Friday, September 22, 2017

பெரியார் பற்றி பி.ஏ.கிருஷ்ணன் கட்டுரையும் பிராமணத் துவேஷமும்

எழுத்தாளர் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் ஈ.வெ.ராமசாமி பற்றி ஆங்கிலத்தில் உக்கிரமான கட்டுரை ஒன்றை எழுதப் போக இணையத்தில், வேறெங்கே, கொதித்தனர் பலர். பலரின் கொந்தளிப்புகளுக்கு ஒரு ஸாம்பிள் பூ.கோ. சரவணன் என்கிற பிரபலமான பத்திரிக்கைகளில் அவ்வப்போது எழுதுபவருமானவரின் பேஸ்புக் பதிவு. எல்லா ஈ.வெ.ரா பக்தர்களையும் போல் சரவணன் கருத்தை எதிர்கொள்ள எழுதியவரின் ஜாதியை வைத்துக் கீழ் தரமாக எழுதியுள்ளார்.



என் போன்றவர்களும் கிருஷ்ணன் போன்றவர்களும் பெரியார் வெறுப்பரசியலில் ஈடுபட்டதாக மீண்டும் மீண்டும் சொல்வது பெரியாரின் எழுத்துக்களை வைத்து மட்டுமல்ல அவரைத் தங்கள் ஆதர்சமாகக் கொண்டவர்கள் பொது வெளியில் எழுதுவதை வைத்து தான். சரவணனின் பதிவில் பிண்ணூட்டமிட ஒருவர் என்னையும் குறிப்பிட அதற்கு மறுமொழியிட்ட ஒருவர் “இங்கே அம்பிகளை ஏன் கூப்பிடுகிறீர்கள். அவர்களுக்கு மூளை உள்ளதா” என வினவினார்.

பி.ஏ.கிருஷ்ணன் எனக்கு முதலில் பரிச்சயமானது சில வருடங்கள் முன் நேரு பற்றி அவர் எழுதிய கட்டுரைக்கு இந்துத்துவரான நீலகண்டனின் மறுப்புரைக்கு நான், நேருவின் மீதுள்ள பற்றாலும் உண்மைக்குப் புறம்பானதை மறுக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும், விரிவான எதிர் வினையாற்றிய போது. அன்று முதல் அவர் நண்பரானார். எங்களுக்குள் நேரு, காந்தி, இந்திய விடுதலைப் போராட்டம், வரலாறு என்று பல விஷயங்களில் ஒத்தக் கருத்துகள் உண்டு. ஆனால் பொருளாதாரம், மார்க்ஸியம், ஸ்டாலின் (ஜோசப்) என்று சில விஷயங்களில் எதிர் துருவங்களும். எல்லா விஷயங்களிலும் ஒத்தக் கருத்துடையவர்கள் கிடைப்பதரிது. அது சுவாரசியமாகவும் இராது. முழுவதும் எதிர் கருத்துடையவர்களுடன் நட்பு வைத்துக் கொள்வதும் சிக்கலே. வயதில் அவர் என் தந்தையின் வயதொத்தவர் ஆயினும் இளையவர்களோடு மிக நட்போடு பழகும் பண்பாளர். நான் மூர்க்கமாக எதிர்ப்பவரிடமும் நான் ஏதாவது கற்றிருக்கிறேன் பி.ஏ.கே சுட்டும் நூல்களைத் தேடிப் படித்திருக்கிறேன், சில சமயம் அவரை மறுப்பதற்காகவும்.

தமிழ் நாட்டில் இன்று மிக மனச் சோர்வைத் தரும் விஷயம் உரையாடல் என்பதே, அதுவும் எதிர் தரப்போடு, மிகவும் அருகிவிட்ட ஒன்று. வரலாற்றைப் பேசுவது கிட்டத்தட்ட மறைந்துவிட்டது. கோயபல்ஸே வெட்கப்படும் அளவுக்குப் பிரச்சாரம், ஓங்கி ஒலிக்கின்ற பிரச்சாரமே, ஓங்கியிருக்கிறது. ஜெயமோகன் எழுதினால் படிக்காமலே, ‘இந்துத்துவா’, ‘மலையாளி’ என்று வசைகளே பதில்கள். கிருஷ்ணன் போன்றவர்கள் எழுதினாலோ ‘பாப்பான்’ என்பதே பதில். ‘பார்ப்பன அடிவருடி’, ‘கிறிஸ்தவன்’ என்பவை என்னை நோக்கி பதில்களாக வரும். இந்துத்துவத்தையும் பிராமணத் துவேஷத்தையும் எதிர்க்கும் கிருஷ்ணனும் என் போன்றவர்களும் மாறி மாறி வசைகளை ஒவ்வொரு தரப்பிடமும் வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டுள்ளோம். எதைக் குறித்தும் ஒரு விலகலோடு அகடெமிக்காகப் பேசுவது தமிழ்ச் சூழலில் மிக மிகக் கடினமாகிவிட்டது. மோசமான கருத்தையும் அகடெமிக்காக எதிர் கொள்ளும் பண்பும் அறவேயில்லை பெரும்பாலோரிடம்.

சரி எத்தனையோ பேர் கிருஷ்ணனை திட்டியிருக்கிறார்களே பூ.கோவின் பதிவைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பதில் சொல்வானேன்? பூ.கோ,  இளைஞர், மிகச் சாதாரணக் கிராமத்தில் இருந்து முன்னேறி சமீபத்தில் பெரும் கவனத்தை ஈர்த்தவர், அதிகம் படிப்பவர், நிறைய எழுதுகிறார், பல மாணவர்களோடு உரையாடுகிறார் அவருக்குள் இத்தகைய துவேஷம் இருப்பது மிகத் துரதிர்ஷ்டமானது மட்டுமல்ல பெரியாரின் நிழல் எத்தகைய தாக்கத்தை அப்படிப்பட்டவருள்ளும் ஏற்படுத்துகிறது என்பதாலேயே.

பூ.கோவும் நானும் சில காலம் பேஸ்புக்கில் நட்பாக இருந்திருக்கிறோம் பரஸ்பரம் நேருவின் மீதுள்ள பற்றால் இணைய முடிந்தது. ஓரிரு முறை அவரை அழைத்தும் பேசியிருக்கிறேன். சமீபத்தில் அனிதாவின் மரணத்தின் போது நான் இட ஒதுக்கீடு, கல்வியின் தரம், நான் கல்லூரிக்கு விண்ணப்பித்த வருடம் நடந்த 5 மார்க் கூத்து ஆகியவற்றைத் தொகுத்து என் பார்வையாக எழுதிய குறிப்பினால் எரிச்சலுற்று பூ.கோ பேஸ்புக்கில் என்னை நட்பு விலக்கம் செய்து விட்டாரென்று நண்பர்கள் தெரிவித்தார்கள். நேரு பற்றிய ஒற்றுமையைத் தவிரத் திராவிட இயக்கம், இட ஒதுக்கீடு, பொருளாதாரம் என்று பல விஷயங்களில் வேறுபாடு. ஓரிரு முறை பிராமண வெறுப்பு, இடை நிலை சாதியினரை மென்மையாகக் கையாளுவது குறித்துக் கேள்விக் கேட்டபோது கிடைத்த பதில்கள் இந்த நட்பு ரொம்ப நாள் நீடிக்காது என்பதை உணர்த்தியது. எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது. நஷ்டமில்லை.

ஈ.வெ.ரா யூதர்களை மற்றவர்களின் உயிரை உரிந்து வாழ்பவர்கள் என்று குறிப்பிட்டுவிட்டு பிராமணர்களும் அப்படியே என்று மார்ச் 20 1938-இல் எழுதியதைக் குறிப்பிட்ட பி.ஏ.கே அக்காலக் கட்டம் ஹிட்லரின் கொடி உயரப் பறந்த காலம் என்றும் இந்த மேற்கோளைச் சொன்னவர் ஈ.வெ.ரா என்று தெரியாமல் நாஜிக்களின் வரலாறுத் தெரிந்த யாரும் படித்தால் அந்த மேற்கோள் ஏதோ ஒரு நாஜி செய்தித்தாளில் வெளிவந்திருக்கும் என்று நினைக்கக் கூடும் என்கிறார். ஈ.வெ.ராவை ஹிட்லர் என்று சொல்லுமளவுக்குப் பி.ஏ.கே வரலாறுத் தெரியாத முட்டாளோ வன்மமம் மட்டுமே அறிவில் குடிக் கொண்டவரோ அல்லர். அந்த மேற்கோள் அப்பட்டமான நாஜித்தனம் என்பது வரலாற்றைப் படித்தவர்கள் ஒப்புக் கொள்வார்கள்.



“ஆரிய இனவாதம் பேசிய அன்னிபெசண்ட், தயானந்தர், திலகர் எனும் பெரும் குழுவிற்கு எதிர்வினையாகவே திராவிட இயக்கம் திராவிட இனவாதம் பேசியது என மூச்சு கூட விடமாட்டார்.” என்று பூ.கோ கொதிக்கிறார். 

கட்டுரையின் நோக்கம் திராவிட இயக்கத்தின் வரலாறுப் பற்றியதல்ல. ஒரே வரியில் மிகச் சிக்கலான ஒரு காலக் கட்டத்தையும் அது உருவாக்கிய சிக்கலான மனிதர்களையும், மிகுந்த முரன்களைத் தன்னகத்தே கொண்டு எழுந்த திராவிட இயக்கத்தையும் பொதுப் புரிதலில் இருக்கும் ஒற்றைப் படையான சித்திரத்தை ஒட்டிய வாக்கியத்தைப் பிஏகே ஒற்றைப்படையான பார்வையைக் கொண்டுள்ளார் என்று குற்றம் சாட்டிவிட்டுச் செய்கிறார் பூ.கோ. பிஏகே செய்தது ஒற்றைப்படையென்றே வைத்துக் கொண்டாலும் அதற்குப் பதில் இன்னொரு ஒற்றைப்படையா?

“நான் ஏன் நாத்திகன் ஆனேன் என்கிற பகத்சிங் நூலையும், ரஸ்ஸல் அவர்களின் கிறிஸ்தவ மதம் மீதான விமர்சன நூலை தமிழிற்குக் கொண்டு வந்தவரும் பெரியார் என்பதோ மறந்து போயிருக்கும்.” என்கிறார் பூ.கோ. 

நாத்திகம் என்பதை இந்திய ஞான மரபுக்கு சொல்லிக் கொடுக்க ரஸ்ஸல் தேவையா? பூ.கோ கொஞ்சம் ஜெயமோகனைப் படிக்கலாமே. ஆத்திகத்தில் பல படி நிலைகள் உண்டு. சாதாரணப் பூசைகள், எளிய நம்பிக்கைகள் என்று தொடங்கி உயரியத் தத்துவங்கள் நோக்கிச் செல்ல முடியும். அது போல் நாத்திகமும் பல படி நிலைகள் கொண்டது. ‘பரிசுத்த ஆவியிலே இட்லி வேகுமா’, ‘பிள்ளையார் போன்ற பிறப்புச் சாத்தியமா?’ என்பதெல்லாம் ஆரம்பப் படி நிலை. அங்கிருந்து எத்தனையோ தத்துவார்த்தமான மேல் படி நிலைகள் நோக்கிச் செல்ல முடியும் ஆனால் தமிழ் நாட்டில் பெரியாரின் கருணையால் உண்டான நாத்திகம் பாமரத்தனமான நாத்திகத்திலேயே நின்றுவிட்டது. அதனால் தான் இன்று பெரியாரும் மடாதிபதியாகிவிட்டார். ‘தி.க.காரர்கள் நாத்திகர்களல்ல அவர்கள் கடவுள் பெரியார்’ என்றார் ஜெயகாந்தன். பெர்டிரண்ட் ரஸ்ஸல் பெரும் அறிவு வீச்சுக் கொண்டவர் அவரை ஏதோ தெரு முனை நாத்திகவாதியாகச் சுருக்கிப் புரிந்துக் கொண்டவர்கள் திராவிட இயக்கத்தினர். இன்று எந்த மேலை நாட்டுத் தத்துவ மேதையும் ரஸ்ஸலின் அந்நூலை இடது கையால் கூடப் பொருட்படுத்த மாட்டார். இந்துத்துவர்கள் அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டும் ரிச்சர்ட் டாக்கின்ஸின் புத்தகமும் அப்படியே.

பூ.கோ பொங்குகிறார் “ராமாயணத்தை மிக மட்டமாக அணுகினார் என்கிற நீங்கள் அவர் புராணங்கள், தமிழிலக்கியங்களின் பெண்ணடிமைத்தனத்தையும் சாடினார் என மறந்தும் மூச்சுவிடாதீர்கள். புராணங்கள் புனிதப்படுத்தப்படுவதை மட்டுமல்ல கண்ணகியை புனிதப்படுத்தியதையும் பெரியார் கேள்வி கேட்டார். உங்களுக்கு வசதியானது தான் கண்ணில் படும்.” 

பிஏகே என்ன பிராமணர் என்பதாலா ஈவெராவின் ராமாயணம் பற்றிய கருத்தை மறுக்கிறார். ஜெயகாந்தன் கூடத்தான் ஈவெரா இலக்கியம் பற்றிப் பேசியதையெல்லாம் புறந்தள்ளியிருக்கிறார். இலக்கியம் மற்றும் தத்துவங்களின் புலமைக் கூட அல்ல அறிமுகம் கொண்டவர்கள் கூட ஈவெராவின் நாத்திகம் பற்றிய கருத்துகளைச் சின்னப் புண்ணகையோடு கடந்துவிடுவார்கள்.



“சவார்க்கர் மகத்தான தேசபக்தர். அவர் மன்னிப்பு கேட்டதும், வெறுப்பரசியல் செய்ததும் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் பார்வையில் தனி அத்தியாயம். சவார்க்கர் காந்தி கொலை பற்றி உங்கள் கருத்து எனச் 'சவார்க்கர் தேசபக்தர்' என்கிற பதிவில் கேட்டதற்கு 'அது தனிக்கதை' என்ற நடுநிலையாளர் அவர்”.
 பிஏகே கட்டுரை எழுதியது பெரியார் போன்று வெறுப்பரசியல் செய்தவர் எப்படி ஏற்புடையவர் ஆனார் என்பது பற்றி. எதிர்வினையோ எங்கெங்கோ அலைகிறது பூ.கோவின் சினத்தில். எதையெல்லாம் சொல்லி அடிக்க முடியுமோ அதையெல்லாம் சொல்லி அடிக்கச் சினத்தில் தாறுமாறாக எழுதியிருக்கிறார் பூ.கோ.


பெரியாரின் பங்களிப்பை மிகத் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார் பிஏகே, “Periyar was a selfless and incorruptible man of considerable personal charm. He spent his long life tirelessly working in support of what he believed in and against what he detested. What he believed in were self-respect, rationalism, gender equality and his own version of social justice. What he detested were caste discrimination, Gandhi, god, religion, Brahmins and the then-prevailing idea of India.”

சவர்க்கருக்கு ஒரு நீதி பெரியாருக்கு ஒரு நீதியல்ல. பிஏகே அன்றாடம் இந்துத்துவர்களை ‘braying brigade’ என்று விளித்து அதி தீவிரமாகச் சண்டியிட்டுக் கொண்டிருப்பார் இணையத்தில். அது சரி சேறு வாரியிறைப்பது என்று முடிவானப் பின் எதற்கு உண்மைகளைச் சட்டைச் செய்ய வேண்டும்.

சவர்க்கரின் நினைவு நாளில் இந்துத்துவர்கள் களிக் கொண்டு எழுதுவார்கள் இன்னொரு பக்கம், “என்ன பெரிய வீர சவர்க்கர், மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதி மண்டியிட்டவர்’ என்பார்கள் பெரியார் பக்தர்கள். சவர்க்கரின் தியாகம் மகத்தானது. எனக்கு அவரின் பிந்நாள் அரசியல் ஒவ்வாதது அதற்காக அவர் தேசத்துக்காகச் செய்த தியாகத்தை மறுக்க முடியாது.

இரட்டை ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டு நாடு கடத்தப்பட்டுச் சிறைக் கொட்டட்டியில் தனிமைச் சிறை, கடும் வேலைச் செய்ய விதிக்கப்பட்டவர். அவர் சகோதரரும் அப்படியே. அக்காலத்தில் ராஜாங்க எதிரி என்று தீர்ப்பளிக்கப்பட்டு நாடு கடத்தப்பட்டால் சொத்துக்களை அரசாங்கம் பிடுங்கிக் கொள்ளும். சவர்க்கர் சகோதரர்கள் குடும்பங்கள் சகலத்தையும் இழந்து நடுத்தெருவில் நின்றனர். சவர்க்கரின் சகோதரர் கை கால்களில் விலங்கிடப்பட்டு, தலையில் துணியைச் சுமந்தவாறு நாயைப் போல் தெருக்களில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். திராவிட இயக்கதின் எந்தத் தலைவரும் இத்தகைய தியாகத்தை என்றில்லை அதன் அருகில் வைக்கத் தகுந்த எந்தத் தியாகத்தையும் தேசத்துக்காகச் செய்ததில்லை என்பதே உண்மை. சவர்க்கர் 10 வருடம் மிகக் கொடுமையான சிறைவாசத்தை அனுபவித்து விட்டே அந்த மன்னிப்புக் கடிதத்தை எழுதினார். பாரதியும் மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதியிருக்கிறார். பெரியாரின் தனிப்பட்ட நேர்மையையும், கொள்கைக்காகப் போராடும் குணத்தையும் ஏற்க முடிந்த பிஏகே சவர்க்கரின் தியாகத்தை எப்படி மறுப்பாற். கவனிக்கவும், அரசாங்க அச்சுறுத்தலுக்குப் பயந்து ஈவெரா கம்யூனிஸம் பற்றிப் பேசுவதை நிறுத்துக் கொண்டதற்காக அவரை என்னவென்று அழைப்பது? சவர்க்கர் பற்றியும் இந்த மன்னிப்புக் கடிதம் பற்றியும் விரிவாக எழுதியிருக்கிறேன் (காண்க: http://contrarianworld.blogspot.com/2017/06/veer-savarkar-question-his-politics-not.html )


“அம்பேத்கர்-பெரியார் வாசிப்பு வட்ட சிக்கலின் போது இந்து மதத்தை விமர்சிக்கும் வரிகளை அம்பேத்கரின் வரிகளை விநியோகித்ததற்கு 'இஸ்லாம் மதத்தைப் பற்றி விமர்சித்தது எல்லாம் சொன்னால் என்ன ஆகும்' என முத்தை உதிர்த்தார்”. 

அம்பேத்கரின் ‘Thoughts on Pakistan’ அப்பட்டமான இஸ்லாமிய எதிர்ப்புக் கருத்துகள் கொண்டது தான். அம்பேத்கர் இந்து மதத்தைத் தூற்றியதை களிப்போடு பகிர்ந்துக் கொள்வோர் அவர் இஸ்லாமியர், கிறித்தவர்கள் பற்றி எழுதியதை மௌனமாகக் கடந்து செல்வதைச் சுட்டிக் காட்டுவதில் என்ன தவறு? 



“பெரியார் இட ஒதுக்கீட்டை காப்பாற்ற அயராது போராடினார் என ஆதாரங்களோடு அடுக்கிய போது நீங்கள் உடனே க்ரான்வில் ஆஸ்டினே சொல்லிவிட்டார் என ஒரு வாதத்தை முன்வைத்தீர்கள். காங்கிரசே சுயமாக இட ஒதுக்கீடு தந்தது, 'பாவம் பெரியார் ஓரமாகப் போராடினார்' எனத் தட்டி கழித்தீர்கள். க்ரான்வில் ஆஸ்டினின் ஆய்வுகளிலும் இடைவெளிகள் உண்டு, போதாமைகள் உண்டு என விக்ரம் ராகவன் முதலிய அறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்கள். சுனில் கில்நானி முதல் சட்டத்திருத்தத்திற்குப் பெரியார் முக்கியக் காரணம் என்கிறார்.” 

பெரியார் இட ஒதுக்கீட்டைப் பெற்றுத் தந்தார் என்பது மிகைப்படுத்தலே. தமிழ் நாட்டில் இட ஒதுக்கீடு என்பதற்கு ஜாதிவாரியான பிரதிநித்துவம் என்பதில் தொடங்கி மிக நீண்ட வரலாறுண்டு. சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் சம்பகம் துரைராஜன் என்பவர் இட ஒதுக்கீட்டிற்கு எதிராகத் தொடர்ந்த வழக்கில், எல்லோரும் சட்டத்தின் முன் ஒன்றே எனும் ஷரத்தின் படி தனக்கிருக்கும் சம உரிமையை அது பாதிக்கிறது என்று சொன்னார், அவர் சார்பில் தீர்ப்பு வந்தது. தமிழக அரசு, கவனிக்கும் இது குமாரசாஇ ராஜா தலைமையிலான காங்கிரஸ் அரசு, உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடுச் செய்தது. கிரான்வில் ஆஸ்டின் தன் புத்தகத்தில் எழுதுகிறார், உச்ச நீதி மன்றம் அப்போதிருந்த மன நிலையை யூகித்த சட்ட அமைச்சகம் நேருவின் மந்திரி சபைக்கு அரசியல் சாசனத்தின் அடிப்படை உரிமைக்கான ஷரத்தை மாற்றி அமைக்குமாறு ஒரு குறிப்பை அனுப்பியது. குறிப்புச் சென்ற ஒரு மாதத்திற்குள் உச்ச நீதி மன்றம் உயர் நீதி மன்றத்தின் தீர்ப்பை ஊர்ஜிதம் செய்தது.

நிச்சயமாகத் தமிழகத்தில் நடந்த போராட்டங்கள் ஒரு காரணமே. ஆனால் இந்த ஒரு பிரச்சிணையைத் தவிரக் கணன்று கொண்டிருந்தது வேறொன்று. ஜமீந்தாரி ஒழிப்புத் திட்டம். இதற்கும் நீதிமன்றங்கள் தனி மனித பொருளுடைமையின் அடிப்படையில் அத்திட்டத்தை ஒழித்துவிடுமோ என்று நேருவும், அம்பேத்கரும் மற்றவர்களும் அச்சப்பட்டனர். அப்புறம் கட்டுபாடற்ற பேச்சுரிமைப் பற்றியும் கவலை எழுந்தது பிரிவினையின் வரலாறுக் காணாத வன்முறையின் இடையே சிக்கித் தவித்த தேசத்தில். இதெல்லாம் ஒரு புயலாக உருவெடுக்க நேருவும் அம்பேத்கரும் முயல இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் முதல் சட்டத் திருத்தம் வந்தது. காக்காய் உட்காரப் பனம்பழம் விழுந்தது. பூ.கோ விக்ரம் ராகவன் கிரான்வில் ஆஸ்டினின் ஆராய்ச்சியில் இடைவெளிகளைச் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறார் என்கிறார். நான் தேடிய வரையில் அதற்கான ஆதாரம் கிடைக்கவில்லை. இணையத்தில் ராகவனின் தளம் ஒன்று கிடைத்தது அதில் ஆஸ்டின் இறந்த போது ராகவனும் மற்றவர்களும் எழுதிய அஞ்சலிகள் மற்றும் வேறொரு கட்டுரையில் ஆஸ்டினின் ஆராய்ச்சியில் குறைகள் இருப்பதாகவோ, இடைவெளிகள் இருப்பதாகவோ எழுதவில்லை. ஆஸ்டினின் சித்திரத்தை சற்றே விமர்சித்திருக்கிறார்கள் ஆனால் எல்லோரும் அவர் மிகப் பெரும் உழைப்பைச் செலுத்தி ஆராய்ச்சி செய்திருக்கிறார் அடிப்படை ஆராய்ச்சியில் தவறுகள் ஏதும் சொல்லவில்லை.

சுனில் கில்நானியும், ராமச்சந்திர குஹாவும் பெரியாரை ஒரு சிந்தனையாளராகவே முன்னிறுத்துகிறார்கள். ஆராய்ச்சியில் இடைவெளி என்கிறாரே பூ.கோ அது இவர்களுக்குப் பொருந்தும். பாரதி முதலானோர் ஒரு நீண்ட சமூக மாற்றத்திற்கான முயற்சிக்கு வித்திட்டவர்கள் என்பதை அவர்கள் அறியவில்லை. கில்நானி பெரியார் குறித்து, “ ‘பாம்பையும் பார்ப்பானையும் ஒன்றாகப் பார்த்தால் பார்ப்பானை முதலில் அடிக்க வேண்டும்’ என்றார். இதை 19-ஆம் நூற்றாண்டில் ஒரு தலித் இதைப் பேசியிருந்தால் கொல்லப்பட்டிருப்பான்”. பாவம் கில்நானி அவருக்கு ஜஸ்டிஸ் கட்சியின் வரலாறும் தெரியவில்லை, பெரியார் பணக்கார நாயக்கர் என்பதும் தெரியவில்லை. ‘பிராமணரல்லாதோர் சபை’ என்று ஒன்றை ஆரம்பித்து ‘பிராமணர்கள் நடு நடுங்க வேண்டும்’ என்று பிரகடனம் செய்தார்கள் பெரியார் அந்த விஷத்தை கக்கும் முன்பே.

பெரியார் இடைநிலைச் சாதிகளைக் கண்டித்தார் என்கிறார் பூ.கோ. இது ஜோக்.

கீழ் வெண்மனியில் 44 தலித்துகள், பெண்களும் குழந்தைகளும், கொடூரமாகத் தீயிட்டுக் கொளுத்தப்பட்ட போது ஈவெரா விஷம் கக்கினார், எரித்த நாயுடுகள் மேல் அல்ல, பிராமணர்கள் மீது (காண்க http://mugamoodireader.blogspot.com/2014/12/blog-post.html )

பூ.கோவும் இன்னும் பலரும் உடனே சுட்டுவது முதுகுளத்தூர் கலவரத்துக்குப் பின் ஈவெரா முத்துராமலிங்கத் தேவர் குறித்து வெளியிட்ட அறிக்கைகளை. இதற்கு முக்கிய ஆவணம் தினகரன் எழுதிய “முதுகுளத்தூர் கலவரம்’ (அப்புத்தகமும் டி.எஸ். சொக்கலிங்கம் எழுதிய ‘முதுகுளத்தூர் பயங்கரம்’ புத்தகமும் ஒன்றாக மயிலைநாதன் தொகுப்பில் ‘சிந்தனனை வெளியீடு’ வந்திருக்கிறது)
இம்மானுவேல் சேகரன் படுகொலைக்குப் பின் கைது செய்யப்பட்ட தேவர் பற்றி ஈவெரா சொல்கிறார், “தேவர் சிறைவாசத்தை நாமும் விரும்ப வில்லை என்றாலும், இந்தச் சூழ்நிலையில் அவரைச் சிறைப் பிடிக்காதிருந்தால் சாதிச் சண்டை நின்றிருக்காதென்பது உறுதி. அவர் வெளியிலிருந்த வரை கலவரம் நடந்து கொண் டிருந்ததும், கைது செய்யப்பட்ட பின் கலவரம் அடியோடு ஓய்ந்திருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.”

வார்த்தைகளைக் கவனிக்கவும். “தேவர் சிறைவாசத்தை நாமும் விரும்ப வில்லை”. மேலும் அந்த அறிக்கை முழுதும் (தினகரனின் புத்தகத்தில் இருந்து இந்தப் பகுதிகளைக் கீற்றூத் தளம் தொகுத்திருக்கிறது http://keetru.com/index.php/homepage/2009-10-07-11-18-55/2012-sp-1447863194/21151-2012-09-14-09-23-48 ) தேவரை மட்டும் தனி மனிதராக விமர்சிக்கிறார் ஈவெரா. கீழ் வெண்மணியில் சம்பந்தமேயில்லாத பிராமணர்களை ஒரு தொகுப்பாகவும், இனமாகவும் கரித்துக் கொட்டியவர் இப்போது கவனமாகத் தேவரை விமர்சித்தாரே தவிரத் தேவர்கள் என்ற ஜாதியை ஒன்றுமே சொல்லவில்லை. கீற்றுத் தளத்தில் இல்லாதது புத்தகத்தில் இருக்கும் முக்கியமான ஒரு குறிப்பு ஈவெராவின் மேற்கோள், “முதுகுளத்தூரில் நடக்கும் ஜாதிச் சண்டையை நிறுத்த நான் என் கருப்புச் சட்டைப் படையை அனுப்ப மாட்டேன். அங்கே போய்ச் சும்மா சாகவா? அல்லது தமிழனைத் தமிழன் சாகடிக்கவா? ஜாதிகள் ஒழிந்தாளொழிய சண்டைகள் தீராது”.

இந்து-முஸ்லிம் கலவரங்களை அடக்கத் தன் உயிரை பணையம் வைத்த மகாத்மா என் மனக்கண்ணில் ஒரு நிமிடம் வந்து மறைந்தார். தினகரனின் புத்தகத்தில் பெரியார் தேவர்களைக் கண்டித்தார் என்பதை நிறுவ பழைய விடுதலை இதழ்களில் இருந்து சில பக்கங்கள் புகைப்படமாகச் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. அதில் பெரும்பாலானவை வெறும் செய்திக் குறிப்புகள் பெரியாரின் தனிப்பட்ட கண்டனங்கள் அல்ல. ஆனால் அப்புகைப்படங்களில் இரண்டு என் கவனத்தை ஈர்த்தன.

“குறும்புக்கேள்விக்குப் பெரியார் சாட்டைப் பதில்” என்ற தலைப்பில் 16(10).10.57 அன்று வெளியான பத்தி. கத்தி வைத்துக் கொள்ளச் சொன்ன பெரியார் கைதுச் செய்யப்படவில்லை ஆனால் சமாதான விரும்பியான தேவர் கைதாகிவிட்டாரே என்ற கேள்விக்குத் தேவர் கைதுக்குப் பின் கலவரம் அடங்கியதை சுட்டிவிட்டு மிக விஷம் தோய்ந்த வார்த்தைகளைக் கொட்டுகிறார்.

“நான் கத்தி வைத்துக் கொள் என்று பேசுவதால் இது வரை எந்தப் பார்ப்பானுக்கும் ஒரு சிறு காயம் கூட ஒரு அடி கூட விழவில்லையே! ஏன்?

நான் குத்தச்சொல்லி உத்தரவு கொடுத்தால் தானே நடக்கும். சும்மாவா கொல்வோம் என்கிறோம். ஒரு நிபந்தனையின் மீது தானே சொல்கிறோம். இன்னது செய்யாவிட்டால் இன்னது நடக்கும் என்கிறோம். நீ பிராமணன் என்று சொல்லாமல் பூணூலைக் கழற்றி விடேன். அப்படிக் குத்துபம்படியாகச் சொல்வதாக இருந்தாலும் ரகசியமாகவா செய்வேன்? சர்க்காருக்கு இன்னின்னார் இன்னின்னாரை குத்துவார்கள் என்று பெயர் கொடுத்து அவர்களுக்கும் பாதுக்காப்பளிக்க ஒரு வாய்ப்பளித்துவிட்டுத் தானே செய்வோம்!”

“தூக்கிலிடப்படவும் தயாராகுங்கள்” என்ற அறிக்கையில் சொல்கிறார், “சாதி ஒழிபடவேண்டுமா வேண்டாமா? என்பதை முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள் தூக்குக் கயிற்றுக்கு உங்களைத் தயாராக்கிக் கொள்ளுங்கள். இளைஞர்களாயிருப்பவர்கள் இரத்ததில் கையெழுத்துப்போட்டு அனுங்கள், காந்தி சிலையை உடைக்கிறேன், பார்ப்பானை ஒழிக்கிறேன் என்று! ஒன்றுமில்லாத குப்பை சங்கதிக்கு முதுகுளத்தூரில் 30-40 பேர் செத்திருக்கிறார்கள்”

“முதுகுளத்தூர், நீடாமங்கலம் ஆகியவற்றில் பெரியார் எதிர்த்தது பிராமணர்களையா?” என்று கேட்டீர்களே பூ.கோ மேற்கண்டவைகளுக்கு என்ன பதில்?

பிஏகே கட்டுரை முழுதும் பெரியாரின் பிராமண எதிர்ப்புப் பற்றியே இருக்கிறதே என்று அங்கலாய்க்கிறார்கள். யாரொ வைத்த நெறுப்பில் யாரோ கொல்லப்பட்டு ஊரே ரணகளமாகும் போதும் “பார்ப்பானைக் ஒழிக்க வேண்டும்” என்று அறிக்கை எழுதும் மனோ வியாதிக் கொண்டவரைப் பற்றி வேறென்ன எழுத முடியும். காந்தியைப் பற்றி எழுதினால் தேச விடுதலை, சத்தியாகிரஹம் என்று எழுதலாம் அவர் எத்தனையோ விஷயங்களில் தன்னை ஈடுபடுத்தியிருந்தாலும், தீண்டாமை ஒழிப்பு உட்பட. நாம் என்ன செய்ய முடியும் ஈவெராவின் மூச்சும் பேச்சும் பிராமணர்களை ஒழிப்பதைப் பற்றியே இருந்தால் பிஏகே என்ன செய்ய முடியும்.

‘நாங்கள் பார்ப்பனர்களை எதிர்க்கவில்லை பார்ப்பனீயத்தைத் தான் எதிர்க்கிறோம்” என்று பெரியாரிஸ்டுகள் பம்மாத்துக் காட்டுவார்கள் ஆனால் பெரியார் பட்டவர்த்தனமாகச் சொன்னதை மேற்கோள் காட்டுகிறார் பிஏகே- “நீங்கள் வெறுப்பது பார்ப்பானையா? அல்லது பார்ப்பனீயத்தையா? அல்லது பார்ப்பனீயம் என்பது என்ன? என்ற கேள்விகளுக்குப் பதில் என்பது என்ன? பார்ப்பானில் இருந்துதானே பார்ப்பனீயம் வந்தது; எனவேதான் பார்ப்பான் ஒழிய வேண்டும் என்கிறேன். திருடனை வெறுக் கிறாயா அல்லது திருட்டை வெறுக்கிறாயா என்பதுபோல் இருக்கிறது; திருடனாக இருப்பதால்தானே அவன்திருடுகிறான்; எனவே இது அர்த்தமற்றதாகும். திருட்டுத் தனத்தை வெறுக்கும்போது திருடனையும் வெறுப்பதாகத்தானே அர்த்தம்? எனவே பார்ப்பானில் இருந்துதான்பார்ப்பனீயம் வந்தது; மூலத்தை ஒழிக்கப் பாடுபடுகிறேன்.”

பெரியார் தலித்துகளின் அறிவுத்திறன் மற்றும் அம்பேத்கர் குறித்தும் மிக அருவருப்பாகச் சொன்னதைப் பிஏகே ஆதாரத்துடன் சுட்டிக் காட்டுகிறாறர், “அவர் (அம்பேத்கர்) 10% இட ஒதுக்கீடு கேட்டார், அவர்கள் (பிராமணர்கள்) 15% கொடுத்தனர் ஏனென்றால் 25% கொடுத்தால் கூட 3 அல்லது 4 சதவீதம் தான் தகுதியானவர்கள் கிடைப்பார்கள் (தலித்துகளிடம்). அவர் பிராமணர்கள் எழுதிய அரசியல் சாஸனத்தில் கைக்காட்டிய இடத்தில் கையெழுத்திட்டார்”. சத்தியமாக இதை மட்டும் அன்றோ இன்றோ எந்தப் பிராமணராவது இப்படிப் பேசினால் கழுவில் ஏற்றியிருப்பார்கள். ஏற்றியிருக்க வேண்டும். தவறில்லை.

ஓரு இனமே அழிய வேண்டும் என்று மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதிய ஒருவர் சமூகத்தின் ஆசானாகக் கொண்டாப்படும் இடத்தில் அச்சமூகத்தினர் அதைச் சுட்டிக் காட்டிக் கூடப் பேசக் கூடாது என்கிறார்கள் இந்த நாஜிக்கள். அவரின் இந்த நாஜித்தனம் ஒரு சமூகத்தின் நாஜித்தனமாக உருவெடுத்திருக்கிறது என்பதைச் சமூகத்தைப் பற்றிக் கவலைக் கொள்ளும் எந்த மனிதனும் கண்டும் காணாமல் இருக்க முடியாது. இருக்கவும் கூடாது.

ஒரு இனத்தில் பிறந்தவன் இப்படித்தான் இருப்பான் என்றோ, பேசும் கருத்துகளுக்குப் பிறந்த இனத்தைத் தவிர வேறெதுவும் காரணமேயிருக்காது என்றும் பேசுவதும் அப்பட்டமான நாஜித்தனம் தான்.

ஜெயகாந்தனைப் பற்றிய ஆவணப்படம் எடுத்தவர் பிராமண எதிர்ப்பு பற்றிக் கேட்ட போது ஜெயகாந்தன் சினந்துச் சொன்னார், “நீங்க தான் பகைமையை மட்டும் மாத்திக்காம இருக்கீங்க, ‘தள்ளிப் போடா’ அப்படீன்னு சொல்ற பாப்பான் எங்க இருக்கான் இன்னைக்கு? இந்த வெற்றியைக் கொண்டாடுவீங்களா (அதை விட்டு விட்டு) அன்னைக்கு அவன் தாத்தா என் தாத்தாவைச் சொன்னான்னு சண்டைப் போட்டுகிட்டு இருக்கீங்க…சும்மா பகைமைக்குத் தூபம் போட கூடாது. தமிழன் அதைச் செய்யக் கூடாது. பகைமையை வெச்சுக்கிட்டாப் பேச முடியாதுல்ல. எதன் பேராலும் அதைப் பரப்புவது சரியில்லை’.

இன்று பூ.கோ அடைந்திருக்கும் உயரத்திற்கு அவர் குடும்பம், குறிப்பாக அவர் அம்மா, அளித்த ஊக்கமும் அவரின் உழைப்பும் காரணம். அவரைச் சுற்றி அவரைப் படிக்க ஊக்குவித்தவர்கள் அநேகம் பேர் என்கிறார் பேட்டிகளில். நல்லது. அந்த முக்கியமான ஆதரவு இல்லாமல் அனிதாவின் சக்திக்கு மீறிய சம்பவச் சூழலில் சிக்கித் தானே அவர் இறந்தார். உணர்ச்சிக்கு ஆட்பட்டு எதிர்ப்பவர்களையெல்லாம் பிறப்பைச் சொல்லிப் பேசுவதும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பைத் தாண்டி பொது விவாதத்தின் இன்னொரு தரப்பை கேட்கவே மாட்டேன் என்பதும் என்ன பண்பு?

References:

1. Working a democratic Constitution - Granville Austin
2. Vivek Raghavan on Granville Austin http://www.india-seminar.com/2010/615/615_comment.htm 
3. Raghavan’s obituary http://scroll.in/article/670221/How-Granville-Austin-beat-Delhi-babudom-to-write-his-book-on-the-Indian-Constitution
4. Periyar on Keezvenmani http://mugamoodireader.blogspot.com/2014/12/blog-post.html
5. P.A. Krishnan's article http://thewire.in/179688/periyar-ev-ramasamy-dravida-nadu-brahmins-dmk/
6. பார்ப்பன எதிர்ப்பா, பார்ப்பணீய எதிர்ப்பா "http://keetru.com/index.php/2014-03-08-04-41-26/2014-03-14-11-17-84/27587-2014-12-25-13-07-40?code=1&state=tt"
7. Pu.Ko Related interviews http://tamil.thehindu.com/opinion/columns/படிச்சிட்டுத்-திட்டு-என்பாள்-அம்மா/article8685663.ece
8. Pu.kO interview http://www.dinamalar.com/supplementary_detail.asp?id=37446&cat=1360&Print=1
9. EVR on Muthuramalinga Thevar (Excerpted from Dinakaran book by Keetru) http://keetru.com/index.php/homepage/2009-10-07-11-18-55/2012-sp-1447863194/21151-2012-09-14-09-23-48
10. A Thevar website http://thevarkalam.blogspot.com/2010/03/blog-post_2039.html
11. A Devendrakula Web site recounting the riots http://devendrarsangamam.blogspot.com/2008/11/1957.html
12. பூ.கோ. சரவணன் பதிவு https://www.facebook.com/pu.ko.saravanan/posts/1631893846841685

"தன் சாதிப்பற்றை விடாமல், வெறுப்போடு மட்டும் ஆளுமைகளை அணுகுகிறவர்களுக்கு மகத்தான தலைவர்கள், மக்கள் சேவகர்கள், அடையாளங்களைத் தாண்டி அயராது இயங்கியவர்கள் ஒற்றைப்படையாகவே தெரிவார்கள்.
பெரியாரை ஹிட்லரோடு ஒப்பிட்டு எழுதியிருக்கும் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் ஆரிய இனவாதம் பேசிய அன்னிபெசண்ட், தயானந்தர், திலகர் எனும் பெரும் குழுவிற்கு எதிர்வினையாகவே திராவிட இயக்கம் திராவிட இனவாதம் பேசியது என மூச்சு கூட விடமாட்டார். திராவிட நிலப்பரப்பில் அறிவுஜீவிகளே இல்லை என்றும் அதில் முளைத்த கள்ளிச்செடியே பெரியார் என்றும் ஒரு முத்தை உதிர்த்திருக்கிறார். இது தமிழ் அறிவுப்பரப்பை முற்றாகத் தட்டையாக அணுகும் மேட்டிமைப்பார்வை. 
பெரியாரின் நாத்திகவாதம் தட்டையானது என்கிற பி.ஏ.கிருஷ்ணன் இந்துவாக நம்பிக்கை அதன் மீது நம்பிக்கை இல்லாதவரும் இருக்கலாம் என்று எழுதிய முத்துக்கள் நினைவுக்கு வருகிறது. நான் ஏன் நாத்திகன் ஆனேன் என்கிற பகத்சிங் நூலையும், ரஸ்ஸல் அவர்களின் கிறிஸ்தவ மதம் மீதான விமர்சன நூலை தமிழிற்கு கொண்டு வந்தவரும் பெரியார் என்பதோ மறந்து போயிருக்கும். 
சவார்க்கர் மகத்தான தேசபக்தர். அவர் மன்னிப்பு கேட்டதும், வெறுப்பரசியல் செய்ததும் பி.ஏ.கிருஷ்ணன் பார்வையில் தனி அத்தியாயம். சவார்க்கர் காந்தி கொலை பற்றி உங்கள் கருத்து எனச் 'சவார்க்கர் தேசபக்தர்' என்கிற பதிவில் கேட்டதற்கு 'அது தனிக்கதை' என்ற நடுநிலையாளர் அவர். அம்பேத்கர்-பெரியார் வாசிப்பு வட்ட சிக்கலின் போது இந்து மதத்தை விமர்சிக்கும் வரிகளை அம்பேத்கரின் வரிகளை விநியோகித்ததற்கு 'இஸ்லாம் மதத்தைப் பற்றி விமர்சித்தது எல்லாம் சொன்னால் என்ன ஆகும்' என முத்தை உதிர்த்தார். நேரில் பார்த்து உரையாடிய போது, 'தேசியக்கட்சிகள் ஆட்சி செய்திருந்தால்
தமிழ்நாடு இன்னமும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்' என்றீர்களே பி.ஏ.கிருஷ்ணன். எப்படி என்று இன்றுவரை வியந்து கொண்டேயிருக்கிறேன். தமிழ் பரப்பின் அறிவுஜீவியாக ராஜாஜி மட்டுமே உங்கள் கண்ணுக்குத் தெரியக்கூடும். மகிழ்ச்சி.
பெரியார் இட ஒதுக்கீட்டை காப்பாற்ற அயராது போராடினார் என ஆதாரங்களோடு அடுக்கிய போது நீங்கள் உடனே க்ரான்வில் ஆஸ்டினே சொல்லிவிட்டார் என ஒரு வாதத்தை முன்வைத்தீர்கள். காங்கிரசே சுயமாக இட ஒதுக்கீடு தந்தது, 'பாவம் பெரியார் ஓரமாகப் போராடினார்' எனத் தட்டி கழித்தீர்கள். க்ரான்வில் ஆஸ்டினின் ஆய்வுகளிலும் இடைவெளிகள் உண்டு, போதாமைகள் உண்டு என விக்ரம் ராகவன் முதலிய அறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்கள். சுனில் கில்நானி முதல் சட்டத்திருத்தத்திற்குப் பெரியார் முக்கியக் காரணம் என்கிறார். வேறு பல அரசியல் அறிஞர்களும் அதையே வழிமொழிவதை ஆதாரத்தோடு அடுக்கினாலும் பெரியார் மீதான வெறுப்பால் 'ஆஸ்டினே அத்தாரிட்டி' என்றீர்கள். இட ஒதுக்கீட்டை தாராளமாகத் தந்த நேரு ஏன் பிற்படுத்தப்பட்டோர் இட ஒதுக்கீட்டிற்கான வாய்ப்பை 1953-ல் இழுத்து மூடினார் எனத் தெரிந்து கொள்ளலாமா? திறமைக்கு இட ஒதுக்கீடு தடை என உறுதியாகக் கருதிய நேரு மனம் உவந்து தானாகவே தமிழகத்திற்கு இட ஒதுக்கீட்டை ஈந்தார் எனக் கதை சொல்லுங்கள். கொஞ்சம் மெனக்கெட்டு இருக்கலாம். எதேனும் கேள்விகள் கேட்டால், 'பெரியாரிய நாஜி' என முத்திரை குத்திவிட்டே உரையாடுவீர்கள். இனவாதம் பேசினார் பெரியார் என்கிற நீங்கள் அவர் இடைநிலை சாதிகளைக் கண்டித்துப் பேசியது குறித்து மூச்சு விடாதீர்கள். முதுகுளத்தூர், நீடாமங்கலம் ஆகியவற்றில் பெரியார் எதிர்த்தது பிராமணர்களையா? 
ராமாயணத்தை மிக மட்டமாக அணுகினார் என்கிற நீங்கள் அவர் புராணங்கள், தமிழிலக்கியங்களின் பெண்ணடிமைத்தனத்தையும் சாடினார் என மறந்தும் மூச்சுவிடாதீர்கள். புராணங்கள் புனிதப்படுத்தப்படுவதை மட்டுமல்ல கண்ணகியை புனிதப்படுத்தியதையும் பெரியார் கேள்வி கேட்டார். உங்களுக்கு வசதியானது தான் கண்ணில் படும். எனக்கென்ன தோன்றுகிறது என்றால் பெரியார் சவார்க்கரை போலப் பிராமணராக இருந்தால் கொண்டாடி இருப்பீர்கள். பெரியாரின் பிராமண வெறுப்பு மட்டுமே உங்கள் கண்முன் பெரிதாய் உறுத்துகிறது. ஆதிக்கங்களை, பிராமணியத்தை, மொழிவெறியை, ஆணாதிக்கத்தைக் கேள்விக்கு உட்படுத்திய பெரியார் கள்ளிச்செடி தான். அவரின் முற்கள் ஆதிக்கத்தைக் குத்திக்கொண்டே இருக்கும். அவரின் உழைப்பின் கனிகளாகவே நாங்கள் இருந்து விட்டுப்போகிறோம்."

Wednesday, August 16, 2017

Golwalkar’s India Vs Jawaharlal Nehru’s India.Hindus in Mughal and Colonial Era. 'The Pariah Problem'. Slavery in India

Guru Golwalkar continues to cast a long shadow on India’s polity as his militant Hindutva ideology gains widespread intellectual acceptance and therefore his ideas merit a response. While there was much in Golwalkar’s ideas that were either contemporaneous or acceptable across a wide swathe of intellectual fora, including American academics and nationalists, there’s more to Golwalkar. Golwalkar’s idea of India was founded on racial supremacy and here’s why I call it so and why it needs rebuttal.

Disclaimer:


This blog will appear to suffer from lack of balance or holistic 360 degree view and worse it’d seem I’m attempting a whitewashing of history and the conflicts. Far from it, the idea is to show within a small space the lesser spoken aspects of a very complex and labyrinthine history. The idea is not to paint any one religion as wholly good or evil. Conflicts, many times bloody and tragic, have happened but that’s not the full story. I’ve touched several contentious points in this blog and many need detailed discussion of their own. If a reader feels, at the end, compelled to re-evaluate what he or she thought already knew I’d have succeeded.



Immature Golwalkar Vs the mature Golwalkar:


Golwalkar was nearly 33 years old when he wrote the polemical tract ‘We our nationhood defined’ that outright classified religious minorities as second class citizens. This we’re told was Golwalkar being amateurish in his young years. ‘Bunch of thoughts’ a rambling collection of Golwalkar’s ideas was published in 1966 when he was nearly 60 years old. A chapter is titled “Internal Threats” and the first sub-heading is “Muslims”. The next threat is identified with the sub-heading “Christians”. The leopard could not change its spots. 


Golwalkar accuses Muslims and Christians of being not just disloyal to India but practically betraying it. Muslims, he charged, were using secret transmitters and were in communication with Pakistan. Christian missionaries in the North Eastern states, he charged, trafficked in arms procured from America and routed through, who else but, Pakistan. 

The septuagenarian leader wrote:

“But the question before us now is, what is the attitude of those people who have been converted to Islam or Christianity? They are born in this land, no doubt. But are they true to their salt? Are they grateful to this land which has brought them up? Do they feel that they are the children of this land and its tradition, and that to serve it is their great good fortune? Do they feel it a duty to serve her? No! Together with the change in their faith, gone is the spirit of love and devotion for the nation.” 

His prescriptions for Muslims are simple and echo what he wrote in his youth. Calling upon minorities to “share in the best values of the past” the Guru gives his unambiguous idea of what that past is. “In cultural history, they should all give their mind and hearts whole-heartedly to an appreciation of the best types of Rama and Krishna”. Then he launches on a full scale propaganda, propaganda that is repeated today by many including those who do not agree with Golwalkar or have never heard of him, arrogating to Hinduism virtues of tolerance, classless society (‘No class war’). He also adds caustically, “Nor does it end there. They have also developed a feeling of identification with the enemies of this land. They call themselves 'Sheikhs' and 'Syeds'. Sheikhs and Syeds are certain clans in Arabia.”

To an American who objects that Golwalkar does not treat Muslims and Christians as Indians he retorts “Suppose one of our countrymen goes to America, settles there and wants to become an American citizen. However, he refuses to accept your Lincoln, Washington, Jefferson and others as his national heroes. Would you then call him a national of America? Tell me frankly.”

Golwalkar equates native born sons of Indians to those who emigrate to an alien land. Even if one were to swallow the Guru’s equivocation one could ask him equally if he recognizes the best of Muslims and Christians in India? 

Even today schools runs by Brahmins and Hindutva ideologues stop with ‘Hindu’ culture whenever they speak of ‘Indian’ culture. Unlike Christianity Islam has existed in India as a vibrant cultural force for half a millennia and it doesn't get a mention in not just Golwalkar’s book or Ambedkar’s screed on why Pakistan should be created or other Hindutva ideologue’s writings. What was pardonable in Bharathi or Ambedkar or Golwalkar, due to lack of historical knowledge, becomes insidious propaganda when even today Islamic contribution is denied or completely erased in Hindutva writings.

Reviewing a book by an avowed Hindutva writer from Bangalore, pen name Jataayu, Jeyamohan pointed out that the book, “The Omnipresent Narasingam’, completely omits cultural contributions by non-Hindus. 

Swami Vivekananda said that India will have Islam for its hands and feet and Hinduism for its mind. What may be ill-chosen words by the Swami becomes intentional program for national unity in the Guru’s words. 

“The Mughal emperors of India”, William Dalrymple wrote of the empire at its apogee, “were the most powerful monarchs of their day—at the beginning of the seventeenth century, they ruled over a hundred million subjects, five times the number administered by their only rivals, the Ottomans.” Such an empire could not exist with no cultural cross pollination between its people. Ambedkar was doing Golwalkar’s work for him when he wrote of Hindu-Muslim relationship that “there was no common cycle of participation for a common achievement. Their past is a past of mutual destruction—a past of mutual animosities, both in the political as well as in the religious fields.” Nothing is farther from the truth.

Hindus and Muslims in the Mughal Era:


While any school student would know of Akbar’s attempts to formulate a new religion, Din-ilahi and anyone with a little more knowledge of history would know that Dara Shikoh, son of Shah Jahan, translated Upanishads into Persian not much is known, in popular narrative, of the depths of interactions between Hindus and the Mughal emperors.

The current Hindu nationalist government makes a fetish of spreading Yoga but rarely mentions what the Mughals did to preserve the knowledge of Yoga. Writing in the occasion of an exhibition about the history of Yoga William Dalrymple wrote in The New York Review of Books, “far from being excluded by the Mughals, Hindu mysticism and its affinities with the austerities of Sufism had been a focus of Islamic interest in India since before the first Muslim conquests of the twelfth century….By the sixteenth century, yoga and the secret bodies of knowledge that were associated with it had become part of the science of government in Indo-Islamic courts”.

Salim, as emperor Jahangir was known earlier, rebelled against his father Akbar and settled down in Allahabad, then called Prayag. Allahabad was, like today, a city vibrant with Hindu culture. Salim commissioned a series of portraits titled ‘The ocean of life’ which was a depiction of yoga asanas by an artist called Govardhan. Govardhan, in turn, was inspired by “Renaissance gospel books brought to India by Jesuits”. This confluence of traditions, Dalrymple observed, might be “implausible to anyone who takes at face value the idea of a clash of civilizations: a Hindu artist painting the first-ever systematic set of illustrations of yogic asana positions, while working for a Muslim patron, and borrowing for the yogis the features of Jesus Christ.”

Muhammad Ghawth, also variously known as Muhammad Ghaws, translated ‘Amrutakunda’, a ‘yogic text about the teachings of Hatha Yoga’, to Persian circa 1550. “The Translator”, the book ‘Religious: Interactions in Mughal India’ says, “not only equated Sufi and Yogi practices, and tried to reconcile their doctrines, but also offered concurrences between yogic teaching and Hellenistic philosophy”. Carl Ernst, the Kenan distinguished professor of Islamic studies at UNC Chapel Hill, has written an important paper on Ghaws’s translation of Amrutakunda (see references). 

Munis D. Faruqui writing in the aforesaid book says, “by the sixteenth century, and with the establishment of Mughal rule in INdia, we can point to deeply ingrained views in certain Muslim intellectual circles that Hinduism had core beliefs that resonated with Islam”. 

From Humayun to Shah Jahan Mughal emperors had a penchant for astrology and that provided the setting for some very interesting interactions between the Brahmins of Benares and the Mughal Court writes Christopher Minkowski. The ‘jyotisas’, astrologers, had a tangled relationship with Mughals. Amongst the three pandits Minkowski talked about Kavindra, also known as ‘Sarvavidyanidhana, is the most interesting. Shah Jahan, acceding to Kavindra’s pleading, rescinded a tax on Hindu pilgrims to Banaras and Allahabad.

“Culture of encounters: Sanskrit at the Mughal Court” by Audrey Truschke delves deeper into the Kavindra-Shah Jahan relationship. “Kavindra also wrote the vernacular Kavindrakalpalata in which more than half the verses are dedicated to Shah Jahan”. 

Jagannatha, Minkowski and Truschke identify in their respective works, was patronized by Jahangir, Shah Jahan and Hindu princes. Jagannatha, in the view of his Brahmin contemporaries, took his involvement with the Mughal court a step too far when he fell in love with a Muslim woman.

In sum, Minkowski notes, “Despite some uneasiness, the learned Brahmins in Banaras recognized the Mughal court as source of patronage and of honors of which they could be proud”

As the Mughal era faded and the Colonial era began under the auspices of the East India Company the interactions between Hinduism, especially Brahmins, oh the Brahmins, and the Colonial regime assumed more interesting proportions.

Colonial Raj as Hindu Raj:

“One of the many anomalies”, writes Robert Eric Frykenberg in “Christianity in India: From the Beginnings to the Present”, a  very important book that details the very complex history of Christianity in India, “of the Indian empire was the fact that, in fundamental ways, it was a ‘Hindu Raj’ - even as it was ostensibly under British rule. ‘Hindu’ as a term originally meant anything native to India, whether people, language, custom, or religious tradition”.
In very packed sentences Frykenberg establishes how the Company Raj, with active cooperation of Brahmins, welded the vast and disparate Hindu community into one. “The Company’s own government, on the advice from Brahman servants, took over management of all pukka religious endowments and temples”. “Thus, by fiat, was a vast array of Hindu institutions that were welded together within the imperial apparatus gradually reified under the name of ‘Hinduism’”.

This Hinduism was the “by-product of cultural explorations, and socio-political accommodations, before and during the early Raj”. The apogee of the collaboration happened under reign of Warren Hastings, a man Edmund Burke later impeached of having trampled the Indian people. Hundreds of pundits and munshis were patronized by Warren Hastings, notes Frykenberg, and the tradition culminated in the grandiose efforts of Monier-Williams and Max Muller. 

The common understanding of missionary activity, especially evangelism and proselytization, during the Raj is very simplistic and very wrong. The Company, Frykenberg points out, was in India for its markets and profits. “Money-making relationships with local merchants and bankers hardly mixed with missionary purposes, the first Evangelical (Pietist) missionaries had been clapped into jail”. Missionaries were not all cut from the same cloth. Dutch and German missionaries were different from Anglican missionaries. 

The Company Raj actively protected Hinduism, often at the expense of evangelical Christianity. Missionaries were prohibited against demeaning Hinduism and were penalized when they did so. Non Christian “notables” of Chennai even thanked the Raj for prohibiting missionaries from erecting a Church and a school near their temple. A petition against the Raj condemned it for “requiring Christian soldiers and sepoys to attend ‘heathen’ festivals’”. The petitioners, led by Bishop Corrie, were reprimanded and many were forced to resign from their posts by the Company. 

Evangelical proselytization by Christians and the near wholesale conversion of lower caste Hindus, especially Nadars and Pariahs, created most long standing fissures with Hinduism but Hinduism had only itself to blame for the events that unfolded. 

“The company”, Frykenberg explains, “always opposed any formal attempt to open its domains in India to Christian missionaries. For equally obvious reasons, after 1813 it was not anxious to disclose the full extent or import of its close relationships with Hindu religious institutions”. Company officers were mostly Brahmans who took part and oversaw Temple affairs freely and it included the military participating in pujas and sacrifices. The Raj was not just Hindu Raj but, Frykenberg says based on upon prevailing opinion of non-Brahmins, was a ‘Brahmin Raj’.  

‘The Pariah Problem’, Slavery and Hinduism:


“Nothing can be more humiliating and intolerable than the treatment that the Pariahs…recieve from the Hindus of higher castes. The Hindu religion has done  nothing for them except to prescribe a most abject slavery as the lot for which they alone are fit”. Those were not the words of any anti-Hindu or a colonial official or an evangelist but the editorial of ‘The Hindu’, a newspaper run by Brahmins.

But, Slavery, unlike what most Indians like to think, was no stranger to India and has a long tradition. “Slavery & South Asian History”, edited by Indrani Chatterjee and Richard M. Eaton,  gives a sweeping view of slavery in India across the ages.

Daud Ali’s chapter on slavery during the Chola era corroborates what K.A. Neelakanta Sastry wrote in his magnum opus ‘The Cholas’. A common trope in India that unlike Islamic invaders native kings never indulged in loot, pillage or capturing women. Ali notes, “The practice of capturing or forcibly abducting women as part of annual military campaigns in rival kingdoms is well attested. ‘Seizing women’ is a conventional boast in the royal eulogies that cover the walls of hundreds of Chola-period temples”.  “Chola meykkirtis are often quite particular about the fate of women…in some instances they were ‘defaced’-their noses cut off”.
K.A.N. Sastry wrote “That a considerable element in the population, especially among agricultural laborers, lived in a condition not far from slavery is clear from the literature of the age. There are several inscriptions which show that the most odious form of private property, property, in human beings, signalized by their being bought and sold by others irrespective of their own wishes, was not unknown. Most of the sales recorded in the inscriptions are sales of persons to temples”. 

Use of the word ‘slavery’ to characterize the plight of the Pariahs was often a debated one. Even Sastry demurred that the conditions while ‘not far from slavery’ was not all to bad. C.S. Cole, collector of Chingleput District wrote in the 1870s, “[Madras’s slavery] is slavery under its mildest and most benignant aspect”. Rupa Viswanathan in her book ‘The Pariah Problem’ calls this the ‘trope of gentle slavery’. The Colonial regime undertook a vast study of slavery in the colonies and to satisfy the abolitionists back home the existence of slavery was either underplayed in official records or was plainly denied. Ingrain Chatterjee, Viswanathan cites, called it “abolition by denial”. In this context it is pertinent to remember that until the Colonial era the patchy historical records that exist about slavery and sale of human beings are only those that concerned the properties of the temple. In other words the only historical records, as such as what existed, where only those that concerned the properties of the temple and not about the broad populace. India did not have a tradition of history writing akin to Greco-Roman world. 

Observe the picture carefully. 

Recent scholarship is expanding the frontiers how slavery existed in the colonial era from Kerala to North East India. 

P. Sanal Mohan’s “Modernity of slavery: Struggles against caste inequality in colonial Kerala” details slavery as an institution in Kerala. “According to the 1836 census, a slave population of 164,864 out of a total population of 1,280,663” existed in Travancore. Nearly one-sixth of Cochin population were slaves. Both landowners and temples freely employed ‘slave castes’. “The centrality of slave labor in the production process is left out even in the most recent Marxist histories of Kerala” says Mohan. 

In this backdrop Christian evangelism and conversions altered the fabric of India. “In the 1870s”, Viswanathan writes, “Madras Pariahs took Protestant missions by storm, not simply asking but indeed demanding to be converted”.
Not only Golwalkar but most others too paint a very benign picture of Hinduism as very ideologically open and one that dealt with competing philosophies with purely Socratic debate and devoid of bloody conflicts that characterized Abrahamic religions in the middle east. Absolute and complete bunkum.

Hinduism clashes with Jainism and Intra-religious strife:


Tamil Nadu’s militant atheistic organization relishes in recounting lurid mythical tales about Hindu gods but their twentieth century insults pale into insignificance that Jains and Hindus hurled at each other. Jains taunted Hindus by portraying Siva “as the Offspring of a Jain monk and nun who had broken their vow of chastity”. To the Jains, Paul Dundas says in ‘The Jains’, “The Jains consistently attacked the foundations upon which Hinduism rested”, the Vedas. “Vedas was a false scripture”.  

Jain relationship with Buddhists was marked by hostility “throughout the medieval hagiographies which frequently describe great Jain teachers vanquishing the Buddhists in debate or regaining control over holy places”. 

Jainism was a vibrant religion in Southern India contributing to its philosophical traditions and literature. Yet, today there’s barely a trace of Jainism in Tamil Nadu. This transition had its share of violence that’s barely recorded but has left traces. A most controversial incident relates to the supposed impalement of 8000 Jains. While there’s little or no proof for that the absence of proof of that incident is not proof of absence of any conflict. Tamil writer P.A. Krishnan ruffled quite some feathers with a column debunking the accusation about impalement cited verses prevalent in Hindu literature that showed how Saivaites, Vaishnavites and Jain freely poured scorn mutually against each other. The verses also freely hinted at retributions. 

Violence and militancy was not entirely unknown to Hinduism. David Gordon White’s “Sinister Yogis” and William Pinch’s “Warrior Ascetics and Indian Empires” puts the notion of benign and socratic Hinduism to rest. 

Hindutva and even common Hindus hold Christian and Islamic proselytization as ignoble but conveniently forget that Buddhism, Jainism and Hinduism had a past that was built on proselytization. Ambedkar in his ‘Thoughts on Pakistan’ rubbishes this claim of ‘non-proselytization’ past. Ambedkar, with justification, pointed out that Hinduism’s caste obsession and iron framework of caste, at one point, pretty much put a stop to any proselytization. This is also why the recent efforts of Hindutva brigade, to re-convert those who had converted, a complete failure. Those who were invited to come back home had no real home. One can deny all the gods of Hinduism and still be a Hindu but one cannot call oneself a ‘casteless Hindu’. There is no such Hindu, legally and philosophically.  

When an Iyengar mother refuses to eat, ever, at her daughter’s home because she married, lo behold, an Iyer or step foot into a Saivite temple we can be sure that differences and conflicts were not always settled with Socratic debate. Well, after all, even in Greece Socratic debate had its limits. 

If the distant past left hazy history the much recorded Colonial era laid bare the lengths upper caste Hindus, even after conversion to other religions, would go to treat a section of their brethren as subhuman living beings, nay, as objects that exist only to assert their own place in the hierarchy. 

Caste conflict within the church:


Christianity in India developed a unique identity says Frykenberg wherein Christians were at once Christians and retained their Hindu caste identity. From the advent of Christianity in India the caste angle became a problem for both the Church and the Raj to grapple with. It was easier for Hindus to become Christians than to forsake the privileged position they held by virtue of their caste. A riot ensued in 1858 in Tirunelveli (then known as Tinnivelly) when Christians, who were Pariahs, had to take a dead body through streets where upper caste Christians lived. 


Vedanayakam Sastriar and Muttusami Pillai, both Vellala Christians from Tanjore, argued that “at the ‘Lords Table’, different communities could only ‘sit together separately’”. Sastriar recorded that in St. Peters Church in Tanjore “European Christians sat on benches, Vellalar Christians sat on fine grass mats, and Paraiyar Christians, low-caste or non-caste people sat on stone floors”. (Note: I’ve attended services in this same church and such practices, thankfully, were ended long ago. I even think the current clergy are from lower castes. I could be wrong). The Church, under the leadership of one Daniel Wilson, excommunicated nearly 3000 Vellalas for insisting on segregation in seating and to drink from a common cup during communion. Note, even today in upper caste strongholds in Madurai Dalits are compelled to use separate cups in coffee shops by upper caste Hindus. And, even today in upper caste Hindu areas Dalits cannot pass through and access crematoriums or cemeteries. Christian or Hindu the caste dominance exists from a millennia ago in India and roots are indisputably within Hindu theology.

The picture says enough about the condition of Dalits


Two cases that approached the courts of the Raj illustrate very painfully how oppressive the caste dominance was and it was plainly slavery.

In 1923, David Mosse cites a case in ‘The Saint in the Banyan Tree: Christianity and caste society in India”. Maravars and Udeyars approached a court of law to decide whether Pallars had the right draw water from the public tank and if so whether they can use mud pots instead of pots made of palmyra leaves. The judge ruled that Pallars can draw water from the public tank but they cannot, having acknowledged the superiority of Maravars and Udeyars, use mud pots and they should stick to using palmyra baskets. Imagine taking water in a palmyra basket instead of a mud pot (not even a metallic pot, that was unthinkable).

Rupa Viswanath cites a 1910 report in Iyotheethass Pandithar, a Dalit leader and intellectual, run ‘Oru Paica Tamilan’ of a judgment concerning a Pariah who was assaulted for carrying an umbrella. The magistrate ruled “Your holding an umbrella, by going against customary practice, is itself a violation: case dismissed”. In 2013 in a Tamil Nadu town, Vadugapatti, a report in ‘The Hindu’ said, a 11 year old Dalit boy was forced to carry his footwear on his head. The report also said Dalits cannot ride a vehicle, even as passenger, and therefore they have to carry grocery on their head after a market visit. The news report said the Panchayat President, “a caste Hindu, dismissed the allegations as baseless”. 

Rupa Viswanath details devastatingly how caste Hindus, converted or not, used the ‘doctrine on non-interference in local customs by the Crown, to scuttle any efforts to ameliorate the difficulties of the Pariahs or any egalitarian effort.

Ambedkar had observed trenchantly, “no society has an official gradation laid down, fixed and permanent, with ascending scale of reverence and a descending scale of contempt”.  He summed it in what Christophe Jaffrelot calls a very important sociological formulation, “a progressive order of reverence and a graded order of contempt”. This concept of ‘graded contempt’ is an important reason why Ambedkar, a Mahar, could at no point become a pan-Dalit leader. Even amongst the Dalits the Mahars and Chamars and others held each other in ‘graded contempt’. 

A religion which stipulates the vessels one can use, the dress one can wear, the daily habits, the jobs one could seek is essentially codifying slavery. To deny it is sheer racism. Any religion that codified and zelously enforces slavery is a violent religion. It is high time Hindus stopped prattling about Ghazni Muhammad or Nadir Shah. Yes they committed genocidal killing but killings that were, to point out the obvious, were par for the course in the 18th century. On the other hand Hinduism put millions of their own brethren, for generations across centuries, under the yoke of casteist oppression. So please save the lecture of Hinduism being benign unlike its Abrahamic competitors.

The caste conflict within the Church played a large role in Ambedkar deciding to convert to Buddhism.

Conversions that shook Hinduism: Ambedkar and Meenakshipuram


On 14th October 1956 Ambedkar converted to Buddhism and 50,000 followers of his got converted too. Christophe Jaffrelot’s ‘Dr Ambedkar and untouchability: Fighting the Indian caste System’, gives a nice summary of the events leading to the event that continues to reverberate even today.
Ambedkar approached the question of conversion in a very transactional manner. For a time he toyed with the idea of Sikhism. To that end he even suggested that all that needs to be done, to avail educational opportunities that were reserved for ‘Depressed classes’, was to add Sikhs to the list of castes covered by the Depressed Classes so that “who become a convert to sikhism will not lose his political rights he would have had if he had remained a Depressed classes”. By 1947 he had given up on this idea and that he zealously prohibited, with the active support of Sardar Patel, Sikhs from being covered by the Reservation policy that was being framed at that time as part of the new constitution, appear connected. 

In a stunningly candid quote Ambedkar evaluates the choices of Islam, Christianity and Sikhism based on who can provide financial resources. Islam appears attractive to him based on numbers and possible resources from overseas. Christianity is less appealing because they’re meagre in number and therefore financial resources could be strained though augmented, as before, from overseas. Sikhism appears at a distinctive disadvantage to Ambedkar. He ends the quote with the famous line “Conversion to Islam or Christianity will denationalize the Depressed Classes”. 

Upper caste Christians who were alarmed by the possible swelling of ranks of the lower castes if Ambedkar and Dalits converted to Christianity conveyed, urgently, that they would not be welcome. There is an ugly side to Ambedkar’s choice of Buddhism however.

Moonje, Hindu Mahasabha leader, and Sankaracharya of Karweer Pith worked to dissuade Ambedkar from going over to Christianity or Islam. The Sankaracharya made a telling proposal, “It is futile to coax the so called Sanatanists into agreeing to concede to untouchables their legitimate rights. This revelation promoted me to advise Dr Ambedkar and his followers to stop wasting their energies in trying to persuade the orthodox, and to found a sect of their own, or to go over to one of existing sects of Hinduism which does not flourish on Untouchability”. Note, the Sankaracharya concedes it was impossible to reform Hinduism but only pleads that Ambedkar not abandon it wholesale. This came to be called the Ambedkar-Moonje pact.

It is laughable to see the current Hindutva brigade appropriate Ambedkar and present themselves as egalitarian minded towards the Dalits. Ambedkar after organizing a burning of Manu smriti advised, in preparation for a mass conversion, that Dalits should not participate in Hindu yatras or observe Hindu festivities, At a meeting of Mahars in May 1936 one of three resolutions passed was “as a first step towards conversion, Mahars will refrain from worshipping Hindu deities, observing Hindu holidays and visiting Hindu sacred sites”. Amongst the 22 vows that Ambedkar administered on 14th October were: refusal to recognize the Hindu trinity or to worship them, refusal to recognize Ram and Krishna as gods, refusal to perform any rites through the agency of a Brahmin. 

News items published by the Hindu dated July and August 2016 speak of two towns in Tamil Nadu were Dalits were denied entry into temples. It is this religion that we are told subsumed with active and free consent of sects of ‘smaller gods’ into the ‘larger gods’. Bunkum. 

On February 19th 1981 a small town in Tamil Nadu shocked Hindu India when 800 Dalits (300 families) converted to Islam. A converted Muslim recounted how they, as Dalits, could never sit on the seats in a bus. Nearly 15 years later when the then government named a bus, yes, just named, after a low caste leader the city of Madurai erupted into violence and a 10 year old boy, with blood shot eyes, told a lady journalist that he’d never step into a bus named after a lower-caste man. Jim Crow laws were not unique to America.

Too much is made of Indian constitution allowing the freedom to not just profess any religious but to propagate it. This freedom to profess and propagate is a fig leaf progressivism because the Indian state, by another rule, puts Dalits of Islam and Christianity as ineligible for reservation benefits, a key social upliftment program that bestows education and jobs. Ambedkar had strenuously argued that reservation should only be based on caste and not on a combination of socio-economic factor and then, much to the joy of Hindtuva brigrade, refused that key benefit to anyonee who converts. One of the Meenakshipuram converts alluded to the loss of such key benefits and said that getting respected as human being in daily life mattered more. 

When Tamil Nadu was ravaged by floods in 2015 Dalit colonies in Cuddalore were left to fend for themselves for 36 days. Sure, one could point to how New Orleans was treated during Katrina but the difference is that the Cuddalore episode barely registers in the collective consciousness of Tamil Nadu Katrina is spoken of America’s shame and an exhibition in Newseum, a museum dedicated to news, speaks of it. Even more recently Dalit students in a government school in Rameswaram were asked to clean septic tanks and the incident was barely reported. Societies suffer from iniquities but I’d anyway consider a society that at least talks about it openly as offering better hope than one in which iniquities are swept under the carpet.

The absence of a Herodotus or a Thucydides in India is not accidental. Indians love to glide by facts and look at recording facts as an inconvenience to Trumpian narratives of ‘alternative facts’. Hindutva brigade often laments that Indian school children do not learn history properly. True, if they were to learn it properly they’d learn agout Meenakshipuram and how 42 women and children were burned to death for the sin of asking meager wage increases and how it took nearly 25 years for a single documentary to emerge about such a shameful event in which none were convicted. 

A group of Hindus settled in England have petitioned Theresa May that they would oppose extending anti-discrimination laws to caste based discrimination. A British Hindu went so far as to claim that such discrimination does not exist and what may happen is occasional “taunting” of other castes. If this is the opposition put by Hindus in today’s England one can only imagine the gravity of the injustices of the past.

Golwalkar’s idea of India and Nehru’s India:


From Bharathi to Annie Besant and Golwalkar and even the Congress what was often presented as Indian culture was mostly Brahminical. Bharathi presented Vedic India as the ideal. Under the Congress and in many Brahmin institutions even today ‘Indian culture’ is often taken to mean ‘Brahmin Culture’ or ‘Hindu Culture’. I’ve studied in Brahmin institutions and those institutions showed a complete blindness to anything not Brahminical. Annie Besant too presented Brahminism as Indian culture and sowed the seeds for a virulent and very militant anti-brahmanism by the rich non-Brahmins of the then Madras state. The virulence continues unabated even today. While on the one hand the fact that Hinduism was less monolithic than Abrahamic religions is pointed to as a matter of pride Hindus have yet to learn the art of providing cultural space for the many voices in an egalitarian manner. Differences are more often muted than celebrated. 

Golwalkar facetiously looked at India’s minorities as akin to immigrants and cooly denied that they could have shaped their own cultural and intellectual contributions, and symbiotically coopting the native culture while influencing it in return. 

Ironically Hindu immigrants in US enjoy precisely the rights and liberties that Golwalkar wants to deny India’s minorities. Hindu associations in mega corporations celebrate Diwali as company sponsored events while in those same companies Christmas trees are referred to as Holiday Tree. When Hindu customs run foul of local laws, example people dumping Vinayaka idols in rivers, local law enforcement, instead of throwing the law at them, engages with the community and tries to figure out a solution amicably. America also gives a California based Hindutva bigot to abuse and debase Christianity, a freedom that Golwalkar would never give unto India’s minorities. Put simply, by Golwalkar’s standards many Hindu Americans could easily be called disloyal but no American in his rightful senses would do that. 

A Hindutva group was furious that Indian Muslims while not participating in donating organs after death, due to religious reasons, nevertheless are recipients of donor organs. They suggested that such Muslims should be denied organs. A barbaric and uncivilized argument that only the sick minded could make. Scores of Hindus indulge in native treatments, that pass for Indian culture, and then show up at the door step of a doctor educated in Western medicine and expect to be treated. Indian government, at federal and state level, spent thousands to spread awareness about vaccines, family planning, treatment for small pox etc all of which were considered religious taboo for Hindus. What the Muslim community needs is education not ostracism. However, where does the root of such barbaric suggestions lie? It lies in the Golwalkar and Ambedkar idea of looking at minorities as ‘foreigners’. 

Whenever the Dalit oppression issue is raised we’re often told that Hinduism will take care of its own internecine problem and others need not bother. But when a problem involves minorities the attitude of “we’re in this together” goes out of the window and the “here’s a foreigner” attitude rules the roost.


In my earlier blog I had argued, with evidence, that many of Golwalkar’s views were not out of line with what even some like Gandhi, Vivekananda, Ambedkar, Subash Bose, Samuel Huntington and Pat Buchanan espoused. Notably the name missing in that list is Jawaharlal Nehru.

Unlike Bose and Golwalkar Nehru had not only complete detestation of the Nazi regime he understood precisely the nature of that regime. Nehru also understood, as early as 1938, that when World War comes Germany, Japan and Italy will join hands together. Not even Churchill was so clairvoyant. Unlike Moonje Nehru had not only no fascination for Mussolini he even refused to meet Mussolini. Nehru was too much a liberal and an aristocrat to pat the shoulders of a fascist thug. 

Gandhi, Ambedkar, Patel amongst others have uttered unflattering opinions of other castes and races but amongst the many volumes of Nehru’s writings there’s not a single sentence that’s racist or casteist or xenophobic. This is an exception of mega-proportions given the age he lived in. 

Golwalkar laments that Zakir Hussain visiting a mosque is no issue while a furor ensues if V.V. Giri goes to a temple. Such frivolous charges have been used from his days to the day L.K. Advani tore into the Indian heartland with his rath yatra while lambasting secularism, as it is practiced, as pseudo-secularism. Golwalkar and Advani were trying to discredit the very notion of secularism as a principle based on how some mistakes had happened. Let’s not forget that for all such brouhaha what is truer is that from government offices to ministries open celebration of Hindu festivals, exclusively and at tax payer expense, is par for the course.

The Hindutva fascination for Zionism and Israel is half-baked. Theodor Herzl, the father of Zionism, stated “Every man will be as free and undisturbed in his faith or his disbelief as he is in his nationality. And if it should occur that men of other creeds and different nationalities come to live among us, we should accord them honorable protection and equality before the law”. Sadly, Israel has fallen far short of that ideal for reasons of their own and situational. Anyway, Israel’s problems and solutions are Israel’s own. Israel is not and never should be a model for India on race relations. At least not in the way the Hindutva brigade intends. There is considerable angst amongst international Jewry about the direction of Israel. Check out “My Promised land” by Ari Shavit. There are other lessons India can learn from Israel, like its culture of innovation. Check out “Start up Nation: The story of Israel’s economic miracle” 

Nehru, of course, was no crude secularist and to him everything mattered. Whether it was Rajendra Prasad going to inaugurate the rebuilt Somanatha temple or P.D. Tandon, a Hindu fundamentalist, being nominated for Congress President post. Given the searing wounds of the partition Nehru wanted India to be secular in law and spirit. 

Nehru is often accused of being an internationalist at the expense of nationalism. Its more appropriate to say that Nehru was the finest liberal democrat both in his time and thereafter. Even amongst his peers across the globe there were none who imbibed the principles of liberalism as a political order as Nehru did. To Nehru liberalism was a moral and political necessity for India to survive. Speaking in the Parliament on 9th August 1950 Nehru, echoing what Churchill said of how Britain would fight the Nazis, stated, “They put us in a position in which we have to say to people who are our fellow citizens, ‘we must push you out because you belong to a faith different from ours’. This is a proposition which, if followed, will mean the ruin of India and the annihilation of all that we stand for and have stood for. I repeat that we will resist such a proposition with all our strength, we will fight it in the houses, in fields and in market places. It will be fought in the council chambers and in the streets, for we shall not let India be slaughtered at the altar of bigotry.”

India, if it has to progress, should rededicate itself, everyday to Nehru’s vision of India. There is hope. At Pappappatti, a village in Tamil Nadu, once Dalits who contested and won Panchayat Board elections were murdered by upper caste Hindus but recently amity has been established and Dalit Panchayat President was given a rousing reception by upper caste Hindus. During the December 2015 floods Muslims in Chennai cleaned temples and provided food to Hindus. Gandhi and Nehru understood this India and it is this India that they gave their heart and soul for. 

References:


  1. The Pariah Problem: Caste, Religion, and the social in modern India - Rupa Viswanath
  2. Christianity in India: From the beginning to the present - Robert Eric Frykenberg 
3. The Saint in the Banyan Tree: Christianity and caste society in India - David Mosse
4. Dr. Ambedkar and Untouchables - Christophe Jaffrelot
5. The uprising: Colonial State, Christian Missionaries, and anti-slavery movement in North-East India 1908-1954 — Sajal Nag
6. Slavery and South Asian History - Ed. Indrani Chatterjee and Richard M. Eaton
7. Modernity of slavery: Struggles against caste inequality in colonial Kerala - P. Sanal Mohan
8. The Jains - Paul Dundas
9. Sinister Yogis - David Gordon White
10. Warrior Ascetics - William Pinch
11. The Cholas - K.A. Neelakanta Sastry
12. Herzl’s Vision: Theodor Herzl and the foundation of the Jewish State -- Shlomo Avineri.
13. My Promised Land: Ari Shavit
14. Startup Nation: Israel’s Economic Miracle — Dan Senor and Saul Singer
15. Culture of encounters: Sanskrit at the Mughal Court” - Audrey Truschke
16. Religious Interactions - Ed. Vasudha Dalmia and Munis D. Faruqui

Links: