htm and https://web.archive.org/…/ww…/cd50years/g/12/28/12281301.htm) school hours were to be shortened and the orders said that children could learn crafts from their fathers and girl children could help their mothers at home. The language in the orders is patriarchal, patronizing and rests on a very romantic notion of learning crafts. 
Rajmohan who had a privileged upbringing like his subject could not fathom why that order, passed by a devout Brahmin in a country like India, which even then, like today, was deeply mired into casteism, could be seen as casteist order. Failing to appreciate the opposition and to present the opposition as mere blind opposition is a failure of Rajmohan as biographer but then he's no biographer or historian. Let me make this clear, giving sources, adopting academic looking references, supplying quotes etc alone are not sufficient to make anyone a historian or a biographer. By that token this incognito blogger too could claim that status. I know my limits. 
What is worse Rajmohan Gandhi inserts language that the even the order did not intend. He writes, "school children would spend the two hours gifted to them in learning creative skills from parents, relations and neighbors". One, village craftsmen were anything but creative artists. This is chicanery that only an upper caste biographer talking about a upper caste subject, his own grandfather, could happily say. Referring to girls learning from mothers this biographer wannabe doesn't even realize that most of those mothers (and even in Brahmin households) were illiterate and could impart nothing of educational value to a girl child. Now contrast this with how Nehru treats his sisters. Nehru writes to his sisters letter after letter about books to read and he discusses with them as equals. That is the difference between a well intentioned man who nevertheless remained a Brahmin patriarch at heart and a truly progressive Brahmin who could break free of his mould.

As Tamil Nadu reeled under food rationing Rajaji advised people in a broadcast to 'pray for rains'. When Nehru visited a famine ravaged part of India the people, as usual, were cheering his name and he cried "I've failed you and I don't deserve this". Nehru sent letters to US and Russia pleading for help. Finally it was Indira Gandhi who, facing humiliating conditions that US stipulated for famine relief, launched Green Revolution and ended the sad cycle of famines in India. But then Nehru, unlike Rajaji, was a Brahmin only in name and to Nehru his caste and religion were accidents of birth that he did not put much stock in. This is not to say Nehru, as it is alleged today, was divorced from his heritage or the heritage of the country he was born in. Nehru's ashes, after his cremation, were sprinkled, per his instructions, upon the Himalayas and immersed in Ganges.

Oh and one final note. Let us not learn about Rajaji in order to pelt stones at Nehru or learn about Ambedkar to vilify Gandhi or read Gandhi to act sanctimonious about Ambedkar. Let us learn about these great men because they all deserve to be studied and learned about. Let us discover something of ourselves in that process, good and bad. Let there be passionate intellectual discourses with passion for just knowledge and facts, not bigotry.

Let us set the record straight on Rajaji against the decades old hate filled propaganda but let's do it honestly without white-washing his history or using him as foil to besmirch others, especially Jawaharlal Nehru.

References:


  1. Rajaji: A life - Rajmohan Gandhi
  2. Gandhi: Before India - Ramachandra Guha
  3. Patel: A life - Rajmohan Gandhi
  4. Radhakrishnan: A Biography - Sarvepalli Gopal
  5. Being Brahmin, Being Modern: Exploring the lives of Caste today - Ramesh Bairy
  6. https://en.wikipedia.org/wiki/George_Washington
  7. https://en.wikipedia.org/wiki/Martha_Washington
  8. https://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_Jefferson
  9. https://en.wikipedia.org/wiki/Martha_Jefferson
  10. https://en.wikipedia.org/wiki/John_Adams
  11. https://en.wikipedia.org/wiki/Abigail_Adams
  12. https://en.wikipedia.org/wiki/Alexander_Hamilton
  13. https://en.wikipedia.org/wiki/Elizabeth_Schuyler_Hamilton
  14. https://en.wikipedia.org/wiki/Benjamin_Franklin
  15. https://en.wikipedia.org/wiki/Deborah_Read